ଏକତ୍ଵମିଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତିମିରେଣାତିଭୂଯସା
ଅତ୍ୟଧିକ ଅନ୍ଧକାରରେ ସମସ୍ତେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
କୂଟେନ ଯୁଦ୍ଧକୃତ୍ଯେନ ଵିଜିଗୀଷୁର୍ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ଛଳ ଯୁଦ୍ଧ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଯଥା ତସ୍ଯ ନିଶାଯୁଦ୍ଧାନୁରୂପୋ ଵେଷସଂଗ୍ରହଃ
ସେମାନଙ୍କର ପୋଶାକ ରାତିର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଥିଲା।
ନ ଚ ଦୁନ୍ଦୁଭିନିସ୍ଵାନୋ ନ ଚ ମର୍ଦ୍ଦଲଗର୍ଜିତମ୍
କୌଣସି ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ନଥିଲା, ନାହିଁ ମଞ୍ଜିରାର ଗଞ୍ଜନ।
ଗୁପ୍ତାଚାରାଃ ପ୍ରଚଲିତାସ୍ତିମିରେଣ ସମାଵୃତାଃ
ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଥିଲେ।
ପଶ୍ଚିମାଭିମୁଖଂ ଯାନ୍ତି ଲଲିତାଯାଃ ପତାକିନୀମ୍
ସେମାନେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଲଳିତାଙ୍କ ପତାକା ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ।
ନିଶ୍ଵାସମପି ସସ୍ଵାନମକୁର୍ଵନ୍ତଃ ପଦେପଦେ
ପ୍ରତିଟି ପଦକ୍ଷେପରେ ସେମାନେ ନିଜ ଶ୍ୱାସର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ କରୁନଥିଲେ।
ଭୂଯଃ ପୁରସ୍ଯ ଦିଗ୍ଭାଗଂ ଗତ୍ଵା ମନ୍ଦପରାକ୍ରମାଃ
ପୁଣି, ସହର ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଅଳ୍ପ ଉତ୍ସାହରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ନିଭୃତଂ ପୃଷ୍ଠେ କଵଚଚ୍ଛନ୍ନଵିଗ୍ରହାଃ
ସେମାନେ ଚୁପଚାପ ଆସି, ପଛରୁ ବେଢ଼ାଇ ରହିଥିବା କବଚ ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ଲୁଚାଇ ରହିଲେ।
ଅପଶ୍ଯନ୍ନତିଦୀପ୍ତାଭିଃ ଶକ୍ତିଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରାଦିତ୍ଯସଂକାଶାଂ ପଶ୍ଚିମାଭିମୁଖୀଂ ସ୍ଥିତାମ୍
ସେ ନାରୀ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଗୁଥିଲା।
ନର୍ମାଲାପଵିନୋଦେନ ସେଵ୍ଯମାନାଂ ରଥୋତ୍ତମେ
ସେ ମୃଦୁ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ମଜାର ଆଲୋଚନାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ପୁରୋଗତଂ ମହତ୍ସୈନ୍ଯଂ ଵୀକ୍ଷମାଣ ସକୌତୁକମ୍
ସେ ଆଗରେ ଚାଲୁଥିବା ବଡ଼ ସେନାକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ପୃଷ୍ଠଵଂଶେ ରଥେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଘଟ୍ଟଯାମାସ ସୈନିକୈଃ
ସେନାମାନେ ରଥପତିଙ୍କ ପଛ ଦଳକୁ ଚାପ ଦେଲେ।
ମହାକଲକଲଂ ଚକ୍ରୁରଣିମାଦ୍ଯାଃ ପରଃଶତମ୍
ଅଣିମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ଓ ହଲାହଲ କରିଲେ।
କଠୋରଵଜ୍ରନିର୍ଧାତନିଷ୍ଠୁରୈଃ ଶକ୍ତିମଣ୍ଡଲୈଃ
ବଜ୍ର ପରି କଠୋର ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ଘେରା ଦେଇ ଥିଲେ।
ଆକସ୍ମିକରଣୋତ୍ସାହଵିପର୍ଯାଵିଷ୍ଟଵିଗ୍ରହମ୍
ଅଚାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସାହ ଓ ଭ୍ରମରେ ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଆବୃତ ହୋଇଗଲା।
ଵିପାଟୈଃ ପାଟଯାମାସୁରଦୃଶ୍ଯୈରନ୍ଧକାରିଣଃ
ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ଧକାର କରୁଥିବା ଆଘାତରେ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରମାନେକୁ ପିଟିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯମାନଶସ୍ତ୍ରାଣାମଦୃଶ୍ଯନିଜଵର୍ମଣାମ୍
ସେମାନଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ତାଙ୍କର କବଚ ଦୁହିଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା।
ଇତସ୍ତତୋ ବହୁ କ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଛନ୍ନଵର୍ମିତମର୍ମଵତ୍
ଏଠା ଓ ସେଠା, ଅନେକେ ଦୁଃଖ ପାଇଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ମୂଳ ସ୍ଥାନ କବଚ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା।
ପୂର୍ଵାନୁକ୍ରମ ତସ୍ତତ୍ର ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ସୁମହଦ୍ଭଯମ୍
ପୂର୍ବର ପରି, ସେଠାରେ ବଡ଼ ଭୟ ଆସିଗଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଭଣ୍ଡଶ୍ଚଣ୍ଡଦୁର୍ମତ୍ରିପଣ୍ଡିତଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଭଣ୍ଡ ନାମକ ଦୁଷ୍ଟ, ରୁଷ୍ଟ ଓ ଚତୁର ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ଲଲିତାସୈନ୍ଯନାଶାଯ ଯୁଦ୍ଧାଯ ପ୍ରଜିଘାଯ ସଃ
ଲଳିତାଙ୍କ ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ, ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ନାଗଚ୍ଛତି ତଥା ଚକ୍ରେ କୁଟିଲାକ୍ଷୋ ମହାରଣମ୍
କିନ୍ତୁ କୁଟିଳାକ୍ଷ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅତ୍ଯନ୍ତତୁମୁଲଂ ଚାସୀଚ୍ଛକ୍ତୀନାଂ ସୈନିକେ ମହତ୍
ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ହେଲା।
ଇତସ୍ତତଃ ଶିଥିଲତାଂ କଣ୍ଟକେ ନିନ୍ଯୁରୁଦ୍ଧତାଃ
ଏଠା ଓ ସେଠା, ଅବିବେକୀମାନେ କାଂଟାକୁ ଢିଲା କରିଦେଲେ।
ଚମୂଭିଶ୍ଚ ପ୍ରଣହିତା ନ୍ଯପତଞ୍ଛତ୍ରୁକୋଟଯଃ
ସେନାମାନେ ଯେଉଁଠି ଛତାର ଅନେକ ଦଳ ଖୋଲିଥିଲେ, ସେଠି ଗଣନାହୀନ ଛତାମାନେ ଭୂମିକୁ ଖସିପଡ଼ିଲେ।
ବକାଵଲୀନିବିଡତଃ ଶୈଲରାଜ ଇଵାବଭୌ
ଧୂସର ପଂକ୍ତିରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଭରିଯାଇଥିବା ବକମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ର ରାଜା ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ।
ମୁକ୍ତ ଏକଃ ଶରୋଦେଵ୍ଯାସ୍ତାଲଵୃନ୍ତମଚୂର୍ଣଯତ୍
ଶରୋଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଗୋଟିଏ ତୀର ଏକ ତାଳପତ୍ର ପଙ୍ଖାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲା।
କାମେଶ୍ଵରୀମୁଖା ନିତ୍ଯା ମହାନ୍ତଂ କ୍ରୋଧମାଯଯୁଃ
କାମେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ନିତ୍ୟାମାନେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଆବୃତ ହେଲେ।