ଅନ୍ଧକାରଃ ସମଭଵତ୍ତସ୍ଯ ବାହ୍ଯଚିକୀର୍ଷଯା
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ବାହ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଇଚ୍ଛାରୁ ଅନ୍ଧକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନୀଲକଣ୍ଠନିଭଚ୍ଛାଯଂ ନିବିଡଂ ପପ୍ରଥେ ତମଃ
ନୀଳକଣ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କ ଗଳାର ରଙ୍ଗ ପରି ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧାର ସମସ୍ତଠାରେ ଛାଇଗଲା।
ଉଜ୍ଜିହାନମିଵ କ୍ଷୋଣୀଵିଵରେଭ୍ଯଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଭୂମିର ଫାଟରୁ ହଜାର ହଜାର ଭାବେ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଉପରକୁ ବେରିଆସୁଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ଦୀପପ୍ରଭାଜାଲେ କୃତକାତରଚେଷ୍ଟିତମ୍
କେତେକ ଠାରେ ଦୀପର ଆଲୋକ ଝାଲି ଭୟଭୀତ ଭାବେ ଚଳିତିଲା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଆବଦ୍ଧମୈତ୍ରକମିଵ ସ୍ଫୁରଚ୍ଛାଦ୍ଵଲମଣ୍ଡଲେ
କମ୍ପିଥିବା ଶାବଳ ଚକ୍ରରେ ମିତ୍ରତାର ବନ୍ଧନ ହେବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଗୁପ୍ତପ୍ରଵିଷ୍ଟମିଵ ଚ ଶ୍ଯାମାସୁ ଵନପଙ୍କ୍ତିଷୁ
ଏବଂ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଅପରିଚିତ ଭାବେ ଅନ୍ଧାର ଜଙ୍ଗଲ ଧାଡ଼ିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତ୍ରିଯାମାଵାମନଯନା ନୀଲକଞ୍ଚୁକରୋଚିଷା
ତିନି ପ୍ରହର ରାତି, ନୀଳ ଆଲୋକର ଆବରଣ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ନମାଇ ରହିଥିଲା।
ଅସୁରାଣାଂ ପ୍ରଦୁଷ୍ଟାନାଂ ରାତ୍ରିରେଵ ବଲାଵହା
ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁରମାନେ ପାଇଁ ରାତି ମାତ୍ରେ ଶକ୍ତି ଆଣିଥିଲା।
ଅଥ ପ୍ରଚଲିତଂ ସୈନ୍ଯଂ ଵିଷଙ୍ଗେଣ ମହୌଜସା
ତାପରେ ସେଇ ବଳ ଅନିଶ୍ଚିତତା ସହିତ, ବହୁତ ଶକ୍ତି ନେଇ ଚଳିଲା।
ଦମନାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ସେନାନ୍ଯଃ ଶ୍ମାମକଙ୍କଟଧାରିଣଃ
ଦମନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେନାନାୟକମାନେ ଶୁଷ୍କ ଢାଳ ଧରିଥିଲେ।
ଏକତ୍ଵମିଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତିମିରେଣାତିଭୂଯସା
ଅତ୍ୟଧିକ ଅନ୍ଧକାରରେ ସମସ୍ତେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
କୂଟେନ ଯୁଦ୍ଧକୃତ୍ଯେନ ଵିଜିଗୀଷୁର୍ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ଛଳ ଯୁଦ୍ଧ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଯଥା ତସ୍ଯ ନିଶାଯୁଦ୍ଧାନୁରୂପୋ ଵେଷସଂଗ୍ରହଃ
ସେମାନଙ୍କର ପୋଶାକ ରାତିର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଥିଲା।
ନ ଚ ଦୁନ୍ଦୁଭିନିସ୍ଵାନୋ ନ ଚ ମର୍ଦ୍ଦଲଗର୍ଜିତମ୍
କୌଣସି ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ନଥିଲା, ନାହିଁ ମଞ୍ଜିରାର ଗଞ୍ଜନ।
ଗୁପ୍ତାଚାରାଃ ପ୍ରଚଲିତାସ୍ତିମିରେଣ ସମାଵୃତାଃ
ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଥିଲେ।
ପଶ୍ଚିମାଭିମୁଖଂ ଯାନ୍ତି ଲଲିତାଯାଃ ପତାକିନୀମ୍
ସେମାନେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଲଳିତାଙ୍କ ପତାକା ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ।
ନିଶ୍ଵାସମପି ସସ୍ଵାନମକୁର୍ଵନ୍ତଃ ପଦେପଦେ
ପ୍ରତିଟି ପଦକ୍ଷେପରେ ସେମାନେ ନିଜ ଶ୍ୱାସର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ କରୁନଥିଲେ।
ଭୂଯଃ ପୁରସ୍ଯ ଦିଗ୍ଭାଗଂ ଗତ୍ଵା ମନ୍ଦପରାକ୍ରମାଃ
ପୁଣି, ସହର ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଅଳ୍ପ ଉତ୍ସାହରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ନିଭୃତଂ ପୃଷ୍ଠେ କଵଚଚ୍ଛନ୍ନଵିଗ୍ରହାଃ
ସେମାନେ ଚୁପଚାପ ଆସି, ପଛରୁ ବେଢ଼ାଇ ରହିଥିବା କବଚ ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ଲୁଚାଇ ରହିଲେ।
ଅପଶ୍ଯନ୍ନତିଦୀପ୍ତାଭିଃ ଶକ୍ତିଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରାଦିତ୍ଯସଂକାଶାଂ ପଶ୍ଚିମାଭିମୁଖୀଂ ସ୍ଥିତାମ୍
ସେ ନାରୀ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଗୁଥିଲା।
ନର୍ମାଲାପଵିନୋଦେନ ସେଵ୍ଯମାନାଂ ରଥୋତ୍ତମେ
ସେ ମୃଦୁ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ମଜାର ଆଲୋଚନାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ପୁରୋଗତଂ ମହତ୍ସୈନ୍ଯଂ ଵୀକ୍ଷମାଣ ସକୌତୁକମ୍
ସେ ଆଗରେ ଚାଲୁଥିବା ବଡ଼ ସେନାକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ପୃଷ୍ଠଵଂଶେ ରଥେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଘଟ୍ଟଯାମାସ ସୈନିକୈଃ
ସେନାମାନେ ରଥପତିଙ୍କ ପଛ ଦଳକୁ ଚାପ ଦେଲେ।
ମହାକଲକଲଂ ଚକ୍ରୁରଣିମାଦ୍ଯାଃ ପରଃଶତମ୍
ଅଣିମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ଓ ହଲାହଲ କରିଲେ।
କଠୋରଵଜ୍ରନିର୍ଧାତନିଷ୍ଠୁରୈଃ ଶକ୍ତିମଣ୍ଡଲୈଃ
ବଜ୍ର ପରି କଠୋର ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ଘେରା ଦେଇ ଥିଲେ।
ଆକସ୍ମିକରଣୋତ୍ସାହଵିପର୍ଯାଵିଷ୍ଟଵିଗ୍ରହମ୍
ଅଚାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସାହ ଓ ଭ୍ରମରେ ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଆବୃତ ହୋଇଗଲା।
ଵିପାଟୈଃ ପାଟଯାମାସୁରଦୃଶ୍ଯୈରନ୍ଧକାରିଣଃ
ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ଧକାର କରୁଥିବା ଆଘାତରେ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରମାନେକୁ ପିଟିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯମାନଶସ୍ତ୍ରାଣାମଦୃଶ୍ଯନିଜଵର୍ମଣାମ୍
ସେମାନଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ତାଙ୍କର କବଚ ଦୁହିଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା।
ଇତସ୍ତତୋ ବହୁ କ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଛନ୍ନଵର୍ମିତମର୍ମଵତ୍
ଏଠା ଓ ସେଠା, ଅନେକେ ଦୁଃଖ ପାଇଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ମୂଳ ସ୍ଥାନ କବଚ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା।