ପୁରତଶ୍ଚଲିତେ ସୈନ୍ଯେ ସତ୍ତ୍ଵଶାଲିନି ସା ଵଧୂଃ
ସେନା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ସେଇ ସାହସିନୀ ମହିଳା ସେଠାରେ ରହିବେ।
ଭଵତ୍ସହାଯଭୂତାଯାଂ ସେନେନ୍ଦ୍ରାଣାମିହାଭିଧା
ତୁମର ସହଯୋଗୀ ହେବାକୁ ଯେଉଁ ସେନାପତିମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନାମ ଏଠାରେ କୁହାଯାଉଛି।
ଆଦ୍ଯୋ ମଦନକୋ ନାମ ଦୀର୍ଘଜିହ୍ଵୋ ଦ୍ଵିତୀଯକଃ
ପ୍ରଥମ ହେଉଛନ୍ତି ମଦନକ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୀର୍ଘଜିହ୍ବ।
ଥୁକ୍ଲସଃ ପୁଣ୍ଡ୍ରକେତୁଶ୍ଚ ଚଣ୍ଡବାହୁଶ୍ଚ କୁକ୍କୁରଃ
ଥୁକ୍ଲସ, ପୁଣ୍ଡ୍ରକେତୁ, ଚଣ୍ଡବାହୁ ଏବଂ କୁକ୍କୁର ପରେ ଅଛନ୍ତି।
ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତଶ୍ଚ ପଞ୍ଚୈତେ ଦଶ ଚୋକ୍ତାଶ୍ଚମୂଵରାଃ
ପଞ୍ଚମ ହେଉଛନ୍ତି ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତ। ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପାଞ୍ଚଜଣ ମିଶି ଦଶ ଜଣ ସେନାପତି ଭାବେ ପରିଚିତ।
ଆଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ସେନାନ୍ଯୋ ଦମନାଦ୍ଯା ମହାବଲାଃ
ଦମନ ଆଦି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାପତିମାନେ ଆସିବେ।
ତଥା ଗୁପ୍ତସମାଚାରଃ ପାର୍ଷ୍ଣିଗ୍ରାହଂ ସମାଚର
ଏଭଳି ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ପଛରୁ ଆକ୍ରମଣ କର।
ନିଷଙ୍ଗ ତ୍ଵଂ ହି ତଭସେ ଜଯସିଦ୍ଧିମନୁତ୍ତମାମ୍
ତୁମର ଗୁପ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ଅପୂର୍ବ ଜୟ ଏବଂ ସଫଳତା ଲଭିବ।
ଵିଷଙ୍ଗଂ ପ୍ରେଷଯାମାସ ରକ୍ଷିତଂ ସୈନ୍ଯପାଲକୈଃ
ବିଷଙ୍ଗଙ୍କୁ ସେନାର ରକ୍ଷକମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ପଠାଇଲେ।
ଯୁଵରାଜାନୁଜେ ଦୈତ୍ଯେ ସୂର୍ଯୋ ଽସ୍ତଗିରିମାଯଯୌ
ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପଛରେ ଅସ୍ତ ହେଲା, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ଭାଇ ଦେତ୍ୟ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅନ୍ଧକାରଃ ସମଭଵତ୍ତସ୍ଯ ବାହ୍ଯଚିକୀର୍ଷଯା
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ବାହ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଇଚ୍ଛାରୁ ଅନ୍ଧକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନୀଲକଣ୍ଠନିଭଚ୍ଛାଯଂ ନିବିଡଂ ପପ୍ରଥେ ତମଃ
ନୀଳକଣ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କ ଗଳାର ରଙ୍ଗ ପରି ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧାର ସମସ୍ତଠାରେ ଛାଇଗଲା।
ଉଜ୍ଜିହାନମିଵ କ୍ଷୋଣୀଵିଵରେଭ୍ଯଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଭୂମିର ଫାଟରୁ ହଜାର ହଜାର ଭାବେ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଉପରକୁ ବେରିଆସୁଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ଦୀପପ୍ରଭାଜାଲେ କୃତକାତରଚେଷ୍ଟିତମ୍
କେତେକ ଠାରେ ଦୀପର ଆଲୋକ ଝାଲି ଭୟଭୀତ ଭାବେ ଚଳିତିଲା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଆବଦ୍ଧମୈତ୍ରକମିଵ ସ୍ଫୁରଚ୍ଛାଦ୍ଵଲମଣ୍ଡଲେ
କମ୍ପିଥିବା ଶାବଳ ଚକ୍ରରେ ମିତ୍ରତାର ବନ୍ଧନ ହେବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଗୁପ୍ତପ୍ରଵିଷ୍ଟମିଵ ଚ ଶ୍ଯାମାସୁ ଵନପଙ୍କ୍ତିଷୁ
ଏବଂ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଅପରିଚିତ ଭାବେ ଅନ୍ଧାର ଜଙ୍ଗଲ ଧାଡ଼ିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତ୍ରିଯାମାଵାମନଯନା ନୀଲକଞ୍ଚୁକରୋଚିଷା
ତିନି ପ୍ରହର ରାତି, ନୀଳ ଆଲୋକର ଆବରଣ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ନମାଇ ରହିଥିଲା।
ଅସୁରାଣାଂ ପ୍ରଦୁଷ୍ଟାନାଂ ରାତ୍ରିରେଵ ବଲାଵହା
ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁରମାନେ ପାଇଁ ରାତି ମାତ୍ରେ ଶକ୍ତି ଆଣିଥିଲା।
ଅଥ ପ୍ରଚଲିତଂ ସୈନ୍ଯଂ ଵିଷଙ୍ଗେଣ ମହୌଜସା
ତାପରେ ସେଇ ବଳ ଅନିଶ୍ଚିତତା ସହିତ, ବହୁତ ଶକ୍ତି ନେଇ ଚଳିଲା।
ଦମନାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ସେନାନ୍ଯଃ ଶ୍ମାମକଙ୍କଟଧାରିଣଃ
ଦମନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେନାନାୟକମାନେ ଶୁଷ୍କ ଢାଳ ଧରିଥିଲେ।
ଏକତ୍ଵମିଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତିମିରେଣାତିଭୂଯସା
ଅତ୍ୟଧିକ ଅନ୍ଧକାରରେ ସମସ୍ତେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
କୂଟେନ ଯୁଦ୍ଧକୃତ୍ଯେନ ଵିଜିଗୀଷୁର୍ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ଛଳ ଯୁଦ୍ଧ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଯଥା ତସ୍ଯ ନିଶାଯୁଦ୍ଧାନୁରୂପୋ ଵେଷସଂଗ୍ରହଃ
ସେମାନଙ୍କର ପୋଶାକ ରାତିର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଥିଲା।
ନ ଚ ଦୁନ୍ଦୁଭିନିସ୍ଵାନୋ ନ ଚ ମର୍ଦ୍ଦଲଗର୍ଜିତମ୍
କୌଣସି ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ନଥିଲା, ନାହିଁ ମଞ୍ଜିରାର ଗଞ୍ଜନ।
ଗୁପ୍ତାଚାରାଃ ପ୍ରଚଲିତାସ୍ତିମିରେଣ ସମାଵୃତାଃ
ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଥିଲେ।
ପଶ୍ଚିମାଭିମୁଖଂ ଯାନ୍ତି ଲଲିତାଯାଃ ପତାକିନୀମ୍
ସେମାନେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଲଳିତାଙ୍କ ପତାକା ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ।
ନିଶ୍ଵାସମପି ସସ୍ଵାନମକୁର୍ଵନ୍ତଃ ପଦେପଦେ
ପ୍ରତିଟି ପଦକ୍ଷେପରେ ସେମାନେ ନିଜ ଶ୍ୱାସର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ କରୁନଥିଲେ।
ଭୂଯଃ ପୁରସ୍ଯ ଦିଗ୍ଭାଗଂ ଗତ୍ଵା ମନ୍ଦପରାକ୍ରମାଃ
ପୁଣି, ସହର ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଅଳ୍ପ ଉତ୍ସାହରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ନିଭୃତଂ ପୃଷ୍ଠେ କଵଚଚ୍ଛନ୍ନଵିଗ୍ରହାଃ
ସେମାନେ ଚୁପଚାପ ଆସି, ପଛରୁ ବେଢ଼ାଇ ରହିଥିବା କବଚ ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ଲୁଚାଇ ରହିଲେ।
ଅପଶ୍ଯନ୍ନତିଦୀପ୍ତାଭିଃ ଶକ୍ତିଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛନ୍ତି।