ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ ସେନାନ୍ଯଃ ସହ ଯାନ୍ତୁ ଯୁଯୁତ୍ସଯା
ଦଶ କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ନାୟକ, ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ ସହିତ ଯାଉ ।
ଅଲ୍ପୈସ୍ତୁ ରକ୍ଷିତା ଵୈ ସ୍ଯାତ୍ତେନୈଵାସୌ ସୁନିଗ୍ରହା
ଅଳ୍ପ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ରକ୍ଷା ହେବ, ଏହିପରି ତାଙ୍କୁ ସହଜରେ ଦମନ କରାଯିବ ।
ଵିଷଙ୍ଗ ଗୁପ୍ତରୂପେଣ ପାର୍ଷ୍ଣିଗ୍ରାହଂ ସମାଚର
ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ, ପଛରୁ ଚୁପଚାପ ଆକ୍ରମଣ କର।
ସଜ୍ଜାଶ୍ଚ ଲନ୍ତୁ ସେନାନ୍ଯୋ ଦିକ୍ପାଲଵିଜଯୋଦ୍ଧତାଃ
ସେନାପତିମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଦିଗପାଳମାନଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ।
ତ୍ଵଂ ଗୁପ୍ତଵେଷସ୍ତାଂ ଦୁଷ୍ଟାଂ ସନ୍ନିପତ୍ଯ ଦୃଢଂ ଜହି
ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ବେଶରେ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କର।
ତସ୍ଯାଃ ସମୂଲନାଶେନ ଶକ୍ତିଵୃନ୍ଦଂ ଵିନଶ୍ଯତି
ତାଙ୍କର ସମୂଳ ନାଶ ସହିତ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେବ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯୋ ରଥଶ୍ଚଲତି ଭାସୁରଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ପଛରେ ଯେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥ ଚାଲିଛି, ସେ ତାଙ୍କର ଅଟୁଟ ସମ୍ପତ୍ତି।
ମହାମୁକ୍ତାତପତ୍ରେଣ ସର୍ଵୋଦ୍ଧ୍ଵ ପରିଶୋଭିତଃ
ସେଇ ରଥ ଉପରେ ବଡ଼ ମୁକ୍ତାର ଛତା ଲଗାଇ ଚାରିଦିଗରେ ଆଲୋକିତ ହେଇଛି।
ଉତ୍ତଙ୍ଗକେତୁସଂଘାତଲିଖିତାଂବୁଦମଣ୍ଡଲଃ
ତାହାର ଛତା ଉପରେ ଉଚ୍ଚ ପତାକାମାନେ ଲଗାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ମେଘମାଳାର ଚିତ୍ର ଅଛି।
ନିବୃତଂ ସଂନିପତ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଚିହ୍ନେନାନେନ ଲକ୍ଷିତାମ୍
ଚୁପଚାପ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଏହି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କର।
ପୁରତଶ୍ଚଲିତେ ସୈନ୍ଯେ ସତ୍ତ୍ଵଶାଲିନି ସା ଵଧୂଃ
ସେନା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ସେଇ ସାହସିନୀ ମହିଳା ସେଠାରେ ରହିବେ।
ଭଵତ୍ସହାଯଭୂତାଯାଂ ସେନେନ୍ଦ୍ରାଣାମିହାଭିଧା
ତୁମର ସହଯୋଗୀ ହେବାକୁ ଯେଉଁ ସେନାପତିମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନାମ ଏଠାରେ କୁହାଯାଉଛି।
ଆଦ୍ଯୋ ମଦନକୋ ନାମ ଦୀର୍ଘଜିହ୍ଵୋ ଦ୍ଵିତୀଯକଃ
ପ୍ରଥମ ହେଉଛନ୍ତି ମଦନକ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୀର୍ଘଜିହ୍ବ।
ଥୁକ୍ଲସଃ ପୁଣ୍ଡ୍ରକେତୁଶ୍ଚ ଚଣ୍ଡବାହୁଶ୍ଚ କୁକ୍କୁରଃ
ଥୁକ୍ଲସ, ପୁଣ୍ଡ୍ରକେତୁ, ଚଣ୍ଡବାହୁ ଏବଂ କୁକ୍କୁର ପରେ ଅଛନ୍ତି।
ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତଶ୍ଚ ପଞ୍ଚୈତେ ଦଶ ଚୋକ୍ତାଶ୍ଚମୂଵରାଃ
ପଞ୍ଚମ ହେଉଛନ୍ତି ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତ। ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପାଞ୍ଚଜଣ ମିଶି ଦଶ ଜଣ ସେନାପତି ଭାବେ ପରିଚିତ।
ଆଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ସେନାନ୍ଯୋ ଦମନାଦ୍ଯା ମହାବଲାଃ
ଦମନ ଆଦି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାପତିମାନେ ଆସିବେ।
ତଥା ଗୁପ୍ତସମାଚାରଃ ପାର୍ଷ୍ଣିଗ୍ରାହଂ ସମାଚର
ଏଭଳି ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ପଛରୁ ଆକ୍ରମଣ କର।
ନିଷଙ୍ଗ ତ୍ଵଂ ହି ତଭସେ ଜଯସିଦ୍ଧିମନୁତ୍ତମାମ୍
ତୁମର ଗୁପ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ଅପୂର୍ବ ଜୟ ଏବଂ ସଫଳତା ଲଭିବ।
ଵିଷଙ୍ଗଂ ପ୍ରେଷଯାମାସ ରକ୍ଷିତଂ ସୈନ୍ଯପାଲକୈଃ
ବିଷଙ୍ଗଙ୍କୁ ସେନାର ରକ୍ଷକମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ପଠାଇଲେ।
ଯୁଵରାଜାନୁଜେ ଦୈତ୍ଯେ ସୂର୍ଯୋ ଽସ୍ତଗିରିମାଯଯୌ
ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପଛରେ ଅସ୍ତ ହେଲା, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ଭାଇ ଦେତ୍ୟ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅନ୍ଧକାରଃ ସମଭଵତ୍ତସ୍ଯ ବାହ୍ଯଚିକୀର୍ଷଯା
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ବାହ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଇଚ୍ଛାରୁ ଅନ୍ଧକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନୀଲକଣ୍ଠନିଭଚ୍ଛାଯଂ ନିବିଡଂ ପପ୍ରଥେ ତମଃ
ନୀଳକଣ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କ ଗଳାର ରଙ୍ଗ ପରି ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧାର ସମସ୍ତଠାରେ ଛାଇଗଲା।
ଉଜ୍ଜିହାନମିଵ କ୍ଷୋଣୀଵିଵରେଭ୍ଯଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଭୂମିର ଫାଟରୁ ହଜାର ହଜାର ଭାବେ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଉପରକୁ ବେରିଆସୁଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ଦୀପପ୍ରଭାଜାଲେ କୃତକାତରଚେଷ୍ଟିତମ୍
କେତେକ ଠାରେ ଦୀପର ଆଲୋକ ଝାଲି ଭୟଭୀତ ଭାବେ ଚଳିତିଲା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଆବଦ୍ଧମୈତ୍ରକମିଵ ସ୍ଫୁରଚ୍ଛାଦ୍ଵଲମଣ୍ଡଲେ
କମ୍ପିଥିବା ଶାବଳ ଚକ୍ରରେ ମିତ୍ରତାର ବନ୍ଧନ ହେବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଗୁପ୍ତପ୍ରଵିଷ୍ଟମିଵ ଚ ଶ୍ଯାମାସୁ ଵନପଙ୍କ୍ତିଷୁ
ଏବଂ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଅପରିଚିତ ଭାବେ ଅନ୍ଧାର ଜଙ୍ଗଲ ଧାଡ଼ିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତ୍ରିଯାମାଵାମନଯନା ନୀଲକଞ୍ଚୁକରୋଚିଷା
ତିନି ପ୍ରହର ରାତି, ନୀଳ ଆଲୋକର ଆବରଣ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ନମାଇ ରହିଥିଲା।
ଅସୁରାଣାଂ ପ୍ରଦୁଷ୍ଟାନାଂ ରାତ୍ରିରେଵ ବଲାଵହା
ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁରମାନେ ପାଇଁ ରାତି ମାତ୍ରେ ଶକ୍ତି ଆଣିଥିଲା।
ଅଥ ପ୍ରଚଲିତଂ ସୈନ୍ଯଂ ଵିଷଙ୍ଗେଣ ମହୌଜସା
ତାପରେ ସେଇ ବଳ ଅନିଶ୍ଚିତତା ସହିତ, ବହୁତ ଶକ୍ତି ନେଇ ଚଳିଲା।
ଦମନାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ସେନାନ୍ଯଃ ଶ୍ମାମକଙ୍କଟଧାରିଣଃ
ଦମନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେନାନାୟକମାନେ ଶୁଷ୍କ ଢାଳ ଧରିଥିଲେ।