ମୋହନାସ୍ତ୍ରଵିନିଷ୍ଠ୍ଯୂତାନ୍ବାଣାନ୍ଦୈତ୍ଯା ନ ସେହିରେ
ମୋହନାସ୍ତ୍ରରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀରକୁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରକୋପଂ ପରମଂ ପ୍ରାପ୍ତା ବଲାହକମୁଖାଃ ଖଲାଃ
ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ବଳାହକ ମେଘ ପରି ଅତିକ୍ରୋଧିତ ହେଇଗଲେ।
ଅନ୍ଧାଭିଧଂ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ସା ମୁମୋଚ ଦ୍ଵିଷତାଂ ଗଣେ
ସେ ମହାସ୍ତ୍ର 'ଅନ୍ଧା' ନାମକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅନ୍ଧାସ୍ତ୍ରେଣ ନିଜଂ ନେତ୍ରଂ ଦଧିରେ ଚ୍ଛାଦିତଂ ଯଥା
ଅନ୍ଧାସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧା ପରି ଢାକାଯାଇଗଲା।
ଉଦ୍ଗତେନାନ୍ଧବାଣେନ ଚକ୍ଷୁସ୍ତେଷାଂ ଵ୍ଯଧୀଯତ
ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧାତୀରରେ ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ତଦ୍ଵୀକ୍ଷଣସ୍ଯ ଵିରହାଚ୍ଛସ୍ତ୍ରସ୍ତମ୍ଭଃ କ୍ଷଯଂ ଗତଃ
ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅସ୍ତ୍ର ଅଟକି ରହିବାର ଅବସ୍ଥା ଶେଷ ହେଲା।
ଚକ୍ରୁଃ ସମରସନ୍ନାହଂ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ପ୍ରଜିଘାଂସଯା
ଦେବତାମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ସଦୁପାଯପ୍ରସଙ୍ଗେନ ଭୃଶଂ ତୁଷ୍ଟା ରଣଂ ଵ୍ଯଧୁଃ
ଉଚିତ ଉପାୟ ବ୍ୟବହାର କରି, ସେମାନେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଲେ ।
ସ୍ଥାନେ କୃତତିରସ୍କାରା ଦ୍ଵିପାମେଷାଂ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମାନବମାନେ ତିଆରି ହୋଇ ଚାଲିଯିବା ଯଥାଯଥିକ ।
ତ୍ଵଯା ବଦ୍ଧଦୃଶାନେନ ଦୈତ୍ଯଚକ୍ରେଣ ଭୂଯତେ
ତୁମର ଅଟୁଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ସମୂହ ଦମିତ ହେଉଛି ।
ଅସ୍ମାଦୃଶାମଜଯ୍ଯେଷୁ ଯଦେଷୁ ଵ୍ଯସନଂ କୃତମ୍
ଆମ ପରି ଅଜୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଆସିଛି ।
ନିହତାଂଲ୍ଲଲିତା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସନ୍ତୋଷଂ ପରମାପ୍ସ୍ଯତି
ଶତ୍ରୁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଲଳିତା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ପାଇବେ ।
ମନ୍ତ୍ରିଣ୍ଯପି ମହାଭାଗାଯାସ୍ଯତ୍ଯେଵ ପରାଂ ମୁଦମ୍
ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ ।
ଏଷାଂ ସୈନ୍ଯଂ ତୁ ନିଖିଲଂ ନାଶଯାମ ଉଦାଯୁଧାଃ
ଆମ ଉତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଏମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବା ।
ତମୋଲିପ୍ତେନ ଯାନେନ ବଲାହକବଲଂ ଯଯୌ
ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକା ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେ ବଳାହକ ଦଳ ଦିଗରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ ।
ପୁନରେଵ ଚ ସାଵିତ୍ରଂ ଵରଂ ସସ୍ମରୁରଞ୍ଜସା
ପୁଣି ଏକଥର, ଭକ୍ତି ସହିତ ସେମାନେ ସାବିତ୍ରୀ ଦାନକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ।
ତିରସ୍କୃତଂ ତୁ ନେତ୍ରସ୍ଥଂ ତିରସ୍କରଣିତେଜସା
ନଜରରୁ ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନୟନରେ ଥିଲେ; ତିରସ୍କରଣୀ ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜରେ ।
ଆକୃଷ୍ଯ କେଶେଷ୍ଵସିନା ଚକର୍ତାନ୍ତର୍ଧିଦେଵତା
କେଶ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ତଳୱାରରେ ଆଘାତ କଲେ; ଲୁଚିଥିବା ଦେବୀ ।
ସୂଚୀମୁଖସ୍ଯାଭିମୁଖଂ ତିରସ୍କରଣିକା ଵ୍ରଜତ୍
ତିରସ୍କରଣୀକା ଅସ୍ତ୍ର ସୂଚୀମୁଖାଙ୍କ ଦିଗରେ ସିଧା ଗଲା ।
ଅନ୍ଯେଷାମପି ପଞ୍ଚାନାଂ ପଞ୍ଚତ୍ଵମକରୋଚ୍ଛନୈଃ
ଅନ୍ୟ ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତିରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଲେ ।
ହାରଦାମ ଗଲେ କୃତ୍ଵା ନନାଦାନ୍ତର୍ଧିଦେଵତା
ଗଳାରେ ମଣିମାଳା ପିନ୍ଧି, ଲୁଚିଥିବା ଦେବୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଦହାଡ଼ିଲେ ।
ହତ୍ଵା ତଦ୍ରକ୍ତସଲିଲୈର୍ବହ୍ଵୀଃ ପ୍ରାଵାହଯନ୍ନଦୀଃ
ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ରକ୍ତରେ ଅନେକ ନଦୀ ବହିଗଲା ।
ବଲାହକାଦିସେନାନ୍ଯାଂ ଦୃଷ୍ଟିରୋଧନଵୈଭଵାତ୍
ବଳାହକ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସେନାରେ, ଦୃଷ୍ଟି ଅଟକିବାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ।
ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁରତ୍ଯାର୍ତ୍ତାଃ କ୍ରନ୍ଦନ୍ତଂ ଶୂନ୍ଯକେଶ୍ଵରମ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରି ଶୂନ୍ୟକେଶ୍ବରଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ।
ପ୍ରସାଦମପରଂ ଚକ୍ଷୁସ୍ତସ୍ଯା ଆଦାଯପିପ୍ରିଯୁଃ
ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ, ସେ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟି, ତାକୁ ନେଇ ନେଲେ ।
ତିରସ୍କରଣିକାଂ ଦେଵୀମଶ୍ଲାଘନ୍ତ ପଦେପଦେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦେପଦେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି, ଅବହେଳା କରିଥିଲେ ।
ନ୍ଯଶ୍ଵସତ୍କୃଷ୍ଣସର୍ପେନ୍ଦ୍ର ଇଵ ଭଣ୍ଡୋ ମହାସୁରଃ
ମହାସୁର ଭଣ୍ଡ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଲେ, କଳା ନାଗରାଜ ଭଳି ।
ଭଣ୍ଡଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡଶୈଣ୍ଡୀର୍ଯଃ କାଙ୍କ୍ଷମାଣୋ ରଣେ ଜଯମ୍
ଭଣ୍ଡ, ଦୁର୍ଦମ୍ୟ ସିଂହ ଭଳି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ ।
ଭଣ୍ଡାସୁରଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରସ୍ଥାନମୁପାଗମତ୍
ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ ।
ଲଲିତାଵିଜଯେ ମନ୍ତ୍ରଂ ଚକାର କ୍ଵଥିତାଶ୍ଯଃ
ମୁହଁ ଶୁଖି ଯାଇଥିବା ସ୍ଥିତିରେ, ଲଳିତାଙ୍କ ଜୟ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ପଢିଲେ ।