ଵିଷ୍ଟଂଭିତାସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଶକ୍ତୀନାଂ ନୋଦ୍ଯମୋ ଽଭଵତ୍
ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଅଟକି ରହିଲା, ଶକ୍ତିମାନେ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଭିଭୂତାଃ ସନିଶ୍ଵାସଂ ଶକ୍ତଯୋ ଜୋଷମାସତ
ଶକ୍ତିମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଫେଙ୍ଗି, ଚୁପଚାପ ରହିଲେ।
ଵ୍ଯମର୍ଦଯଞ୍ଛକ୍ତିସୈନ୍ଯଂ ଦୈତ୍ଯାଃ ସ୍ଵସ୍ଵାମିଦେଶିତାଃ
ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିଜ ନାୟକଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି, ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଚାପି ଦେଲେ।
ଅକ୍ଷୁଭ୍ଯନ୍ତ ଶରୈସ୍ତେଷାଂ ଵଜ୍ରକଙ୍କଟଭୋଦିଭିଃ
ବଜ୍ର ଓ ଗଦା ପରି ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରର ତୀରରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ନାହିଁ।
ସୁପଲ୍ଲଵା ରଣେ ରେଜୁଃ କଙ୍କୋଲଲତିକା ଇଵ
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ନବପତ୍ର ଲତା ପରି କଂକୋଳ ଲତିକା ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ।
ଚୁକ୍ରୁଶୁଃ ଶକ୍ତଯଃ ସର୍ଵାସ୍ତୈଃ ସ୍ତଂଭିତନିଜାଯୁଧାଃ
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଅଟକି ଯାଇଥିବାରୁ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ।
ତିରସ୍କରଣିକା ଦେଵୀ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ରଣାଜିରେ
ତାପରେ ଦେବୀ ତିରସ୍କରଣିକା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଠି ଆସିଲେ।
ମହାମାଯା ସମାରୁହ୍ଯ ଶକ୍ତୀନାମଭଯଂ ଵ୍ଯଧାତ୍
ମହାମାୟା ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ, ଉପରେ ଉଠିଲେ।
ଶ୍ଯାମଚ୍ଛାଯେ ତମୋଲିପ୍ତେ ଶ୍ଯାମଯୁକ୍ତତୁରଙ୍ଗମେ
ସେ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକା, ଶ୍ୟାମ ରଙ୍ଗର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ସିଂହନାଦଂ ଵିନଦ୍ଯେଷୂନଵର୍ଷତ୍ସର୍ପସନ୍ନିଭାନ୍
ସିଂହ ପରି ଗର୍ଜନ କରି, ସେ ସର୍ପ ସଦୃଶ ତୀର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ।
ମୋହନାସ୍ତ୍ରଵିନିଷ୍ଠ୍ଯୂତାନ୍ବାଣାନ୍ଦୈତ୍ଯା ନ ସେହିରେ
ମୋହନାସ୍ତ୍ରରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀରକୁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରକୋପଂ ପରମଂ ପ୍ରାପ୍ତା ବଲାହକମୁଖାଃ ଖଲାଃ
ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ବଳାହକ ମେଘ ପରି ଅତିକ୍ରୋଧିତ ହେଇଗଲେ।
ଅନ୍ଧାଭିଧଂ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ସା ମୁମୋଚ ଦ୍ଵିଷତାଂ ଗଣେ
ସେ ମହାସ୍ତ୍ର 'ଅନ୍ଧା' ନାମକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅନ୍ଧାସ୍ତ୍ରେଣ ନିଜଂ ନେତ୍ରଂ ଦଧିରେ ଚ୍ଛାଦିତଂ ଯଥା
ଅନ୍ଧାସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧା ପରି ଢାକାଯାଇଗଲା।
ଉଦ୍ଗତେନାନ୍ଧବାଣେନ ଚକ୍ଷୁସ୍ତେଷାଂ ଵ୍ଯଧୀଯତ
ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧାତୀରରେ ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ତଦ୍ଵୀକ୍ଷଣସ୍ଯ ଵିରହାଚ୍ଛସ୍ତ୍ରସ୍ତମ୍ଭଃ କ୍ଷଯଂ ଗତଃ
ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅସ୍ତ୍ର ଅଟକି ରହିବାର ଅବସ୍ଥା ଶେଷ ହେଲା।
ଚକ୍ରୁଃ ସମରସନ୍ନାହଂ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ପ୍ରଜିଘାଂସଯା
ଦେବତାମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ସଦୁପାଯପ୍ରସଙ୍ଗେନ ଭୃଶଂ ତୁଷ୍ଟା ରଣଂ ଵ୍ଯଧୁଃ
ଉଚିତ ଉପାୟ ବ୍ୟବହାର କରି, ସେମାନେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଲେ ।
ସ୍ଥାନେ କୃତତିରସ୍କାରା ଦ୍ଵିପାମେଷାଂ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମାନବମାନେ ତିଆରି ହୋଇ ଚାଲିଯିବା ଯଥାଯଥିକ ।
ତ୍ଵଯା ବଦ୍ଧଦୃଶାନେନ ଦୈତ୍ଯଚକ୍ରେଣ ଭୂଯତେ
ତୁମର ଅଟୁଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ସମୂହ ଦମିତ ହେଉଛି ।
ଅସ୍ମାଦୃଶାମଜଯ୍ଯେଷୁ ଯଦେଷୁ ଵ୍ଯସନଂ କୃତମ୍
ଆମ ପରି ଅଜୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଆସିଛି ।
ନିହତାଂଲ୍ଲଲିତା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସନ୍ତୋଷଂ ପରମାପ୍ସ୍ଯତି
ଶତ୍ରୁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଲଳିତା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ପାଇବେ ।
ମନ୍ତ୍ରିଣ୍ଯପି ମହାଭାଗାଯାସ୍ଯତ୍ଯେଵ ପରାଂ ମୁଦମ୍
ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ ।
ଏଷାଂ ସୈନ୍ଯଂ ତୁ ନିଖିଲଂ ନାଶଯାମ ଉଦାଯୁଧାଃ
ଆମ ଉତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଏମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବା ।
ତମୋଲିପ୍ତେନ ଯାନେନ ବଲାହକବଲଂ ଯଯୌ
ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକା ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେ ବଳାହକ ଦଳ ଦିଗରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ ।
ପୁନରେଵ ଚ ସାଵିତ୍ରଂ ଵରଂ ସସ୍ମରୁରଞ୍ଜସା
ପୁଣି ଏକଥର, ଭକ୍ତି ସହିତ ସେମାନେ ସାବିତ୍ରୀ ଦାନକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ।
ତିରସ୍କୃତଂ ତୁ ନେତ୍ରସ୍ଥଂ ତିରସ୍କରଣିତେଜସା
ନଜରରୁ ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନୟନରେ ଥିଲେ; ତିରସ୍କରଣୀ ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜରେ ।
ଆକୃଷ୍ଯ କେଶେଷ୍ଵସିନା ଚକର୍ତାନ୍ତର୍ଧିଦେଵତା
କେଶ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ତଳୱାରରେ ଆଘାତ କଲେ; ଲୁଚିଥିବା ଦେବୀ ।
ସୂଚୀମୁଖସ୍ଯାଭିମୁଖଂ ତିରସ୍କରଣିକା ଵ୍ରଜତ୍
ତିରସ୍କରଣୀକା ଅସ୍ତ୍ର ସୂଚୀମୁଖାଙ୍କ ଦିଗରେ ସିଧା ଗଲା ।
ଅନ୍ଯେଷାମପି ପଞ୍ଚାନାଂ ପଞ୍ଚତ୍ଵମକରୋଚ୍ଛନୈଃ
ଅନ୍ୟ ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତିରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଲେ ।