ଶକ୍ତୀନାଂ ସୈନିକଂ ତତ୍ର ଵ୍ଯାକୁଲୀଚକ୍ରୁରୁଦ୍ଧତାଃ
ସେଠାରେ, ଶକ୍ତିମାନେର ସେନା ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ତେଜନାରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ତେନ ଦତ୍ତୋ ଵରସ୍ତେଷାଂ ତପସ୍ତୁଷ୍ଟେନ ଭାସ୍ଵତା
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଵର ଦେଲେ।
ପରିତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ଭଵନ୍ତୋ ଵୃଣତାଂ ଵରମ୍
ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; ତୁମମାନେର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ତୁମେ ଏକ ଵର ଚୟନ କର।
ପ୍ରାର୍ଥଯାମାସୁରତ୍ଯର୍ଥଂ ଦୁର୍ଦାନ୍ତଂ ଵରମୀଦୃଶମ୍
ତାଙ୍କମାନେ ଏହିପରି ଭୟାନକ ଵରକୁ ଅତି ଆଗ୍ରହରେ ଚାହିଲେ।
ଭଵତା ଘୋରତେଜୋଭିର୍ଦହତା ପ୍ରତିରୋଧିନଃ
ତୁମର ଭୟଙ୍କର ତେଜରେ, ଆମକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବାମାନେ ଦହିଯାଉ।
ତଦାକ୍ଷିଵିଷଯଃ ସର୍ଵୋ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ଭଵତାତ୍ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ଯେଉଁଠି ପଡ଼ିବ, ସେଉଁଠି ସବୁ ଜଣେ ନିର୍ଜନ୍ତ୍ର ହେଉ।
ସ୍ତବ୍ଧଶସ୍ତ୍ରା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରତିରୋଧକସୈନିକାଃ
ବିରୋଧ କରୁଥିବା ସେନାମାନେର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଅଚଳ ହେଇଯିବ।
ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟା ରିପଵୋ ଽସ୍ମାଭିର୍ହନ୍ତଵ୍ଯାଃ ସୁକରତ୍ଵତଃ
ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ନିର୍ଜନ୍ତ୍ର ହୋଇ, ଆମେ ସହଜରେ ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବା।
ଵରଦାନେନ ତେ ତତ୍ର ଯୁଦ୍ଧେ ଚେରୁର୍ମଧୋଦ୍ଧତାଃ
ସେମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ ଦୟାର ଫଳରେ, ଅହଂକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଧୁମାନେ ସେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ଶକ୍ତଯଃ ସ୍ତବ୍ଧଶସ୍ତ୍ରୌଘା ଵିଫଲୋତ୍ସା ହତାଂ ଗତାଃ
ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇ, କୌଶଳ ହରାଇ ନିର୍ବଳ ହେଇଗଲା।
ଵିଷ୍ଟଂଭିତାସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଶକ୍ତୀନାଂ ନୋଦ୍ଯମୋ ଽଭଵତ୍
ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଅଟକି ରହିଲା, ଶକ୍ତିମାନେ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଭିଭୂତାଃ ସନିଶ୍ଵାସଂ ଶକ୍ତଯୋ ଜୋଷମାସତ
ଶକ୍ତିମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଫେଙ୍ଗି, ଚୁପଚାପ ରହିଲେ।
ଵ୍ଯମର୍ଦଯଞ୍ଛକ୍ତିସୈନ୍ଯଂ ଦୈତ୍ଯାଃ ସ୍ଵସ୍ଵାମିଦେଶିତାଃ
ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିଜ ନାୟକଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି, ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଚାପି ଦେଲେ।
ଅକ୍ଷୁଭ୍ଯନ୍ତ ଶରୈସ୍ତେଷାଂ ଵଜ୍ରକଙ୍କଟଭୋଦିଭିଃ
ବଜ୍ର ଓ ଗଦା ପରି ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରର ତୀରରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ନାହିଁ।
ସୁପଲ୍ଲଵା ରଣେ ରେଜୁଃ କଙ୍କୋଲଲତିକା ଇଵ
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ନବପତ୍ର ଲତା ପରି କଂକୋଳ ଲତିକା ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ।
ଚୁକ୍ରୁଶୁଃ ଶକ୍ତଯଃ ସର୍ଵାସ୍ତୈଃ ସ୍ତଂଭିତନିଜାଯୁଧାଃ
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଅଟକି ଯାଇଥିବାରୁ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ।
ତିରସ୍କରଣିକା ଦେଵୀ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ରଣାଜିରେ
ତାପରେ ଦେବୀ ତିରସ୍କରଣିକା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଠି ଆସିଲେ।
ମହାମାଯା ସମାରୁହ୍ଯ ଶକ୍ତୀନାମଭଯଂ ଵ୍ଯଧାତ୍
ମହାମାୟା ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ, ଉପରେ ଉଠିଲେ।
ଶ୍ଯାମଚ୍ଛାଯେ ତମୋଲିପ୍ତେ ଶ୍ଯାମଯୁକ୍ତତୁରଙ୍ଗମେ
ସେ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକା, ଶ୍ୟାମ ରଙ୍ଗର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ସିଂହନାଦଂ ଵିନଦ୍ଯେଷୂନଵର୍ଷତ୍ସର୍ପସନ୍ନିଭାନ୍
ସିଂହ ପରି ଗର୍ଜନ କରି, ସେ ସର୍ପ ସଦୃଶ ତୀର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ।
ମୋହନାସ୍ତ୍ରଵିନିଷ୍ଠ୍ଯୂତାନ୍ବାଣାନ୍ଦୈତ୍ଯା ନ ସେହିରେ
ମୋହନାସ୍ତ୍ରରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀରକୁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରକୋପଂ ପରମଂ ପ୍ରାପ୍ତା ବଲାହକମୁଖାଃ ଖଲାଃ
ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ବଳାହକ ମେଘ ପରି ଅତିକ୍ରୋଧିତ ହେଇଗଲେ।
ଅନ୍ଧାଭିଧଂ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ସା ମୁମୋଚ ଦ୍ଵିଷତାଂ ଗଣେ
ସେ ମହାସ୍ତ୍ର 'ଅନ୍ଧା' ନାମକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅନ୍ଧାସ୍ତ୍ରେଣ ନିଜଂ ନେତ୍ରଂ ଦଧିରେ ଚ୍ଛାଦିତଂ ଯଥା
ଅନ୍ଧାସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧା ପରି ଢାକାଯାଇଗଲା।
ଉଦ୍ଗତେନାନ୍ଧବାଣେନ ଚକ୍ଷୁସ୍ତେଷାଂ ଵ୍ଯଧୀଯତ
ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧାତୀରରେ ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ତଦ୍ଵୀକ୍ଷଣସ୍ଯ ଵିରହାଚ୍ଛସ୍ତ୍ରସ୍ତମ୍ଭଃ କ୍ଷଯଂ ଗତଃ
ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅସ୍ତ୍ର ଅଟକି ରହିବାର ଅବସ୍ଥା ଶେଷ ହେଲା।
ଚକ୍ରୁଃ ସମରସନ୍ନାହଂ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ପ୍ରଜିଘାଂସଯା
ଦେବତାମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ସଦୁପାଯପ୍ରସଙ୍ଗେନ ଭୃଶଂ ତୁଷ୍ଟା ରଣଂ ଵ୍ଯଧୁଃ
ଉଚିତ ଉପାୟ ବ୍ୟବହାର କରି, ସେମାନେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଲେ ।
ସ୍ଥାନେ କୃତତିରସ୍କାରା ଦ୍ଵିପାମେଷାଂ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମାନବମାନେ ତିଆରି ହୋଇ ଚାଲିଯିବା ଯଥାଯଥିକ ।
ତ୍ଵଯା ବଦ୍ଧଦୃଶାନେନ ଦୈତ୍ଯଚକ୍ରେଣ ଭୂଯତେ
ତୁମର ଅଟୁଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ସମୂହ ଦମିତ ହେଉଛି ।