ଭଵଦ୍ରାଜ୍ଞେ ରଣୋଦନ୍ତମଶେଷଂ ଚ ନିବୋଧତ
ଭବଦ୍ରାଜଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣାବଳୀ ଶୁଣ।
ମୁଦିତାସ୍ତେ ପୁନର୍ଭୀତ୍ଯା ଶୂନ୍ଯକାଯାଂ ପଲାଯିତାଃ
ସେମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟରେ ଶୂନ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତଦୁଦନ୍ତଂ ତତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଣ୍ଡଶ୍ଚଣ୍ଡୋ ରୁଷାଭଵତ୍
ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଭଣ୍ଡା କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ।
କୁଜଲାଶମିତି ପ୍ରୋଚେ ଯୁଯୁତ୍ସାଵ୍ଯାକୁଲାଶଯଃ
ଯୁଦ୍ଧର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ, 'କୁଜଳାଶକୁ ଡାକ।'
କରଙ୍କାଦ୍ଯଶ୍ଚମୂନାଥାଃ କନ୍ଦଲଦ୍ଭୁଜଵିକ୍ରମାଃ
କରଙ୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେନାପତିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜ ଦେଖାଇଥିଲେ,
ପାପୀଯସ୍ଯା ତଯା ଗୂଢମାଯଯା ଵିନିପାତିତାଃ
ସେମାନେ ଅଧିକ ଦୁଷ୍ଟା ନାରୀଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ମାୟାରେ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ୍ନ ହେଲେ।
ତାନୁଦଗ୍ରଭୁଜାସତ୍ତ୍ଵାନ୍ପ୍ରାହିଣୁ ପ୍ରଧନଂ ପ୍ରତି
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜ ଓ ପ୍ରବଳ ସାହସୀମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧର ଆଗରେ ପଠାଇଲେ।
ତେ ମର୍ଦଯିତ୍ଵା ଲଲିତାସୈନ୍ଯଂ ମାଯାପରାଯଣାଃ
ମାୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ସେମାନେ ଲଳିତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
କୀକସଗର୍ଭସଂଜାତାସ୍ତେ ପ୍ରଚଣ୍ଡପରାକ୍ରମାଃ
କୀକସାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଥିଲେ।
ତେଷାମଵଶ୍ଯଂ ଵିଜଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ରଣାଙ୍ଗଣେ
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କ ଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲା।
ବଲାହକମୁଖାନ୍ସପ୍ତ ସେନାନାଥାନ୍ମଦୋତ୍କଟାନ୍
ବଳାହକ ନେତୃତ୍ୱରେ ସାତିଜଣ ମଦମସ୍ତ ସେନାପତିମାନେ,
ଅନ୍ଯଃ ଫାଲମୁଖଶ୍ଚୈଵ ଵିକର୍ଣୋ ଵିକଟାନନଃ
ଫାଳମୁଖ, ବିକର୍ଣ୍ଣ ଓ ବିକଟାନନ ସହିତ,
ଭଣ୍ଡାସୁରଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧକୌତୂହଲୋଲ୍ଵଣାଃ
ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହରେ, ସେମାନେ ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସୁସହାଯାଶ୍ଚ ନିର୍ଜଗମୁର୍ନଗରାନ୍ତରାତ୍
ପରସ୍ପର ସହଯୋଗରେ, ସେମାନେ ନଗର ଭିତରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଉଲ୍ଲିଖନ୍ତି କେତୁଜାଲୈରଂବରେ ଘନମଣ୍ଡଲମ୍
ତାଙ୍କର ପତାକାର ଜାଲି ଆକାଶର ଘନ ମେଘକୁ ଖେଚି ଦେଲେ ।
ପିବନ୍ତି ଧୂଲିକାଜାଲୈରଶେଷାନପି ସାଗରାନ୍
ତାଙ୍କର ଧୂଳିର ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ପିଇ ଦେଲେ ।
ନଭୋଗୁଣମଯଂ ଵିଶ୍ଵମାଦଧାନାଃ ପଦେପଦେ
ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ଆକାଶର ତାଣିରେ ବୁନାଯାଇଥିବା ବିଶ୍ୱକୁ ଆବର୍ତ୍ତ କରି ଚାଲିଥିଲେ ।
ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମିଵ ଵିଶ୍ଵସ୍ମିନ୍କୈକସେଯାଃ ପ୍ରତସ୍ଥିରେ
କାଇକାସେୟମାନେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାଲିପଡିଲେ ।
ଉଦ୍ଦୀପ୍ତଶସ୍ତ୍ରଭରଣାଶ୍ଚେଲୁର୍ଦ୍ଦୀପ୍ତୋର୍ଧ୍ଵକେଶିନଃ
ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଜ୍ୱଳି ଉଠିଥିଲା, ଚୁଲ ଉପରକୁ ଉଠି ଆଗରେ ଜ୍ୱଳିଥିଲା ।
ଭଣ୍ଡାସୁରେଣ ମହତା ଜଗଦ୍ଵିଜଯକାରିଣା
ବଡ ଭଣ୍ଡାସୁର, ଯିଏ ବିଶ୍ୱ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ,
ପ୍ରୋଷିତା ଲଲିତାସୈନ୍ଯଂ ଜେତୁକାମେନ ଦୁର୍ଧିଯା
ଦୁଷ୍ଟ ମନେ ଲଳିତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଜିତିବା ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦିଅନ୍ତି ।
ଶକ୍ତିସେନାମଭିମୁଖଂ ସକ୍ରୋଧମଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଶକ୍ତିର ସେନା ପାଖକୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗେଇ ଯାଇଥିଲେ ।
ଦେଵ୍ଯାସ୍ତୁ ସୈନିକଂ ଯତ୍ର ତତ୍ର ତେ ଜଗମୁରୁଦ୍ଧତାଃ
ଦେବୀଙ୍କ ସେନା ଯେଉଁଠି ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କମାନେ ଅସାବଧାନ ଭାବରେ ଯାଇଥିଲେ ।
ଅଭ୍ଯମିତ୍ରୀଣମଭଵଦ୍ବଦ୍ଧଭ୍ରୁକୁଟିନିଷ୍ଠୁରମ୍
ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ମୁହଁ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଭୃକୁଟି ଚିହ୍ନି ଦୃଢ ଦେଖାଯାଇଥିଲା ।
ମୁଦ୍ଗରିଣ୍ଯଃ ପଟ୍ଟିଶିନ୍ଯଃ କୋଦଣ୍ଡିନ୍ଯସ୍ତଥାପରାଃ
କିଏ ଗଦା ଧରିଥିଲେ, କିଏ ବର୍ଚ୍ଛ ଧରିଥିଲେ, ଆଉ କିଏ ଧନୁ ଧରିଥିଲେ ।
ପିବନ୍ତ୍ଯ ଇଵ ଦୈତ୍ଯାବ୍ଧିଂ ସାନ୍ନିପେତୁଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇବା ପରି, ସେମାନେ ହଜାରେ ହଜାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ।
ମାଯାପରିଗ୍ରହୈର୍ଦୂରଂ ମୋହଯନ୍ତ୍ଯୋ ଜଡାଶଯାନ୍
ମାୟାର ଉପାୟରେ ଦୂରରୁ ମୂଢ ମନେ ଅନ୍ଧାଳା କରି ଦେଲେ ।
ଇତି ଶକ୍ତୀର୍ଭର୍ତ୍ସଯନ୍ତୋ ଦାନଵାଶ୍ଚକ୍ରୁରାହଵମ୍
ଏପରି ଭାବରେ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ତାଡ଼ି ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ତଦ୍ଗଲୋଦ୍ଗଲିତୋ ରକ୍ତପୂର ଊର୍ଧ୍ଵମୁଖୋ ଽଭଵତ୍
ସେଠାରୁ ରକ୍ତର ବଡ ଧାର ଉପରକୁ ଝାଡ଼ି ଆସିଲା ।
ତୈରେଵ ପ୍ରେତନାଥସ୍ଯ ଚ୍ଛତ୍ରଚ୍ଛଵିରୁଦଞ୍ଚିତା
ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ନାଥଙ୍କ ଛତାକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଦେଲେ ।