ଵଜ୍ରସଂପାତସଦୃଶା ନାସାଚୀତ୍କାର କାରିଣଃ
ସେମାନେ ନାକରୁ ବଜ୍ରର ଗୁଞ୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରିଥିଲେ ।
ପରାକ୍ରମଂ ବହୁଵିଧଂ ତେନିରେ ତେ ନିରେନସଃ
ସେ ନିର୍ମଳମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶୌର୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ।
ଵିନଷ୍ଟାଃ ପ୍ରତ୍ଯଵଯଵଂ ଵିନେଶୁର୍ଦାନଵାଧମାଃ
ନିଚ୍ଚ ଦାନବମାନେ ଅଙ୍ଗ ଅଙ୍ଗରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ ।
ଏଵଂ ଵଜ୍ରମଯୈର୍ବଭୁମଣ୍ଡଲୈଃ ଶଣ୍ଡିତେ ବଲେ
ଏପରି ବଜ୍ର ଶରୀର ମଣ୍ଡଳମାନେ ସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ ।
ସଂଗ୍ରାମମଧିକଂ ତେନୁଃ ସମାକୃଷ୍ଟଶରାସନାଃ
ସେମାନେ ଧନୁକୁ ଭଲଭାବେ ଟାଣି, ଆଉ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ ।
ପଟ୍ଟିଶେନ କରଙ୍କସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛେଦ କଠିନଂ ଶିରଃ
ପଟ୍ଟିଶ ଦ୍ୱାରା, ସେ କରଙ୍କର କଠିନ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ ।
ଉତ୍ପତ୍ଯୋତ୍ପତ୍ଯ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯେଣ ଵ୍ଯଲୁନାଦସିନା ଶିରଃ
ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଶିର ଚେଦନ କଲେ।
ତାଦୃଶଂ ଲାଘଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନକୁଲ୍ଯା ଶ୍ଯାମଲାଂବିକା
ଏପରି ଦକ୍ଷତା ଦେଖି, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଅମ୍ବିକା ନକୁଳୀ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ।
ନିଜାଙ୍ଗଦେଵତତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ତସ୍ଯୈ ଶ୍ଯାମାଂବିକା ଦଦୌ
ଶ୍ୟାମାମ୍ବିକା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଦେହର ଦେବତାତ୍ତ୍ୱର ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
ହତଶିଷ୍ଟା ଭୀତଭୀତା ନକୁଲୀଶରଣଂ ଗତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ନକୁଳୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
ଭଵଦ୍ରାଜ୍ଞେ ରଣୋଦନ୍ତମଶେଷଂ ଚ ନିବୋଧତ
ଭବଦ୍ରାଜଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣାବଳୀ ଶୁଣ।
ମୁଦିତାସ୍ତେ ପୁନର୍ଭୀତ୍ଯା ଶୂନ୍ଯକାଯାଂ ପଲାଯିତାଃ
ସେମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟରେ ଶୂନ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତଦୁଦନ୍ତଂ ତତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଣ୍ଡଶ୍ଚଣ୍ଡୋ ରୁଷାଭଵତ୍
ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଭଣ୍ଡା କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ।
କୁଜଲାଶମିତି ପ୍ରୋଚେ ଯୁଯୁତ୍ସାଵ୍ଯାକୁଲାଶଯଃ
ଯୁଦ୍ଧର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ, 'କୁଜଳାଶକୁ ଡାକ।'
କରଙ୍କାଦ୍ଯଶ୍ଚମୂନାଥାଃ କନ୍ଦଲଦ୍ଭୁଜଵିକ୍ରମାଃ
କରଙ୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେନାପତିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜ ଦେଖାଇଥିଲେ,
ପାପୀଯସ୍ଯା ତଯା ଗୂଢମାଯଯା ଵିନିପାତିତାଃ
ସେମାନେ ଅଧିକ ଦୁଷ୍ଟା ନାରୀଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ମାୟାରେ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ୍ନ ହେଲେ।
ତାନୁଦଗ୍ରଭୁଜାସତ୍ତ୍ଵାନ୍ପ୍ରାହିଣୁ ପ୍ରଧନଂ ପ୍ରତି
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜ ଓ ପ୍ରବଳ ସାହସୀମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧର ଆଗରେ ପଠାଇଲେ।
ତେ ମର୍ଦଯିତ୍ଵା ଲଲିତାସୈନ୍ଯଂ ମାଯାପରାଯଣାଃ
ମାୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ସେମାନେ ଲଳିତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
କୀକସଗର୍ଭସଂଜାତାସ୍ତେ ପ୍ରଚଣ୍ଡପରାକ୍ରମାଃ
କୀକସାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଥିଲେ।
ତେଷାମଵଶ୍ଯଂ ଵିଜଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ରଣାଙ୍ଗଣେ
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କ ଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲା।
ବଲାହକମୁଖାନ୍ସପ୍ତ ସେନାନାଥାନ୍ମଦୋତ୍କଟାନ୍
ବଳାହକ ନେତୃତ୍ୱରେ ସାତିଜଣ ମଦମସ୍ତ ସେନାପତିମାନେ,
ଅନ୍ଯଃ ଫାଲମୁଖଶ୍ଚୈଵ ଵିକର୍ଣୋ ଵିକଟାନନଃ
ଫାଳମୁଖ, ବିକର୍ଣ୍ଣ ଓ ବିକଟାନନ ସହିତ,
ଭଣ୍ଡାସୁରଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧକୌତୂହଲୋଲ୍ଵଣାଃ
ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହରେ, ସେମାନେ ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସୁସହାଯାଶ୍ଚ ନିର୍ଜଗମୁର୍ନଗରାନ୍ତରାତ୍
ପରସ୍ପର ସହଯୋଗରେ, ସେମାନେ ନଗର ଭିତରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଉଲ୍ଲିଖନ୍ତି କେତୁଜାଲୈରଂବରେ ଘନମଣ୍ଡଲମ୍
ତାଙ୍କର ପତାକାର ଜାଲି ଆକାଶର ଘନ ମେଘକୁ ଖେଚି ଦେଲେ ।
ପିବନ୍ତି ଧୂଲିକାଜାଲୈରଶେଷାନପି ସାଗରାନ୍
ତାଙ୍କର ଧୂଳିର ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ପିଇ ଦେଲେ ।
ନଭୋଗୁଣମଯଂ ଵିଶ୍ଵମାଦଧାନାଃ ପଦେପଦେ
ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ଆକାଶର ତାଣିରେ ବୁନାଯାଇଥିବା ବିଶ୍ୱକୁ ଆବର୍ତ୍ତ କରି ଚାଲିଥିଲେ ।
ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମିଵ ଵିଶ୍ଵସ୍ମିନ୍କୈକସେଯାଃ ପ୍ରତସ୍ଥିରେ
କାଇକାସେୟମାନେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାଲିପଡିଲେ ।
ଉଦ୍ଦୀପ୍ତଶସ୍ତ୍ରଭରଣାଶ୍ଚେଲୁର୍ଦ୍ଦୀପ୍ତୋର୍ଧ୍ଵକେଶିନଃ
ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଜ୍ୱଳି ଉଠିଥିଲା, ଚୁଲ ଉପରକୁ ଉଠି ଆଗରେ ଜ୍ୱଳିଥିଲା ।
ଭଣ୍ଡାସୁରେଣ ମହତା ଜଗଦ୍ଵିଜଯକାରିଣା
ବଡ ଭଣ୍ଡାସୁର, ଯିଏ ବିଶ୍ୱ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ,