କ୍ରୋଧଂ ଚ ତଦ୍ଵିନାଶେନ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପଞ୍ଚ ଚମୂଵରାଃ
ତାଙ୍କର ବିନାଶ ପରେ ପାଞ୍ଚ ଶୈନ୍ୟପତି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ସା ସର୍ପିଣୀ କଥାଶେଷଂ ନୀତା ନକୁଲଵୀର୍ଯତଃ
ସେ ସର୍ପିଣୀ, ତାଙ୍କର କଥା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ନକୁଲମାନଙ୍କର ପ୍ରତାପରେ ଦମିଯାଇଥିଲେ।
ଏକୋଦ୍ଯମେନ ଶସ୍ତ୍ରୌଘୈର୍ନକୁଲୀଂ ତାମଵାକିରନ୍
ଏକାଗ୍ର ଚେଷ୍ଟାରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ନକୁଲୀ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଲଘୁହସ୍ତତଯା ଯୁଦ୍ଧେ ଚକ୍ରେ ଵୈ ଶସ୍ତ୍ରଵର୍ଷିଣୀ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତେଜ ହାତରେ ସେ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଵଜ୍ରସାରମଯୈର୍ଦନ୍ତୈର୍ଵ୍ଯଦଶନ୍ମର୍ମ ସୀମସୁ
ବଜ୍ର ଦାନ୍ତରେ ସେ ମର୍ମ ଏବଂ ସୀମାରେ ଦଂଶନ କରିଥିଲେ।
ଉଦଗ୍ରଦଂଶନକୁଲୈର୍ନକୁଲୈରାକୁଲୀକୃତାଃ
ନକୁଲମାନେ ତୀବ୍ର ଦଂଶନ କରି ନକୁଲମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ତିରତା ଆଣିଦେଲେ।
ଦେଶନ୍ତସ୍ତଦ୍ଦ୍ଵିଷାଂ ସୈନ୍ଯ ସକୁଲାଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲକ୍ରୁଧଃ
ଶତ୍ରୁ ସେନା ମଧ୍ୟରେ, କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ନକୁଲମାନଙ୍କ ସେନା ପ୍ରସାରିତ ହେଲା।
ପୃଷ୍ଠତୋ ପ୍ଯଦଶନ୍କେଚିଦା ଗତ୍ଯ ଵ୍ଯାକୃତକ୍ରିଯାଃ
କିଛି ନକୁଲ ପଛରୁ ତେଜ ଗତିରେ ଦଂଶନ କରି, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା।
ନକୁଲୈରଭିଭୂତାସ୍ତେ ନ୍ଯପତନ୍ନମରଦ୍ରୁହଃ
ନକୁଲମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇ, ସେଇ ଅମର ଗଛମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପତିଯାଇଥିଲେ ।
ଭୋଗିଭୋଗାନି ଵାକୃଷ୍ଯ ଵ୍ଯଦଶନ୍ରସନାତଲମ୍
ସାପମାନେ ଅନ୍ୟ ସାପଙ୍କର ଗାଠିକୁ ଧରି, ତାଙ୍କର ଜିଭରେ କାମଡ଼ି ଦେଲେ ।
ସୂକ୍ଷ୍ମରୂପା ଵିଶନ୍ତିସ୍ମ ନାନାରନ୍ଧ୍ରାଣି ବଭ୍ରଵଃ
ବାବ୍ରୁ ନାମକ ଭୂରା ସାପମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକାରରେ ନାନା ପ୍ରକାର ଫାଟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ।
ନିଜସୈନ୍ଯାନି ଦୀନାନି କରଙ୍କଃ କୋପମାସ୍ଥିତଃ
କରଙ୍କ ରାଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ସେନାମାନେ ଦୁଃଖିତ ଦେଖିଲେ ।
ଅନ୍ଯେ ଽପି ଚ ଚମୂନାଥା ଲଘୁହସ୍ତା ମହାବଲାଃ
ଅନ୍ୟ ଦଳପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ତେଜସ୍ବୀ ହାତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ।
ବଭ୍ରୂଣାଂ ଦନ୍ତକୋଟୀଷୁ କଠୋରଘଟ୍ଟନଂ ଵ୍ଯଧୁଃ
ସେମାନେ ବାବ୍ରୁ ସାପମାନଙ୍କର କଠିନ ଦାନ୍ତର ଟିପରେ ଜୋରଦାର ଆଘାତ ଦେଲେ ।
ପଞ୍ଚାପି ତେ ଚମୂନାଥଵିସୃଷ୍ଟୈରେକହେଲଯା
ପାଞ୍ଚ ଦଳପତିମାନେ ବାବ୍ରୁ ସାପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇ, ଏକ ହାତରେ ହିଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ ।
ଵିଶୀର୍ଣଗାତ୍ରା ନକୁଲା ନକୁଲୀଂ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ଆଘାତ ପାଇଥିବା ନକୁଲମାନେ ନକୁଲୀକୁ ଘେରି ରଖିଲେ ।
ନକୁଲାନାଂ ପରାଵୃତ୍ତ୍ଯା ମହାନ୍ତଂ ରୋଷମାଶ୍ରିତା
ନକୁଲମାନେ ପଛକୁ ହଟିବା ସହିତ, ନକୁଲୀ ବଡ଼ ରାଗରେ ଭରିଗଲେ ।
ଵହ୍ନିଜ୍ଵାଲାପରୀତାଗ୍ରଂ ସଂଦଧେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନି
ସେ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳାରେ ଆବୃତ ତୀରକୁ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରେ ଲଗାଇଲେ ।
ଵଜ୍ରାଙ୍ଗା ଵଜ୍ରଲୋମାନୋ ଵଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରା ମହାଜଵା
ବଜ୍ର ପରି ଶରୀର, ବଜ୍ର ପରି କେଶ, ବଜ୍ର ପରି ଦାନ୍ତ ଓ ବଡ଼ ତେଜରେ ଥିଲେ ।
ଵଜ୍ରାକାରୈର୍ନଶୈସ୍ତୂର୍ଣ ଦାରଯନ୍ତୋ ମହୀତଲମ୍
ବଜ୍ର ପରି ଆଘାତରେ, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିକୁ ଭାଗିଦେଲେ ।
ଵଜ୍ରସଂପାତସଦୃଶା ନାସାଚୀତ୍କାର କାରିଣଃ
ସେମାନେ ନାକରୁ ବଜ୍ରର ଗୁଞ୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରିଥିଲେ ।
ପରାକ୍ରମଂ ବହୁଵିଧଂ ତେନିରେ ତେ ନିରେନସଃ
ସେ ନିର୍ମଳମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶୌର୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ।
ଵିନଷ୍ଟାଃ ପ୍ରତ୍ଯଵଯଵଂ ଵିନେଶୁର୍ଦାନଵାଧମାଃ
ନିଚ୍ଚ ଦାନବମାନେ ଅଙ୍ଗ ଅଙ୍ଗରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ ।
ଏଵଂ ଵଜ୍ରମଯୈର୍ବଭୁମଣ୍ଡଲୈଃ ଶଣ୍ଡିତେ ବଲେ
ଏପରି ବଜ୍ର ଶରୀର ମଣ୍ଡଳମାନେ ସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ ।
ସଂଗ୍ରାମମଧିକଂ ତେନୁଃ ସମାକୃଷ୍ଟଶରାସନାଃ
ସେମାନେ ଧନୁକୁ ଭଲଭାବେ ଟାଣି, ଆଉ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ ।
ପଟ୍ଟିଶେନ କରଙ୍କସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛେଦ କଠିନଂ ଶିରଃ
ପଟ୍ଟିଶ ଦ୍ୱାରା, ସେ କରଙ୍କର କଠିନ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ ।
ଉତ୍ପତ୍ଯୋତ୍ପତ୍ଯ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯେଣ ଵ୍ଯଲୁନାଦସିନା ଶିରଃ
ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଶିର ଚେଦନ କଲେ।
ତାଦୃଶଂ ଲାଘଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନକୁଲ୍ଯା ଶ୍ଯାମଲାଂବିକା
ଏପରି ଦକ୍ଷତା ଦେଖି, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଅମ୍ବିକା ନକୁଳୀ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ।
ନିଜାଙ୍ଗଦେଵତତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ତସ୍ଯୈ ଶ୍ଯାମାଂବିକା ଦଦୌ
ଶ୍ୟାମାମ୍ବିକା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଦେହର ଦେବତାତ୍ତ୍ୱର ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
ହତଶିଷ୍ଟା ଭୀତଭୀତା ନକୁଲୀଶରଣଂ ଗତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ନକୁଳୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।