ଵ୍ଯଭ୍ରମନ୍ସମରେ ଘୋରେ ଵିଷଘ୍ନାଃ ସ୍ଵର୍ଣବଭ୍ରଵଃ
ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ବିଷ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ନକୁଲମାନେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲା ନକୁଲା ଵ୍ଯାତ୍ତଵଦନା ଵ୍ଯଦଶନ୍ନହୀନ୍
ନକୁଲମାନେ ମୁହଁ ଖୋଲି ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଫୁଲି ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଦଂଶନ କରୁଥିଲେ।
ତୀକ୍ଷ୍ଣଦନ୍ତନିପାତେନ ଖଣ୍ଡଯାମାସ ଵିଗ୍ରହମ୍
ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତର ଚାପରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଆକୃତି ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା।
ଲିହନ୍ତୋ ନକୁଲା ଜିହ୍ଵାପଲ୍ଲଵୈଃ ପୁପ୍ଲୁଵୁର୍ମୃଧେ
ନକୁଲମାନେ ନରମ ଜିହ୍ବାରେ ଚାଟି ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଡି ପଡିଥିଲେ।
ମୁହୁଃ କୁଣ୍ଡଲିତୈର୍ଭୋଗୈଃ ପନ୍ନଗାନାଂ ଵ୍ଯଚେଷ୍ଟତ
ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କର ଗୋଟା ଶରୀରକୁ ବାଂକୁ କରି ଆବୃତ୍ତି କରୁଥିଲେ।
ଫଣାଭରସମୁତ୍କୀର୍ଣା ମଣଯୋ ଵ୍ଯରୁଚନ୍ରଣେ
ସର୍ପମାନଙ୍କର ଫଣା ଭାରରୁ ଚିହ୍ନି ଗଲା ମଣିମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଫଣଯସ୍ତନ୍ମହାଦ୍ରୋହଵହ୍ଵିଜ୍ଵାଲା ଇଵାବଭୁଃ
ଏହି ଫଣାମାନେ ବଡ଼ ଦ୍ରୋହ ଭରିଥିଲେ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ମାଯାମଯେ ସର୍ପଜାଲେ ସର୍ପିଣୀ କୋପମାଦଧେ
ମାୟାରେ ଗଠିତ ସର୍ପ ଜାଳ ଭିତରେ ସର୍ପିଣୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ଗାରୁଡାସ୍ତ୍ରମତିକ୍ରୂରଂ ସମାଧତ୍ତ ଶିଲୀମୁଖେ
ସେ ନକୁଲମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅତି କ୍ରୂର ଗାରୁଡ଼ାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସର୍ପିଣୀଦେହଂ ସର୍ପମାଯାଂ ଵ୍ଯଶୋଷଯତ୍
ଗାରୁଡ଼ାସ୍ତ୍ର ସର୍ପିଣୀର ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସର୍ପମାୟାକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଲା।
କ୍ରୋଧଂ ଚ ତଦ୍ଵିନାଶେନ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପଞ୍ଚ ଚମୂଵରାଃ
ତାଙ୍କର ବିନାଶ ପରେ ପାଞ୍ଚ ଶୈନ୍ୟପତି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ସା ସର୍ପିଣୀ କଥାଶେଷଂ ନୀତା ନକୁଲଵୀର୍ଯତଃ
ସେ ସର୍ପିଣୀ, ତାଙ୍କର କଥା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ନକୁଲମାନଙ୍କର ପ୍ରତାପରେ ଦମିଯାଇଥିଲେ।
ଏକୋଦ୍ଯମେନ ଶସ୍ତ୍ରୌଘୈର୍ନକୁଲୀଂ ତାମଵାକିରନ୍
ଏକାଗ୍ର ଚେଷ୍ଟାରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ନକୁଲୀ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଲଘୁହସ୍ତତଯା ଯୁଦ୍ଧେ ଚକ୍ରେ ଵୈ ଶସ୍ତ୍ରଵର୍ଷିଣୀ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତେଜ ହାତରେ ସେ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଵଜ୍ରସାରମଯୈର୍ଦନ୍ତୈର୍ଵ୍ଯଦଶନ୍ମର୍ମ ସୀମସୁ
ବଜ୍ର ଦାନ୍ତରେ ସେ ମର୍ମ ଏବଂ ସୀମାରେ ଦଂଶନ କରିଥିଲେ।
ଉଦଗ୍ରଦଂଶନକୁଲୈର୍ନକୁଲୈରାକୁଲୀକୃତାଃ
ନକୁଲମାନେ ତୀବ୍ର ଦଂଶନ କରି ନକୁଲମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ତିରତା ଆଣିଦେଲେ।
ଦେଶନ୍ତସ୍ତଦ୍ଦ୍ଵିଷାଂ ସୈନ୍ଯ ସକୁଲାଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲକ୍ରୁଧଃ
ଶତ୍ରୁ ସେନା ମଧ୍ୟରେ, କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ନକୁଲମାନଙ୍କ ସେନା ପ୍ରସାରିତ ହେଲା।
ପୃଷ୍ଠତୋ ପ୍ଯଦଶନ୍କେଚିଦା ଗତ୍ଯ ଵ୍ଯାକୃତକ୍ରିଯାଃ
କିଛି ନକୁଲ ପଛରୁ ତେଜ ଗତିରେ ଦଂଶନ କରି, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା।
ନକୁଲୈରଭିଭୂତାସ୍ତେ ନ୍ଯପତନ୍ନମରଦ୍ରୁହଃ
ନକୁଲମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇ, ସେଇ ଅମର ଗଛମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପତିଯାଇଥିଲେ ।
ଭୋଗିଭୋଗାନି ଵାକୃଷ୍ଯ ଵ୍ଯଦଶନ୍ରସନାତଲମ୍
ସାପମାନେ ଅନ୍ୟ ସାପଙ୍କର ଗାଠିକୁ ଧରି, ତାଙ୍କର ଜିଭରେ କାମଡ଼ି ଦେଲେ ।
ସୂକ୍ଷ୍ମରୂପା ଵିଶନ୍ତିସ୍ମ ନାନାରନ୍ଧ୍ରାଣି ବଭ୍ରଵଃ
ବାବ୍ରୁ ନାମକ ଭୂରା ସାପମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକାରରେ ନାନା ପ୍ରକାର ଫାଟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ।
ନିଜସୈନ୍ଯାନି ଦୀନାନି କରଙ୍କଃ କୋପମାସ୍ଥିତଃ
କରଙ୍କ ରାଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ସେନାମାନେ ଦୁଃଖିତ ଦେଖିଲେ ।
ଅନ୍ଯେ ଽପି ଚ ଚମୂନାଥା ଲଘୁହସ୍ତା ମହାବଲାଃ
ଅନ୍ୟ ଦଳପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ତେଜସ୍ବୀ ହାତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ।
ବଭ୍ରୂଣାଂ ଦନ୍ତକୋଟୀଷୁ କଠୋରଘଟ୍ଟନଂ ଵ୍ଯଧୁଃ
ସେମାନେ ବାବ୍ରୁ ସାପମାନଙ୍କର କଠିନ ଦାନ୍ତର ଟିପରେ ଜୋରଦାର ଆଘାତ ଦେଲେ ।
ପଞ୍ଚାପି ତେ ଚମୂନାଥଵିସୃଷ୍ଟୈରେକହେଲଯା
ପାଞ୍ଚ ଦଳପତିମାନେ ବାବ୍ରୁ ସାପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇ, ଏକ ହାତରେ ହିଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ ।
ଵିଶୀର୍ଣଗାତ୍ରା ନକୁଲା ନକୁଲୀଂ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ଆଘାତ ପାଇଥିବା ନକୁଲମାନେ ନକୁଲୀକୁ ଘେରି ରଖିଲେ ।
ନକୁଲାନାଂ ପରାଵୃତ୍ତ୍ଯା ମହାନ୍ତଂ ରୋଷମାଶ୍ରିତା
ନକୁଲମାନେ ପଛକୁ ହଟିବା ସହିତ, ନକୁଲୀ ବଡ଼ ରାଗରେ ଭରିଗଲେ ।
ଵହ୍ନିଜ୍ଵାଲାପରୀତାଗ୍ରଂ ସଂଦଧେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନି
ସେ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳାରେ ଆବୃତ ତୀରକୁ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରେ ଲଗାଇଲେ ।
ଵଜ୍ରାଙ୍ଗା ଵଜ୍ରଲୋମାନୋ ଵଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରା ମହାଜଵା
ବଜ୍ର ପରି ଶରୀର, ବଜ୍ର ପରି କେଶ, ବଜ୍ର ପରି ଦାନ୍ତ ଓ ବଡ଼ ତେଜରେ ଥିଲେ ।
ଵଜ୍ରାକାରୈର୍ନଶୈସ୍ତୂର୍ଣ ଦାରଯନ୍ତୋ ମହୀତଲମ୍
ବଜ୍ର ପରି ଆଘାତରେ, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିକୁ ଭାଗିଦେଲେ ।