ଅଥ ଵଜ୍ରମୁଖଶ୍ଚୈଵ ଚକ୍ରିଵନ୍ତଂ ମହତ୍ତରମ୍
ତାପରେ ବଜ୍ରମୁଖ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ଚକ୍ର ନେଇ,
ଵଜ୍ରଦନ୍ତାଭିଧାନୋ ଽନ୍ଯଶ୍ଚମୂନାମଧିପୋ ବଲୀ
ଏଉଁ ଜଣେ ଅନ୍ୟ, ବଜ୍ରଦନ୍ତ ନାମରେ, ସେନାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନେତା ।
ତୈଃ ସେନାପତିଭିର୍ଦୁଷ୍ଟୈଃ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତମଥାହଵେ
ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ସେନାପତିମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଦେଲେ ।
ସର୍ପିଣୀ ଚ ଦୁରାଚାରା ବହୁମାଯାପରିଗ୍ରହା
ସର୍ପିଣୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ଓ ଅନେକ ମାୟାର ମାଲିକିନୀ,
ତଥା ଵିକଲିତଂ ସୈନ୍ଯମଵଲୋକ୍ଯ ରୁଷାକୁଲା
ଏପରି ଭାବରେ ସେନାକୁ ବିକଳ ଦେଖି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ।
ପ୍ରତପ୍ତକନକପ୍ରଖ୍ଯା ଲଲିତାତାଲୁସମ୍ଭଵା
ଲଳିତାଙ୍କର ମୁଖରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ପିଗ୍ହିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିବା,
ସର୍ପିଣ୍ଯଭିମୁଖଂ ତତ୍ର ଵିସସର୍ଜ ନିଜଂ ବଲମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ସେନାକୁ ସର୍ପିଣୀଙ୍କ ପ୍ରତି ରଖିଦେଲେ ।
ଗରୁଡଃ ପ୍ରାଚଲଦ୍ଯୁଦ୍ଧେ ସୁମେରୁରିଵ ଜଙ୍ଗମଃ
ଗରୁଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଚଳିତ ସୁମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ।
କ୍ରୋଧରକ୍ତେକ୍ଷଣଂ ଵ୍ଯାତ୍ତଂ ନକୁଲୀ ଵିଦଧେ ମୁଖମ୍
କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ନକୁଳ ତାହାର ମୁଖ ବଡ଼ କରିଦେଲା ।
ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶତ୍କୋଟଯୋ ଜାତା ନକୁଲାଃ କନକପ୍ରଭାଃ
ବତ୍ତିଶ କୋଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିବା ନକୁଳ ଜନ୍ମିଲେ ।
ଵ୍ଯଭ୍ରମନ୍ସମରେ ଘୋରେ ଵିଷଘ୍ନାଃ ସ୍ଵର୍ଣବଭ୍ରଵଃ
ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ବିଷ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ନକୁଲମାନେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲା ନକୁଲା ଵ୍ଯାତ୍ତଵଦନା ଵ୍ଯଦଶନ୍ନହୀନ୍
ନକୁଲମାନେ ମୁହଁ ଖୋଲି ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଫୁଲି ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଦଂଶନ କରୁଥିଲେ।
ତୀକ୍ଷ୍ଣଦନ୍ତନିପାତେନ ଖଣ୍ଡଯାମାସ ଵିଗ୍ରହମ୍
ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତର ଚାପରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଆକୃତି ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା।
ଲିହନ୍ତୋ ନକୁଲା ଜିହ୍ଵାପଲ୍ଲଵୈଃ ପୁପ୍ଲୁଵୁର୍ମୃଧେ
ନକୁଲମାନେ ନରମ ଜିହ୍ବାରେ ଚାଟି ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଡି ପଡିଥିଲେ।
ମୁହୁଃ କୁଣ୍ଡଲିତୈର୍ଭୋଗୈଃ ପନ୍ନଗାନାଂ ଵ୍ଯଚେଷ୍ଟତ
ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କର ଗୋଟା ଶରୀରକୁ ବାଂକୁ କରି ଆବୃତ୍ତି କରୁଥିଲେ।
ଫଣାଭରସମୁତ୍କୀର୍ଣା ମଣଯୋ ଵ୍ଯରୁଚନ୍ରଣେ
ସର୍ପମାନଙ୍କର ଫଣା ଭାରରୁ ଚିହ୍ନି ଗଲା ମଣିମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଫଣଯସ୍ତନ୍ମହାଦ୍ରୋହଵହ୍ଵିଜ୍ଵାଲା ଇଵାବଭୁଃ
ଏହି ଫଣାମାନେ ବଡ଼ ଦ୍ରୋହ ଭରିଥିଲେ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ମାଯାମଯେ ସର୍ପଜାଲେ ସର୍ପିଣୀ କୋପମାଦଧେ
ମାୟାରେ ଗଠିତ ସର୍ପ ଜାଳ ଭିତରେ ସର୍ପିଣୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ଗାରୁଡାସ୍ତ୍ରମତିକ୍ରୂରଂ ସମାଧତ୍ତ ଶିଲୀମୁଖେ
ସେ ନକୁଲମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅତି କ୍ରୂର ଗାରୁଡ଼ାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସର୍ପିଣୀଦେହଂ ସର୍ପମାଯାଂ ଵ୍ଯଶୋଷଯତ୍
ଗାରୁଡ଼ାସ୍ତ୍ର ସର୍ପିଣୀର ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସର୍ପମାୟାକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଲା।
କ୍ରୋଧଂ ଚ ତଦ୍ଵିନାଶେନ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପଞ୍ଚ ଚମୂଵରାଃ
ତାଙ୍କର ବିନାଶ ପରେ ପାଞ୍ଚ ଶୈନ୍ୟପତି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ସା ସର୍ପିଣୀ କଥାଶେଷଂ ନୀତା ନକୁଲଵୀର୍ଯତଃ
ସେ ସର୍ପିଣୀ, ତାଙ୍କର କଥା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ନକୁଲମାନଙ୍କର ପ୍ରତାପରେ ଦମିଯାଇଥିଲେ।
ଏକୋଦ୍ଯମେନ ଶସ୍ତ୍ରୌଘୈର୍ନକୁଲୀଂ ତାମଵାକିରନ୍
ଏକାଗ୍ର ଚେଷ୍ଟାରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ନକୁଲୀ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଲଘୁହସ୍ତତଯା ଯୁଦ୍ଧେ ଚକ୍ରେ ଵୈ ଶସ୍ତ୍ରଵର୍ଷିଣୀ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତେଜ ହାତରେ ସେ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଵଜ୍ରସାରମଯୈର୍ଦନ୍ତୈର୍ଵ୍ଯଦଶନ୍ମର୍ମ ସୀମସୁ
ବଜ୍ର ଦାନ୍ତରେ ସେ ମର୍ମ ଏବଂ ସୀମାରେ ଦଂଶନ କରିଥିଲେ।
ଉଦଗ୍ରଦଂଶନକୁଲୈର୍ନକୁଲୈରାକୁଲୀକୃତାଃ
ନକୁଲମାନେ ତୀବ୍ର ଦଂଶନ କରି ନକୁଲମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ତିରତା ଆଣିଦେଲେ।
ଦେଶନ୍ତସ୍ତଦ୍ଦ୍ଵିଷାଂ ସୈନ୍ଯ ସକୁଲାଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲକ୍ରୁଧଃ
ଶତ୍ରୁ ସେନା ମଧ୍ୟରେ, କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ନକୁଲମାନଙ୍କ ସେନା ପ୍ରସାରିତ ହେଲା।
ପୃଷ୍ଠତୋ ପ୍ଯଦଶନ୍କେଚିଦା ଗତ୍ଯ ଵ୍ଯାକୃତକ୍ରିଯାଃ
କିଛି ନକୁଲ ପଛରୁ ତେଜ ଗତିରେ ଦଂଶନ କରି, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା।
ନକୁଲୈରଭିଭୂତାସ୍ତେ ନ୍ଯପତନ୍ନମରଦ୍ରୁହଃ
ନକୁଲମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇ, ସେଇ ଅମର ଗଛମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପତିଯାଇଥିଲେ ।
ଭୋଗିଭୋଗାନି ଵାକୃଷ୍ଯ ଵ୍ଯଦଶନ୍ରସନାତଲମ୍
ସାପମାନେ ଅନ୍ୟ ସାପଙ୍କର ଗାଠିକୁ ଧରି, ତାଙ୍କର ଜିଭରେ କାମଡ଼ି ଦେଲେ ।