ଅଶ୍ଵରୂଢା ସମାଗତ୍ଯ ସସ୍ନେହାର୍ଦ୍ରମିଦଂ ଵଚଃ
ଘୋଡାରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଆସି ମଧୁର ଓ ସ୍ନେହଭରା କଥା କହିଲେ।
ଅସ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧମିଦଂ ଦେହି ମମ କର୍ତୁଂ ଗୁଣୋତ୍ତରମ୍
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ମୋତେ ଦିଅ, ଯେପରି ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି।
ଯାଚିତାସି ସଖିତ୍ଵେନ ନାତ୍ର ସଂଶଯମାଚର
ମୁଁ ମିତ୍ରତାରେ ଅନୁରୋଧ କରିଛି; ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ କରିନାହିଁ।
ନିଵର୍ତଯାମାସ ଚମୂଙ୍କୁରୁଣ୍ଡାଭିମୁଖୋତ୍ଥିତାମ୍
ସେ କୁରଣ୍ଡଙ୍କୁ ମୁହାଁ କରି ଉଠିଥିବା ସେନାକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଲେ।
ତରଙ୍ଗା ଇଵ ସୈନ୍ଯାବ୍ଧେସ୍ତୁରଙ୍ଗା ଵାତରଂହସଃ
ସେନାର ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ପରି, ଘୋଡାମାନେ ପବନ ଗତିରେ ଦୂତିରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ପେତୁରେକପ୍ରଵାହେଣ କୁରଣ୍ଡସ୍ଯ ଚମୂମୁଖେ
ସେମାନେ ଏକ ଧାରାରେ କୁରଣ୍ଡଙ୍କ ସେନାର ସାମ୍ନାକୁ ଆଗକୁ ଲୁଟିଗଲେ।
ଘତିଭେଦେଷୁ ଚାରେଷୁ ପଞ୍ଚଧା ଖୁରପାତନେ
ସେନାର ଗଠନ ଭଙ୍ଗ ଓ ଚଳାଚଳରେ, ଘୋଡାର ଖୁର ମାଟିକୁ ପାଞ୍ଚ ଭାଗରେ ଭାଗିଦେଲା।
ଚତୁରାଭିସ୍ତୁରଙ୍ଗସ୍ଯ ହୃଦଯଜ୍ଞାଭିରାହଵେ
ଚାରିଟି ହୃଦୟଜ୍ଞା ଘୋଡା ସହିତ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଲେ।
ପ୍ରୋତ୍ସାହିତାଃ କୁରଣ୍ଡେନ ସମଯୁଧ୍ଯନ୍ତ ଦୁର୍ମଦାଃ
କୁରଣ୍ଡଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଅହଂକାରୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗି ପଡିଲେ ।
ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵଦ୍ଦୁରାଚାରମଶ୍ଵାରୂଢାଃ କୁରଣ୍ଡକମ୍
ଅଶ୍ୱରେ ଚଢିଥିବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ କୁରଣ୍ଡଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
ସଂଧ୍ଯାନୁରକ୍ତଶୀତାଂଶୁମଣ୍ଡଲୀସୁଂଦରାନନା
ସନ୍ଧ୍ୟାର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ ଶୀତଳ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଥିଲା ।
ଅଵାକିରଚ୍ଛରାସାରୈଃ କୁରଣ୍ଡଂ ତୁରଗାନନା
ଘୋଡ଼ାମୁହଁ ଦେଇଥିବା ଜଣେ କୁରଣ୍ଡଙ୍କ ଉପରେ ବାଣର ଝଡ଼ ଝଡ଼ାଇଲେ ।
ଦିଶୋ ଦଶ ଵ୍ଯାନଶିରେ ରୁକ୍ମପୁଙ୍ଖାଃ ଶିଲୀମୁଖାଃ
ଦଶ ଦିଗରେ ସୁନା ରେ ଲଗା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା ।
ଵିଶିଖୈଃ ଶାର୍ଙ୍ଗନିଷ୍ଠ୍ଯୂତୈରଶ୍ଵାରୂଢା ମଵାକିରତ୍
ଅଶ୍ୱରେ ଚଢିଥିବା ମାନେ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣରେ ଝଡ଼ ଝଡ଼ାଇଲେ ।
ଅଶ୍ଵାରୂଢାତୁରଙ୍ଗୋ ଽପି ମର୍ଦଯାମାସ ଦାନଵାନ୍
ଅଶ୍ୱରେ ଚଢ଼ିଥିବା ତୁରଙ୍ଗ ଦାନବମାନେ ଙ୍କୁ ଚାପି ଦେଲେ ।
ଅମୂର୍ଚ୍ଛଯନ୍ନନେକାନି ତସ୍ଯାନୀତାନି ଵୈରିଣଃ
ସେ ଆଣିଥିବା ବିପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଜଣଙ୍କୁ ଅଚେତନ କରିଦେଲେ ।
ନିଜଂ ପାଶାଯୁଧଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମୁମୋଚ ଜ୍ଵଲିତାକୃତି
ସେ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ପାଶାସ୍ତ୍ର ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
ସମସ୍ତମପି ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ ବଦ୍ଧ୍ଵାବଦ୍ଧ୍ଵା ଵ୍ଯମୂର୍ଛଯନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଓ ଖୋଲି ଅଚେତନ କରିଦେଲେ ।
ସରେଣୈକେନ ଚିଚ୍ଛେଦ ତସ୍ଯା ମଣିଧନୁର୍ଗୁଣମ୍
ଏକ ବାଣରେ ସେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀର ମଣି ଲଗା ଧନୁର ତାର କାଟିଦେଲେ ।
ଅଙ୍କୁଶଂ ପାତଯାମାସ ତସ୍ଯ ଵକ୍ଷସି ଦୁର୍ମତେଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟମନସ୍କୁ ଅଙ୍କୁଶ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ ।
କୁରଣ୍ଡୋ ନ୍ଯପତଦ୍ଭୂମୌ ଵଜ୍ରରୁଗ୍ଣ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
କୁରଣ୍ଡ ଏକ ତୁଡ଼ା ହୋଇଥିବା ଗଛ ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ ପାଶନିଷ୍ଯନ୍ଦଂ ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା କ୍ଷଯଂ ଗତାଃ
ପାଶରେ ବହିଥିବା ସେନାକୁ ଖାଇ ଶେଷ ହେଇଗଲେ ।
ହତାଵଶିଷ୍ଟାସ୍ତେ ଦୈତ୍ଯାଃ ପ୍ରପଲାଯନ୍ତ ଵୈ ଦ୍ରୁତମ୍
ଅବଶିଷ୍ଟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇ ତୁରନ୍ତ ପଳାଇଗଲେ ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୂନ୍ଯକନାଥୋ ଽପି ନିଶଶ୍ଵାସ ଭୁଜଙ୍ଗଵତ୍
ଏହା ଶୁଣି ଶୂନ୍ୟକର ନାଥ ମଧ୍ୟ ସାପ ଭଳି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଲେ ।
କୁଟିଲାକ୍ଷମିଦଂ ପ୍ରୋଚେ ପୁନରେଵ ଯୁଯୁତ୍ସଯା
କୁଟିଳାକ୍ଷ ଯୁଦ୍ଧର ଇଚ୍ଛାରେ ପୁଣି ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ଯଚ୍ଚ ନୋ ଶଙ୍କିତଂ ଚିତ୍ତେ ତଦେତତ୍କଷ୍ଟମାଗତମ୍
ଆମ ହୃଦୟରେ ଯାହାକୁ ଆଶଙ୍କା କରୁଥିଲୁ — ସେହି କଷ୍ଟ ଏବେ ଆସିଛି ।
ଦୁଷ୍ଟଦାସ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵୋ ଽଯଂ ମାଯାଵିନ୍ଯା ମହତ୍ତରଃ
ଏହା ଦୁଷ୍ଟ ଦାସୀର ପ୍ରଭାବ, ଯାହାର ମାୟା ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଉତ୍କଟ।
ଶତମକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ଚ ପ୍ରସ୍ଥାପଯ ରଣାଙ୍ଗଣେ
ସେନାର ଏକ ଶତ ଦଳକୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପଠାଇଦିଅ।
ସର୍ଵଥୈଵ ଵିଜେଷ୍ଯନ୍ତେ ଦୁର୍ଵିଦଗ୍ଧଵିଲାସିନୀମ୍
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚତୁର ଓ ଚଞ୍ଚଳ ନାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେବେ।
କୁଟିଲାକ୍ଷଃ କରଙ୍କାଦୀନାଜୁହାଵ ଚମୂପତୀନ୍
କୁଟିଳାକ୍ଷ କରଙ୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।