ନିର୍ଜଗାମ ପୁରାତ୍ତୂର୍ଣଂ କୁରଣ୍ଡଶ୍ଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମଃ
କୁରଣ୍ଡ, ଭୟଙ୍କର ସାହସରେ, ସହସ୍ର ଗତିରେ ସହରରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଦୁର୍ମଦସ୍ଯାଗ୍ରଜଶ୍ଚଣ୍ଡଃ କୁରଣ୍ଡଃ ସମରଂ ଯଯୌ
ଦୁର୍ମଦଙ୍କର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ କୁରଣ୍ଡ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ଶୋକରୋଷଗ୍ରହଗ୍ରସ୍ତୋ ଜଵନାଶ୍ଵଗତୋ ଯଯୌ
ଶୋକ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଗଭୀର ଭାବରେ, ସେ ତୀବ୍ର ଗତିର ଘୋଡାରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ।
ଵଵର୍ଷ ଶରଧାରଭିଃ ସଂପତ୍କର୍ଯା ମହାଚମୂମ୍
ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ମହାସେନା ଉପରେ ଅସୁଂଖ୍ୟ ବାଣର ବର୍ଷା କଲେ।
ଵୃଥା ଵହସି ଵିକ୍ରାନ୍ତିଲଵଲେଶଂ ମହାମଦମ୍
ଅପରିଗ୍ରହରେ ତୁମେ ବିରତାର ଅଳ୍ପ ଚିହ୍ନ ବହନ କରୁଛ, ବଡ଼ ଅହଂକାରରେ ମୁହଁ ଦେଇ।
ଅନ୍ତକସ୍ଯ ପୁରୀମତ୍ର ପ୍ରାପଯିଷ୍ଯାମି ପଶ୍ଯ ମାମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ମୃତ୍ୟୁର ସହରକୁ ନେଇଯିବି; ଏବେ ମୋତେ ଦେଖ।
ଅପୂର୍ଵମଙ୍ଗନାରକ୍ତଂ ପିବନ୍ତୁ ରଣପୂତନାଃ
ଯୁଦ୍ଧର ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମାମାନେ ଅପୂର୍ବ ଯୋଧାଙ୍କର ରକ୍ତ ପିଇଉନ୍ତୁ।
ଅଧୁନା ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ଦୁଷ୍ଟେ ପଶ୍ଯ ମେ ଭୁଜଯୋର୍ବଲମ୍
ଏବେ, ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମେ ନଶ୍ଟ ହେବ; ମୋ ଦୁଇ ହାତର ଶକ୍ତି ଦେଖ।
ସୈନ୍ଯଂ ପ୍ରୋତ୍ସାହଯାମାସ ଶକ୍ତିସେନାଵିମର୍ଦନେ
ସେ ନିଜ ସେନାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ଵିମର୍ଦଯିତୁମୁଦ୍ଯୁକ୍ତା ସ୍ଵସୈନ୍ଯଂ ପ୍ରୋଦସୀସହତ୍
ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ସେନାକୁ ଶତ୍ରୁପକ୍ଷରେ ଆଗକୁ ଚାଲାଇଲେ।
ଅଶ୍ଵରୂଢା ସମାଗତ୍ଯ ସସ୍ନେହାର୍ଦ୍ରମିଦଂ ଵଚଃ
ଘୋଡାରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଆସି ମଧୁର ଓ ସ୍ନେହଭରା କଥା କହିଲେ।
ଅସ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧମିଦଂ ଦେହି ମମ କର୍ତୁଂ ଗୁଣୋତ୍ତରମ୍
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ମୋତେ ଦିଅ, ଯେପରି ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି।
ଯାଚିତାସି ସଖିତ୍ଵେନ ନାତ୍ର ସଂଶଯମାଚର
ମୁଁ ମିତ୍ରତାରେ ଅନୁରୋଧ କରିଛି; ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ କରିନାହିଁ।
ନିଵର୍ତଯାମାସ ଚମୂଙ୍କୁରୁଣ୍ଡାଭିମୁଖୋତ୍ଥିତାମ୍
ସେ କୁରଣ୍ଡଙ୍କୁ ମୁହାଁ କରି ଉଠିଥିବା ସେନାକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଲେ।
ତରଙ୍ଗା ଇଵ ସୈନ୍ଯାବ୍ଧେସ୍ତୁରଙ୍ଗା ଵାତରଂହସଃ
ସେନାର ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ପରି, ଘୋଡାମାନେ ପବନ ଗତିରେ ଦୂତିରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ପେତୁରେକପ୍ରଵାହେଣ କୁରଣ୍ଡସ୍ଯ ଚମୂମୁଖେ
ସେମାନେ ଏକ ଧାରାରେ କୁରଣ୍ଡଙ୍କ ସେନାର ସାମ୍ନାକୁ ଆଗକୁ ଲୁଟିଗଲେ।
ଘତିଭେଦେଷୁ ଚାରେଷୁ ପଞ୍ଚଧା ଖୁରପାତନେ
ସେନାର ଗଠନ ଭଙ୍ଗ ଓ ଚଳାଚଳରେ, ଘୋଡାର ଖୁର ମାଟିକୁ ପାଞ୍ଚ ଭାଗରେ ଭାଗିଦେଲା।
ଚତୁରାଭିସ୍ତୁରଙ୍ଗସ୍ଯ ହୃଦଯଜ୍ଞାଭିରାହଵେ
ଚାରିଟି ହୃଦୟଜ୍ଞା ଘୋଡା ସହିତ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଲେ।
ପ୍ରୋତ୍ସାହିତାଃ କୁରଣ୍ଡେନ ସମଯୁଧ୍ଯନ୍ତ ଦୁର୍ମଦାଃ
କୁରଣ୍ଡଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଅହଂକାରୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗି ପଡିଲେ ।
ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵଦ୍ଦୁରାଚାରମଶ୍ଵାରୂଢାଃ କୁରଣ୍ଡକମ୍
ଅଶ୍ୱରେ ଚଢିଥିବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ କୁରଣ୍ଡଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
ସଂଧ୍ଯାନୁରକ୍ତଶୀତାଂଶୁମଣ୍ଡଲୀସୁଂଦରାନନା
ସନ୍ଧ୍ୟାର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ ଶୀତଳ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଥିଲା ।
ଅଵାକିରଚ୍ଛରାସାରୈଃ କୁରଣ୍ଡଂ ତୁରଗାନନା
ଘୋଡ଼ାମୁହଁ ଦେଇଥିବା ଜଣେ କୁରଣ୍ଡଙ୍କ ଉପରେ ବାଣର ଝଡ଼ ଝଡ଼ାଇଲେ ।
ଦିଶୋ ଦଶ ଵ୍ଯାନଶିରେ ରୁକ୍ମପୁଙ୍ଖାଃ ଶିଲୀମୁଖାଃ
ଦଶ ଦିଗରେ ସୁନା ରେ ଲଗା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା ।
ଵିଶିଖୈଃ ଶାର୍ଙ୍ଗନିଷ୍ଠ୍ଯୂତୈରଶ୍ଵାରୂଢା ମଵାକିରତ୍
ଅଶ୍ୱରେ ଚଢିଥିବା ମାନେ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣରେ ଝଡ଼ ଝଡ଼ାଇଲେ ।
ଅଶ୍ଵାରୂଢାତୁରଙ୍ଗୋ ଽପି ମର୍ଦଯାମାସ ଦାନଵାନ୍
ଅଶ୍ୱରେ ଚଢ଼ିଥିବା ତୁରଙ୍ଗ ଦାନବମାନେ ଙ୍କୁ ଚାପି ଦେଲେ ।
ଅମୂର୍ଚ୍ଛଯନ୍ନନେକାନି ତସ୍ଯାନୀତାନି ଵୈରିଣଃ
ସେ ଆଣିଥିବା ବିପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଜଣଙ୍କୁ ଅଚେତନ କରିଦେଲେ ।
ନିଜଂ ପାଶାଯୁଧଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମୁମୋଚ ଜ୍ଵଲିତାକୃତି
ସେ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ପାଶାସ୍ତ୍ର ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
ସମସ୍ତମପି ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ ବଦ୍ଧ୍ଵାବଦ୍ଧ୍ଵା ଵ୍ଯମୂର୍ଛଯନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଓ ଖୋଲି ଅଚେତନ କରିଦେଲେ ।
ସରେଣୈକେନ ଚିଚ୍ଛେଦ ତସ୍ଯା ମଣିଧନୁର୍ଗୁଣମ୍
ଏକ ବାଣରେ ସେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀର ମଣି ଲଗା ଧନୁର ତାର କାଟିଦେଲେ ।
ଅଙ୍କୁଶଂ ପାତଯାମାସ ତସ୍ଯ ଵକ୍ଷସି ଦୁର୍ମତେଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟମନସ୍କୁ ଅଙ୍କୁଶ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ ।