ଶକ୍ତଯୋ ଭୃଶସଂକ୍ରୁଦ୍ଧା ଦୈତ୍ଯସେନାମମର୍ଦଯନ୍
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦାନବ ସେନାକୁ ଚେରି ଦେଲେ।
ଵିନେଶୁର୍ଦାନଵାସ୍ତତ୍ର ସଂପଦ୍ଦେଵୀବଲାହତାଃ
ଏଠାରେ ଦାନବମାନେ ଦେବୀଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ନିଶ୍ପତି ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।
ଉଷ୍ଟ୍ରମାରୁହ୍ଯ ସହସା ଦୁର୍ମଦୋ ଽଭ୍ଯଦ୍ରଵଚ୍ଚମୁମ୍
ହଠାତ୍ ଦୁର୍ମଦା ଉଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ ଚଢି ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମିକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଅଧିଷ୍ଠିତୋ ଦୁର୍ମଦେନ ଵାହନୋଷ୍ଟ୍ରଶ୍ଚଚାଲ ହ
ଦୁର୍ମଦା ଉଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ ବସିଥିବାରୁ ଉଷ୍ଟ୍ର ଭୟରେ କାପିଉଠିଲା।
ଦାନାଵନଶ୍ଵସତ୍ସର୍ଵାନ୍ଭୀତାଞ୍ଛକ୍ତିଯୁଯୁତ୍ସଯା
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଦୁର୍ମଦା ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଶ୍ୱାସ ହରାଇ ଦେଲେ।
ସଂପତ୍କରୀଚମୂଚକ୍ରଂ ଵନଂ ଵାର୍ଭିରିଵାଂବୁଦଃ
ସମ୍ପତ୍କରୀର ସେନା ଉପରେ ସେ ଏମିତି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ବର୍ଷା ମେଘ ଜଙ୍ଗଲ ଉପରେ ଚାପିଯାଏ।
ସ୍ତଂଭିତେଵାଭଵତ୍ସେନା ସଂପତ୍କର୍ଯାଃ କ୍ଷଣଂ ରଣେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସମ୍ପତ୍କରୀର ସେନା ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିଗଲା।
ରଣକୋଲାହଲଗଜମାରୂଢାଯୁଧ୍ଯତାମୁନା
ହାତୀ ଉପରେ ଚଢି ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା।
ତସ୍ଯାଶ୍ଚାକୃଷ୍ଯ କୋଦଣ୍ଡମୌର୍ଵୀମାକର୍ଣମାହଵେ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଟାଣି, ତାରକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଲେ।
ଦଦୃଶେ ଘନୁଷଶ୍ଚକ୍ରଂ କେଵଲଂ ଶରଧାରଣେ
ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଉପରେ କେବଳ ଧନୁଷ ତାରର ଚକ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କାରଣ ତୀରଗୁଡିକ ବହୁତ ତେଜ ଗତିରେ ଯାଉଥିଲା।
ଶରାଃ ସମ୍ପତ୍କରୀଚାପଚ୍ଯୁତାଃ ସମଦହନ୍ନରୀନ୍
ସମ୍ପତ୍କରୀର ଧନୁଷରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀରଗୁଡିକ ଶତ୍ରୁ ମହିଳାମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଅଭୂଦନ୍ଯୋନ୍ଯସଂଘଟ୍ଟାଦ୍ଵିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗଶିଲୀମୁଖୈଃ
ଏକାଉଁଠି ତୀରଗୁଡିକର ଟକ୍କରରୁ ଲୋହା ମୁଣ୍ଡି ତୀରରୁ ଚିଙ୍ଗା ଚିଙ୍ଗା ଶିଖା ଉଡ଼ିଯାଇଲା।
ଅନ୍ଧକାରଃ ସମଭଵତ୍ତିରସ୍କୁର୍ଵନ୍ନହସ୍କରମ୍
ଅନ୍ଧାର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକକୁ ଢାକି ଦେଲା।
ଵିଷ୍ଫୁଲିଙ୍ଗା ଵିଦଧିରେ ଦଧିରେ ଭ୍ରମଚାତୁରୀମ୍
ଚିଁଗା ଚିଁଗି ଚିଁଗି ଉଡିଗଲା, ଅସ୍ଥିର ଚଳାଚଳ ଦେଖାଇଲା।
ପରାକ୍ରମଂ ବହୁଵିଧଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ସଂଗରେ
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସାହସ ଦେଖାଇଲେ।
ଉଦଗ୍ରଦନ୍ତମୁସଲଘାତୈରନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଦାନଵାନ୍
ତୀବ୍ର ଦାନ୍ତ ଏବଂ ମୁସଳ ଦେଇ, ସେ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଗାତ୍ରଵ୍ଯାମର୍ଦ୍ଦନୈରନ୍ଯାନ୍ନଖଘାତୈସ୍ତଥାପରାନ୍
କିଛିକୁ ଶରୀରର ଶକ୍ତିରେ ଚେପି ଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେକୁ ନଖର ଘାତରେ ଦଳି ଦେଲେ।
ଚତୁରଂ ଚରିତଂ ଚକ୍ରେ ସଂପଦ୍ଦେଵୀମତଙ୍ଗଜଃ
ସମ୍ପଦ ଦେବୀଙ୍କର ହାତୀ ଚତୁର ଚାଳ ଦେଖାଇଲା।
ସଂପତ୍କରୀମୁକୁଟଗଂ ମଣିମେକମପାହରତ୍
ସେ ବିଜୟୀର ମୁକୁଟରୁ ଏକ ମଣି ଉଠାଇ ନେଲେ।
ଵିକ୍ଷତୋ ଵକ୍ଷସି କ୍ଷିପ୍ରଂ ଦୁର୍ମଦୋ ଜୀଵିତଂ ଜହୌ
ଛାତିରେ ତୁରନ୍ତ ଘାତ ହେବାରୁ, ଅହଂକାରୀ ଜୀବନ ହରାଇଲେ।
ତତ୍ସୈନିକଵରାସ୍ତ୍ଵନ୍ଯେ ନିହତା ଦାନଵୋତ୍ତମାଃ
ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ସେନାନୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ପଲାଯିତା ରଣକ୍ଷୋଣ୍ଯାଃ ଶୂନ୍ଯକଂ ପୁରମାଶ୍ରଯନ୍
ଯେମାନେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରୁ ପଳାଇଗଲେ, ସେମାନେ ଶୂନ୍ୟ ନଗରକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
ତଦ୍ଵୃତ୍ତାନ୍ତମଥାକର୍ଣ୍ଯ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ
ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
କୁଟିଲାକ୍ଷଂ ନିକଟଗଂ ବଭାଷେ ପୃତନାପତିମ୍
ସେ ନିକଟରେ ଥିବା ବାଙ୍କିଆ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସେନାପତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନିପାତିତଵତୀ ଯୁଦ୍ଧେ କଷ୍ଟ ଏଵ ଵିଧେଃ କ୍ରମଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପତିତ ହେଲା; ଭାଗ୍ୟର ଏହି କଠିନ ଚାଳ।
ଅଭୂତ୍ପ୍ରତିହତଂ ସୋ ଽପି ଦୁର୍ମଦୋ ଽବଲଯା ହତଃ
ଦୁର୍ମଦ ମଧ୍ୟ ଅବଳା ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ।
ସେନାପତିଂ କୁରଣ୍ଡାଖ୍ଯଂ ପ୍ରେଷଯାହଵଦୁର୍ମଦମ୍
ସେନାପତି କୁରଣ୍ଡାଙ୍କୁ ଦୁର୍ମଦଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପଠା।
କୁରଣ୍ଡଂ ଚଣ୍ଡଦୋର୍ଦ୍ଦଣ୍ଡମାଜୁହାଵ ପ୍ରଭୋଃ ପୁରଃ
କୁରଣ୍ଡା, ତୀବ୍ର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଥିବା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଡାକାଯାଇଲେ।
ଉଵାଚ କୁଟିଲାକ୍ଷସ୍ତଂ ଗଚ୍ଛ ସଜ୍ଜଯ ସୈନିକାନ୍
କୁଟିଳାକ୍ଷ ସେଠିକୁ କହିଲେ: ଯା, ସେନାମାନେକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।
କୂଟଯୁଦ୍ଧେ ଚ ନିପୁଣସ୍ତାଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ପରିମର୍ଦଯ
କୌଶଳ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଇ, ସେ ଜନନୀକୁ ଦଳି ଦେ।