ଆଦିଦେଶ ସ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ଦଶାକ୍ଷୌହିଣିକାଯୁତମ୍
ସେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦଶଟି ସେନା ବିଭାଗକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ମଣ୍ଡଲାକାରତୋ ଵସ୍ତୁନ୍ଦଶାକ୍ଷୌହିଣିମାଦିଶତ୍
ସେ ଦଶଟି ସେନା ବିଭାଗକୁ ଗୋଲାକାର ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ଆଦେଶ କଲେ।
ଶୂନ୍ଯକସ୍ଯ ପୁରସ୍ଯୈଵ ତଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ସ୍ଵାମିନେ ଽଵଦତ୍
ଶୂନ୍ୟକ ନଗରର ଘଟଣା ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
ଦୁର୍ମଦଃ ପ୍ରେଷିତଃ ପୂର୍ଵଂ ଦୁଷ୍ଟାଂ ତାଂ ଲଲିତାଂ ପ୍ରତି
ଦୁର୍ମଦ ପୂର୍ବରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଲଳିତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପଠାଯାଇଥିଲେ।
ତଥାପି ରାଜ୍ଞାମାଚାରଃ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ପୁରରକ୍ଷଣମ୍
ତଥାପି ରାଜାଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ନଗରର ରକ୍ଷା ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିବା।
ସ୍ଵସୈନ୍ଯଂ ସଜ୍ଜଯାମାସ ସେନାପତିଭିରନ୍ଵିତଃ
ସେ ନିଜ ସେନାକୁ ସେନାପତିମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ସ ଧ୍ଵନନ୍ଧ୍ଵଜିନୀଯୁକ୍ତୋ ଲଲିତାସୈନ୍ଯ ମାଵୃଣୋତ୍
ଧ୍ୱଜ ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର ସହିତ ସେ ଲଳିତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ଦେଲେ।
ଦୋଧୂଯମାନୈରସିଭିର୍ନିପେତୁଃ ଶକ୍ତିସୈନିକୈଃ
ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ତଳୱାରର ଆଘାତରେ ବଣ୍ଶୀଧାରୀ ସେନାମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦେଦୀପ୍ଯମାନଶସ୍ତ୍ରାଭାଃ ସମଯୁଧ୍ଯନ୍ତ ଦାନଵୈଃ
ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ସେମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ସମଵର୍ତତ ସଂଗ୍ରାମୋ ଧୂଲିଗ୍ରାମତତାମ୍ବରଃ
ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଧୂଳିର ଗୁଛରେ ଆକାଶ ଢାକିଯାଇଥିଲା।
ଅଶ୍ଵନିଃଶ୍ଵାସଵିକ୍ଷିପ୍ତା ଧୂଲଯଃ ରଵଂ ପ୍ରପେଦିରେ
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ଶ୍ୱାସରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଧୂଳି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା।
ସଂପତ୍ସରସ୍ଵତୀ କ୍ରୋଧାଦଭିଦୁଦ୍ରାଵ ସଂଗରେ
କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ ସରସ୍ୱତୀ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗକୁ ଝପଟିଲେ।
ଅଶ୍ଵାଶ୍ଚ ଦନ୍ତିନୋ ମତ୍ତା ଵ୍ଯମର୍ଦନ୍ଦାନତ୍ରୀଂ ଚମୁମ୍
ମଦମସ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଚକ୍ନାଚୁର କରିଦେଲେ।
ଧୂଲୀଷୁ ଧୂଯମାନାସୁ ତାଡ୍ଯମାନାସୁ ଭେରିଷୁ
ଧୂଳି ଉଡ଼ୁଥିଲା, ଡ଼଼ଙ୍ଗ ମାରାଯାଉଥିଲା।
ଶକ୍ତିଭିଃ ପାତ୍ଯମାନାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ସହସ୍ରଶଃ
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକର ଆଘାତରେ ଦାନବମାନେ ହଜାର-ହଜାର ଭାବରେ ପଡିଯାଇଲେ।
ଵିସ୍ରସ୍ତତତ୍ତଚ୍ଛିହ୍ନାନି ସମଂ ଛତ୍ରକଦମ୍ବକୈଃ
ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଛତାମାନଙ୍କ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଗୁଛ ସହ ମିଶି ଚିଝିଯାଇଲା।
ଆଲଂବି ତୁଲନା ସଂଧ୍ଯାରକ୍ତାଭ୍ରହିମରୋଚିଷା
ପୃଥିବୀ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଇଗଲା, ସନ୍ଧ୍ୟାର ଲାଲ ଆଲୋକ ଅନ୍ଧାର ମେଘ ଉପରେ ପଡିଥିବା ପରି।
ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯାନି ନିଵହାଃ ଶକ୍ତୀନାଂ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ଦାନବ ସେନାମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଚାରିପାଖରୁ ଘେରି ରଖିଲେ।
ଦାନଵାନାଂ ରଣତଲେ ନିପେତୁର୍ମୁଣ୍ଡରାଶଯଃ
ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମିରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଏକାଠି ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲା।
ମୁଣ୍ଡୈରଖଣ୍ଡମଭଵତ୍ସଂଗ୍ରାମଧରଣୀତଲମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମିର ପୃଥିବୀ ଭାଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କଟା ମୁଣ୍ଡରେ ଢାକିଯାଇଲା।
ଶକ୍ତଯୋ ଭୃଶସଂକ୍ରୁଦ୍ଧା ଦୈତ୍ଯସେନାମମର୍ଦଯନ୍
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦାନବ ସେନାକୁ ଚେରି ଦେଲେ।
ଵିନେଶୁର୍ଦାନଵାସ୍ତତ୍ର ସଂପଦ୍ଦେଵୀବଲାହତାଃ
ଏଠାରେ ଦାନବମାନେ ଦେବୀଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ନିଶ୍ପତି ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।
ଉଷ୍ଟ୍ରମାରୁହ୍ଯ ସହସା ଦୁର୍ମଦୋ ଽଭ୍ଯଦ୍ରଵଚ୍ଚମୁମ୍
ହଠାତ୍ ଦୁର୍ମଦା ଉଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ ଚଢି ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମିକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଅଧିଷ୍ଠିତୋ ଦୁର୍ମଦେନ ଵାହନୋଷ୍ଟ୍ରଶ୍ଚଚାଲ ହ
ଦୁର୍ମଦା ଉଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ ବସିଥିବାରୁ ଉଷ୍ଟ୍ର ଭୟରେ କାପିଉଠିଲା।
ଦାନାଵନଶ୍ଵସତ୍ସର୍ଵାନ୍ଭୀତାଞ୍ଛକ୍ତିଯୁଯୁତ୍ସଯା
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଦୁର୍ମଦା ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଶ୍ୱାସ ହରାଇ ଦେଲେ।
ସଂପତ୍କରୀଚମୂଚକ୍ରଂ ଵନଂ ଵାର୍ଭିରିଵାଂବୁଦଃ
ସମ୍ପତ୍କରୀର ସେନା ଉପରେ ସେ ଏମିତି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ବର୍ଷା ମେଘ ଜଙ୍ଗଲ ଉପରେ ଚାପିଯାଏ।
ସ୍ତଂଭିତେଵାଭଵତ୍ସେନା ସଂପତ୍କର୍ଯାଃ କ୍ଷଣଂ ରଣେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସମ୍ପତ୍କରୀର ସେନା ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିଗଲା।
ରଣକୋଲାହଲଗଜମାରୂଢାଯୁଧ୍ଯତାମୁନା
ହାତୀ ଉପରେ ଚଢି ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା।
ତସ୍ଯାଶ୍ଚାକୃଷ୍ଯ କୋଦଣ୍ଡମୌର୍ଵୀମାକର୍ଣମାହଵେ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଟାଣି, ତାରକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଲେ।
ଦଦୃଶେ ଘନୁଷଶ୍ଚକ୍ରଂ କେଵଲଂ ଶରଧାରଣେ
ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଉପରେ କେବଳ ଧନୁଷ ତାରର ଚକ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କାରଣ ତୀରଗୁଡିକ ବହୁତ ତେଜ ଗତିରେ ଯାଉଥିଲା।