ଧୂର୍ଣମାନା ପତନ୍ତି ସ୍ମ ମହୋଲ୍କା ଗଗନସ୍ଥଲାତ୍
ବଡ଼ ଉଲ୍କାମାଳା ଆକାଶରୁ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପଡ଼ୁଥିଲା।
ମହୀ ଜଜ୍ଵାଲ ସକଲା ତତ୍ର ଶୂନ୍ଯକପତ୍ତନେ
ସେଠାରେ, ଶୂନ୍ୟ ସହରରେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହେଉଥିଲା।
ଧ୍ଵଜାଗ୍ରଵର୍ତିନଃ କଙ୍କଗୃଧ୍ରାଶ୍ଚୈଵ ବକାଃ ଖଗାଃ
ଧ୍ୱଜର ଶୀର୍ଷଭାଗରେ କାଙ୍କ, ଗୃଧ୍ର ଓ ବକପକ୍ଷୀମାନେ ବସିଥିଲେ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦା ବହଵସ୍ତତ୍ର ଲୋଚନୈର୍ନାଵଲୋକିତାଃ
ସେଠାରେ ଅନେକ ମାଂସଭୋଜୀ ପଶୁ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ।
ସର୍ଵତୋ ଦିକ୍ଷୁଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ କେତଵସ୍ତୁ ମଲୀମସାଃ
ଚାରିପାଖରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମେଳା ଧ୍ୱଜ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦୈତ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚ ଵିଭ୍ରଷ୍ଟା ଅକାଲେ ଭୂଷଣସ୍ରଜଃ
ଦାନବ ମହିଳାମାନଙ୍କର ଗହନା ଓ ମାଳା ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଖସିପଡ଼ିଥିଲା।
ଦପଣାନାଂ ଵର୍ମଣାଂ ଚ ଧ୍ଵଜାନାଂ ଖଡ୍ଗସଂପଦାମ୍
ଦର୍ପଣ, କବଚ, ଧ୍ୱଜ ଓ ତଳୱାରର ଥାନି,
ସୌଧେଷୁ ଚନ୍ଦ୍ରଶାଲାସୁ କେଲିଵେଶ୍ମସୁ ସର୍ଵତଃ
ସମସ୍ତ ରାଜମହଳ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଘର ଓ ବିନୋଦ ଗୃହରେ, ସେଠାରେ ସବୁଠାରେ,
ଚତୁଷ୍କିକାସ୍ଵଲିଙ୍ଗେଷୁ ପ୍ରଗ୍ରୀଵେଷୁ ଵଲେଷୁ ଚ
ଚତୁର୍ଭୁଜ ଚିହ୍ନ, ଗଳାର ଚିହ୍ନ ଓ ଶରୀରରେ ଥିବା ରେଖାଗୁଡ଼ିକରେ,
ସ୍ଵସ୍ତିକେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ଗର୍ଭାଗାରପୁଟେଷୁ ଚ
ସମସ୍ତ ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚିହ୍ନ ଓ ଗର୍ଭଗୃହର କୋଠାଗୁଡ଼ିକରେ,
ଵାତାଯନେଷୁ କକ୍ଷ୍ଯାସୁ ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷୁ ଚ ଖଲେଷୁ ଚ
ଜନେଲା, ଘର ଘର, ମଞ୍ଚ ଓ ଗଡ଼ିଗୁଡ଼ିକରେ,
ଅଶ୍ରୂଯନ୍ତ ମହାଘୋଷାଃ ପରୁଷା ଭୂତଭାଷିତାଃ
ବଡ଼ ଶବ୍ଦ, କଠୋର ଭାଷା ଓ ଭୂତମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣାଯାଇଲା।
ଆରାଵିଷୁ କରୋଟୀନାଂ କୋଟଯଶ୍ଚାପତନ୍ଭୁଵି
ମନ୍ଦିରଗୁଡ଼ିକରେ, ଖୋପଡ଼ି ଗଛି ଗଛି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
କେଶୌଘକାଶ୍ଚ ନିଷ୍ପେତୁଃ ସର୍ଵତୋ ଧୂମଧୂସରାଃ
ସମସ୍ତଠାରେ ଧୂଆଁ ଓ ଧୁଳିରେ ଧୂସର ଚୁଲି ଗଛି ଗଛି ବାହାରିଲା।
ନିଵେଦଯାମାସୁରମୀ ଭଣ୍ଡାଯ ପ୍ରଥିତୌଜସେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଣ୍ଡଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେଲେ।
ଅସଂଜାତଧୃତିଭ୍ରଂଶୋ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନମୁପାଗମତ୍
ତାଙ୍କର ଧୃତି ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା, ସେ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ।
ଅଧ୍ଯାସାମାସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ସିଂହାସନମନୁତ୍ତମମ୍
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଅପୂର୍ବ ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ।
ଦୀପଯନ୍ନଖିଲାଶାନ୍ତାନଦ୍ଯୁତଦ୍ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ
ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚହେରାରେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ୱସ୍ଥତା ଦୂର କଲେ।
ତୁଙ୍ଗସିଂହାସନସ୍ଥଂ ତଂ ସିଷେଵାତେ ତଦାନୁଜୈ
ଉଚ୍ଚ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସେବା କରିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକଣ୍ଟକୀଭୂତଭୁଜଦଣ୍ଡଭଯଙ୍କରୌ
ତାଙ୍କର ବାହୁ ତିନି ଲୋକର ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର କଣ୍ଟକ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯେ ଲବ୍ଧଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତୌ ମହଦ୍ଯଶଃ
ତିନି ଲୋକରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ବଢ଼ାଇଲେ।
କୃତାଂ ଜରିପ୍ରଣାମୌ ଚ ସମୁପାଵିଶତା ଭୁଵି
ସମ୍ମାନ ଦେଇ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ ଭୂମିରେ ବସିଲେ।
ସର୍ଵେ ସାମନ୍ତଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାସ୍ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସମୁପାଗତାଃ
ସମସ୍ତ ସାମନ୍ତ ଦୈତ୍ୟନାୟକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏକଠା ହେଲେ।
ସ୍ଵଂସ୍ଵଂ ନାମ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ପ୍ରଣେମୁର୍ଭଣ୍ଡକେଶ୍ଵରମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଭଣ୍ଡକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସଂଭାଵଯନ୍ସମାଲୋକୈଃ କିଯନ୍ତଂ ଚିତ୍କ୍ଷଣଂ ସ୍ଥିତଃ
ସେମାନେ ଆଦର ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଲେ।
ମଥ୍ଯମାନମହାସିଂଧୁସମାନାର୍ଗଲନିସ୍ଵନଃ
ଏହି ଶବ୍ଦ ମହାସାଗର ମଥିବା ବେଳେ ହେଉଥିବା ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶୁଣାଗଲା।
ପାପିନଃ ପାମରାଚାରା ଦୁରାତ୍ମାନଃ ସୁରାଧମାଃ
ପାପୀ, ଖରାପ ଆଚରଣର, ଦୁଷ୍ଟ ମନର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ—
ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାକୁଲେ ଵହ୍ନୌ ପତିତ୍ଵା ନାଶମାଗତାଃ
ତେମାନେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ି, ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳିଗଲେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ ହେଲେ।
ସ୍ଵଯମେଵ କିଲାସ୍ରାକ୍ଷୁସ୍ତାଂ ଦେଵା ଵାସଵାଦଯଃ
ସେହି ସ୍ତ୍ରୀକୁ ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ବହୁସ୍ତ୍ରୀପରିଵାରାଶ୍ଚ ଵିଵିଧାଯୁଧମଣ୍ଡିତାଃ
ଅନେକ ଜଣ ମହିଳା ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧରି ସଜିଥିଲେ—