ମୁହୁର୍ଜଯଜଯେତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତୁଵାନା ଲଲିତେଶ୍ଵରୀମ୍
ଏପରିଭାବରେ, ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ଲଳିତେଶ୍ୱରୀଙ୍କର ଶ୍ରୀଗୁଣଗାନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ।
ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ଵଶିଷ୍ଠାଦ୍ଯା ଋଗ୍ଯଜୁଃ ସାମରୂପିଭିଃ
ସପ୍ତ ଋଷି, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଶିଷ୍ଠ ପ୍ରଥମ, ଏବଂ ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ଭେଦର ଅନୁସରୀ ମହାପୁରୁଷମାନେ,
ହଵିଷେଵ ମହାଵହ୍ନିଶିଖାମତ୍ଯନ୍ତପାଵିନୀମ୍
ଅତି ପବିତ୍ର ଓ ବଡ଼ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ହୋମଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା,
ତୈଃ ସ୍ତୂଯମାନା ଲଲିତା ରାଜମାନା ରଥୋତ୍ତମେ
ସେମାନଙ୍କର ଷ୍ଟୁତିରେ ଲଳିତା ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ଭଣ୍ଡାସୁରଂ ଵିନିର୍ଜେତୁମୁଦ୍ଦଣ୍ଡୈଃ ସହ ସୈନିକୈଃ
ଲଳିତା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାସହିତ ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ମହାନ୍ତଂ କ୍ଷୋଭମାଯାତା ଭଣ୍ଡାସୁରପୁରାଲଯାଃ
ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କ ସହରବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଅଶାନ୍ତି ଆସିଗଲା।
ମହେନ୍ଦ୍ରପର୍ଵତୋପାନ୍ତେ ମହାର୍ଣଵତଟେ ପୁରମ୍
ସେହି ସହର ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର କୋଳେ, ବିଶାଳ ସାଗର ତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା।
ଵିଷଙ୍ଗାଗ୍ରଜଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ସଦାଵାସଃ କିଲାଭଵତ୍
ଏହା ସଦା ବିଷଙ୍ଗଙ୍କ ଭାଇ, ସେ ଦାନବଙ୍କର ନିବାସସ୍ଥାନ ଥିଲା।
ଵିତ୍ରେସୁର ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୀଦେଵ୍ଯାଗମସଂଭ୍ରମାତ୍
ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କ ଆଗମନର ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ଧୂମୈରିଵାଵୃତମଭୂଦୁତ୍ପାତଜନିତୈର୍ମୁହୁଃ
ଅପଶକୁନ ଘଟଣାରେ, ସହର ପୁନିପୁନି ଧୂଆଁରେ ଢାକିଯାଉଥିଲା।
ଧୂର୍ଣମାନା ପତନ୍ତି ସ୍ମ ମହୋଲ୍କା ଗଗନସ୍ଥଲାତ୍
ବଡ଼ ଉଲ୍କାମାଳା ଆକାଶରୁ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପଡ଼ୁଥିଲା।
ମହୀ ଜଜ୍ଵାଲ ସକଲା ତତ୍ର ଶୂନ୍ଯକପତ୍ତନେ
ସେଠାରେ, ଶୂନ୍ୟ ସହରରେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହେଉଥିଲା।
ଧ୍ଵଜାଗ୍ରଵର୍ତିନଃ କଙ୍କଗୃଧ୍ରାଶ୍ଚୈଵ ବକାଃ ଖଗାଃ
ଧ୍ୱଜର ଶୀର୍ଷଭାଗରେ କାଙ୍କ, ଗୃଧ୍ର ଓ ବକପକ୍ଷୀମାନେ ବସିଥିଲେ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦା ବହଵସ୍ତତ୍ର ଲୋଚନୈର୍ନାଵଲୋକିତାଃ
ସେଠାରେ ଅନେକ ମାଂସଭୋଜୀ ପଶୁ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ।
ସର୍ଵତୋ ଦିକ୍ଷୁଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ କେତଵସ୍ତୁ ମଲୀମସାଃ
ଚାରିପାଖରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମେଳା ଧ୍ୱଜ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦୈତ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚ ଵିଭ୍ରଷ୍ଟା ଅକାଲେ ଭୂଷଣସ୍ରଜଃ
ଦାନବ ମହିଳାମାନଙ୍କର ଗହନା ଓ ମାଳା ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଖସିପଡ଼ିଥିଲା।
ଦପଣାନାଂ ଵର୍ମଣାଂ ଚ ଧ୍ଵଜାନାଂ ଖଡ୍ଗସଂପଦାମ୍
ଦର୍ପଣ, କବଚ, ଧ୍ୱଜ ଓ ତଳୱାରର ଥାନି,
ସୌଧେଷୁ ଚନ୍ଦ୍ରଶାଲାସୁ କେଲିଵେଶ୍ମସୁ ସର୍ଵତଃ
ସମସ୍ତ ରାଜମହଳ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଘର ଓ ବିନୋଦ ଗୃହରେ, ସେଠାରେ ସବୁଠାରେ,
ଚତୁଷ୍କିକାସ୍ଵଲିଙ୍ଗେଷୁ ପ୍ରଗ୍ରୀଵେଷୁ ଵଲେଷୁ ଚ
ଚତୁର୍ଭୁଜ ଚିହ୍ନ, ଗଳାର ଚିହ୍ନ ଓ ଶରୀରରେ ଥିବା ରେଖାଗୁଡ଼ିକରେ,
ସ୍ଵସ୍ତିକେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ଗର୍ଭାଗାରପୁଟେଷୁ ଚ
ସମସ୍ତ ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚିହ୍ନ ଓ ଗର୍ଭଗୃହର କୋଠାଗୁଡ଼ିକରେ,
ଵାତାଯନେଷୁ କକ୍ଷ୍ଯାସୁ ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷୁ ଚ ଖଲେଷୁ ଚ
ଜନେଲା, ଘର ଘର, ମଞ୍ଚ ଓ ଗଡ଼ିଗୁଡ଼ିକରେ,
ଅଶ୍ରୂଯନ୍ତ ମହାଘୋଷାଃ ପରୁଷା ଭୂତଭାଷିତାଃ
ବଡ଼ ଶବ୍ଦ, କଠୋର ଭାଷା ଓ ଭୂତମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣାଯାଇଲା।
ଆରାଵିଷୁ କରୋଟୀନାଂ କୋଟଯଶ୍ଚାପତନ୍ଭୁଵି
ମନ୍ଦିରଗୁଡ଼ିକରେ, ଖୋପଡ଼ି ଗଛି ଗଛି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
କେଶୌଘକାଶ୍ଚ ନିଷ୍ପେତୁଃ ସର୍ଵତୋ ଧୂମଧୂସରାଃ
ସମସ୍ତଠାରେ ଧୂଆଁ ଓ ଧୁଳିରେ ଧୂସର ଚୁଲି ଗଛି ଗଛି ବାହାରିଲା।
ନିଵେଦଯାମାସୁରମୀ ଭଣ୍ଡାଯ ପ୍ରଥିତୌଜସେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଣ୍ଡଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେଲେ।
ଅସଂଜାତଧୃତିଭ୍ରଂଶୋ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନମୁପାଗମତ୍
ତାଙ୍କର ଧୃତି ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା, ସେ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ।
ଅଧ୍ଯାସାମାସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ସିଂହାସନମନୁତ୍ତମମ୍
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଅପୂର୍ବ ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ।
ଦୀପଯନ୍ନଖିଲାଶାନ୍ତାନଦ୍ଯୁତଦ୍ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ
ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚହେରାରେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ୱସ୍ଥତା ଦୂର କଲେ।
ତୁଙ୍ଗସିଂହାସନସ୍ଥଂ ତଂ ସିଷେଵାତେ ତଦାନୁଜୈ
ଉଚ୍ଚ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସେବା କରିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକଣ୍ଟକୀଭୂତଭୁଜଦଣ୍ଡଭଯଙ୍କରୌ
ତାଙ୍କର ବାହୁ ତିନି ଲୋକର ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର କଣ୍ଟକ ହୋଇଯାଇଥିଲା।