ସାରସଃ ପଞ୍ଚମଶ୍ଚୈଵ ଚାମୁଣ୍ଡା ଚ ତଥା ପରା
ସାରସ ପଞ୍ଚମ, ଏବଂ ଚାମୁଣ୍ଡା ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଗେଯଚ କ୍ରରଥେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସାରଥିସ୍ତୁ ହସଂତିକା
ଗେୟଚକ୍ର ରଥର ରଥଚାଳକ ହେଉଛନ୍ତି ହସନ୍ତିକା।
ଦଶଯୋଜନମୁନ୍ନମ୍ରୋ ଲଲିତାରଥପୁଙ୍ଗଵଃ
ଲଳିତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଦଶ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଉଠିଛି।
ଷଡ୍ଯୋଜନସମୁନ୍ନମ୍ରୋ କିରିଚକ୍ରରଥୋ ମୁନେ
ମୁନି, ବାଣ ଚକ୍ର ଥିବା ରଥ ଛଅ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଉଠିଛି।
ଵର୍ତତେ ଲଲିତେଶାନ୍ଯା ରଥ ଏଵ ନ ଚାନ୍ଯତଃ
ଏହା କେବଳ ଲଳିତେଶାଙ୍କ ରଥରେ ମିଳେ, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ନୁହେଁ।
ସାମାନ୍ଯମାତପତ୍ରଂ ତୁ ତଥଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵେପି ଵର୍ତତେ
ସାଧାରଣ ଛତା ଦୁଇଠି ଯୁଗଳରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ମହାସାମ୍ରାଜ୍ଯପଦଵୀମାରୂଢା ପରମେଶ୍ଵରୀ
ପରମେଶ୍ୱରୀ ମହାସାମ୍ରାଜ୍ୟର ସିଂହାସନକୁ ଅଧିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଶବ୍ଦାଯନ୍ତେ ଦିଶଃ ସର୍ଵାଃ କଂପତେ ଚ ଵସୁଂଧରା
ସମସ୍ତ ଦିଗ ଧ୍ୱନିତ ହେଉଛି, ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଉଛି।
ଦେଵଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁର୍ନିପେତୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟଯଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଢୋଳ ବଜିଲା, ଏବଂ ଫୁଲର ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା।
ତୁମ୍ବୁରୁର୍ନାରଦଶ୍ଚୈଵ ସାକ୍ଷାଦେଵ ସରସ୍ଵତୀ
ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ସରସ୍ୱତୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ମୁହୁର୍ଜଯଜଯେତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତୁଵାନା ଲଲିତେଶ୍ଵରୀମ୍
ଏପରିଭାବରେ, ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ଲଳିତେଶ୍ୱରୀଙ୍କର ଶ୍ରୀଗୁଣଗାନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ।
ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ଵଶିଷ୍ଠାଦ୍ଯା ଋଗ୍ଯଜୁଃ ସାମରୂପିଭିଃ
ସପ୍ତ ଋଷି, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଶିଷ୍ଠ ପ୍ରଥମ, ଏବଂ ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ଭେଦର ଅନୁସରୀ ମହାପୁରୁଷମାନେ,
ହଵିଷେଵ ମହାଵହ୍ନିଶିଖାମତ୍ଯନ୍ତପାଵିନୀମ୍
ଅତି ପବିତ୍ର ଓ ବଡ଼ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ହୋମଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା,
ତୈଃ ସ୍ତୂଯମାନା ଲଲିତା ରାଜମାନା ରଥୋତ୍ତମେ
ସେମାନଙ୍କର ଷ୍ଟୁତିରେ ଲଳିତା ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ଭଣ୍ଡାସୁରଂ ଵିନିର୍ଜେତୁମୁଦ୍ଦଣ୍ଡୈଃ ସହ ସୈନିକୈଃ
ଲଳିତା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାସହିତ ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ମହାନ୍ତଂ କ୍ଷୋଭମାଯାତା ଭଣ୍ଡାସୁରପୁରାଲଯାଃ
ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କ ସହରବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଅଶାନ୍ତି ଆସିଗଲା।
ମହେନ୍ଦ୍ରପର୍ଵତୋପାନ୍ତେ ମହାର୍ଣଵତଟେ ପୁରମ୍
ସେହି ସହର ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର କୋଳେ, ବିଶାଳ ସାଗର ତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା।
ଵିଷଙ୍ଗାଗ୍ରଜଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ସଦାଵାସଃ କିଲାଭଵତ୍
ଏହା ସଦା ବିଷଙ୍ଗଙ୍କ ଭାଇ, ସେ ଦାନବଙ୍କର ନିବାସସ୍ଥାନ ଥିଲା।
ଵିତ୍ରେସୁର ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୀଦେଵ୍ଯାଗମସଂଭ୍ରମାତ୍
ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କ ଆଗମନର ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ଧୂମୈରିଵାଵୃତମଭୂଦୁତ୍ପାତଜନିତୈର୍ମୁହୁଃ
ଅପଶକୁନ ଘଟଣାରେ, ସହର ପୁନିପୁନି ଧୂଆଁରେ ଢାକିଯାଉଥିଲା।
ଧୂର୍ଣମାନା ପତନ୍ତି ସ୍ମ ମହୋଲ୍କା ଗଗନସ୍ଥଲାତ୍
ବଡ଼ ଉଲ୍କାମାଳା ଆକାଶରୁ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପଡ଼ୁଥିଲା।
ମହୀ ଜଜ୍ଵାଲ ସକଲା ତତ୍ର ଶୂନ୍ଯକପତ୍ତନେ
ସେଠାରେ, ଶୂନ୍ୟ ସହରରେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହେଉଥିଲା।
ଧ୍ଵଜାଗ୍ରଵର୍ତିନଃ କଙ୍କଗୃଧ୍ରାଶ୍ଚୈଵ ବକାଃ ଖଗାଃ
ଧ୍ୱଜର ଶୀର୍ଷଭାଗରେ କାଙ୍କ, ଗୃଧ୍ର ଓ ବକପକ୍ଷୀମାନେ ବସିଥିଲେ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦା ବହଵସ୍ତତ୍ର ଲୋଚନୈର୍ନାଵଲୋକିତାଃ
ସେଠାରେ ଅନେକ ମାଂସଭୋଜୀ ପଶୁ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ।
ସର୍ଵତୋ ଦିକ୍ଷୁଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ କେତଵସ୍ତୁ ମଲୀମସାଃ
ଚାରିପାଖରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମେଳା ଧ୍ୱଜ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦୈତ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚ ଵିଭ୍ରଷ୍ଟା ଅକାଲେ ଭୂଷଣସ୍ରଜଃ
ଦାନବ ମହିଳାମାନଙ୍କର ଗହନା ଓ ମାଳା ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଖସିପଡ଼ିଥିଲା।
ଦପଣାନାଂ ଵର୍ମଣାଂ ଚ ଧ୍ଵଜାନାଂ ଖଡ୍ଗସଂପଦାମ୍
ଦର୍ପଣ, କବଚ, ଧ୍ୱଜ ଓ ତଳୱାରର ଥାନି,
ସୌଧେଷୁ ଚନ୍ଦ୍ରଶାଲାସୁ କେଲିଵେଶ୍ମସୁ ସର୍ଵତଃ
ସମସ୍ତ ରାଜମହଳ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଘର ଓ ବିନୋଦ ଗୃହରେ, ସେଠାରେ ସବୁଠାରେ,
ଚତୁଷ୍କିକାସ୍ଵଲିଙ୍ଗେଷୁ ପ୍ରଗ୍ରୀଵେଷୁ ଵଲେଷୁ ଚ
ଚତୁର୍ଭୁଜ ଚିହ୍ନ, ଗଳାର ଚିହ୍ନ ଓ ଶରୀରରେ ଥିବା ରେଖାଗୁଡ଼ିକରେ,
ସ୍ଵସ୍ତିକେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ଗର୍ଭାଗାରପୁଟେଷୁ ଚ
ସମସ୍ତ ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚିହ୍ନ ଓ ଗର୍ଭଗୃହର କୋଠାଗୁଡ଼ିକରେ,