ଶକ୍ତୀନାମପି ଚର୍ଚା ଯା ସା ସର୍ଵତ୍ର ଜଯପ୍ରଦା
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନ୍ତ ନାମ ମାତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସବୁଠାରେ ବିଜୟ ମିଳେ।
ନିର୍ଜଗାମ ଧନୁର୍ଵେଦୋ ଵହନ୍ସଜ୍ଜଂଶରାସନମ୍
ଧନୁର୍ବେଦ ତାଲି ଧରି, ତିର ଓ ଧନୁଷ ନେଇ ବାହାରିଲା।
ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପ୍ରଧାନେଶୀମିଦମାହ ସ ଭକ୍ତିମାନ୍
ସେ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଧାନ ନେତ୍ରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅତସ୍ତଵ ମଯା ସାହ୍ଯଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ମନ୍ତ୍ରିନାଯିକେ
ଏହିକାରଣରୁ, ମୋତେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଅଛି, ମନ୍ତ୍ରିଣୀ ନାୟିକା।
ଗୃହାଣ ଜଗତାମଂବ ଦାନଵାନାଂ ନିବର୍ହଣମ୍
ହେ ଜଗତ୍ ମାଆ, ଦାନବମାନଙ୍କର ବିନାଶକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଗୃହାଣ ଦୈତ୍ଯନାଶାଯ ମମାନୁଗ୍ରହହେତଵେ
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ନାଶ ଏବଂ ମୋତେ ତୁମର କୃପା ଦେବା ପାଇଁ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଅର୍ପିତାଂଶ୍ଚାପତୂଣୀରାଞ୍ଜଗ୍ରାହ ପ୍ରିଯକପ୍ରିଯା
ପ୍ରିୟକଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଦିଆଯାଇଥିବା ତୁଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ଉଠାଇଲେ।
ଵିସ୍ଫାରଂ ଜନଯାମାସ ମୌର୍ଵୀମୁଦ୍ଵାଦ୍ଯ ଭୂରିଶଃ
ସେ ଧନୁଷର ତାନ ବାରମ୍ବାର ଟାଣି, ଗଞ୍ଜା ଧ୍ୱନି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ନାକାଲଯାନାଂ ଚ ମନୋନ ଯନାନନ୍ଦସଂପଦା
ଦେବମାନେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଶୁକଂ ଵୀଣାଂ ଚ ସହସା ଵହନ୍ତ୍ଯୌ ପରିଚେରତୁଃ
ଶୁକପକ୍ଷୀ ଓ ବୀଣାକୁ ଧରି, ଦୁଇ ଦାସୀ ଏକାସାଥିରେ ସେବା କଲେ।
ଧାରଯନ୍ତୀ ଘନଶ୍ଯାମା ଚକାରାତିମନୋହରମ୍
ଘନଶ୍ୟାମା ତାଙ୍କୁ ଧରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କଦଂବିନୀଵ ରୁରୁଚେ କଦମ୍ବଚ୍ଛତ୍ରକାର୍ମୁକା
କଦମ୍ବ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଧନୁଷ ସହ କଦମ୍ବିନୀ ପରି ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଚମକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉଲ୍ଲସନ୍ଦକ୍ଷିଣେ ପାଣୌ ଵିଲଲାସ ଶିଲୀମୁଖଃ
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଡାହାଣ ହାତରେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଚମକୁଥିଲା।
ତଦ୍ଵଚ୍ଛ୍ଯାମଲଶୋଭାଢ୍ଯା ଦେଵ୍ଯୋ ବାଣଧନୁର୍ଧରାଃ
ଏଭଳି ଘନଶ୍ୟାମ ରୂପରେ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବାଣ ଓ ଧନୁଷ ଧରି ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ଆପୂରଯନ୍ତ୍ଯଃ କକୁଭଂ କଲୈଃ କିଲିକିଲାରଵୈଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମଧୁର କିଲିକିଲି ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ।
କଲନିକ୍ଵଣଦ୍ଵଲଯମୈକ୍ଷ୍ଵଂ ଧନୁର୍ଦଧତୀ ପ୍ରଦୀପ୍ତକୁସୁମେଷୁପଞ୍ଚକା
ମୃଦୁ ସ୍ୱରର କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ସେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ଧନୁଷ ଧରିଥିଲେ, ଯାହାରେ ପାଞ୍ଚଟି ଜ୍ୱଳନ୍ତି ପୁଷ୍ପବାଣ ଥିଲା।
କିରତୀ ଦିଶାସୁ ଵଦନସ୍ଯ କାନ୍ତିଭିଃ ସୃଜତୀଵ ଚନ୍ଦ୍ରମଯମଭ୍ରମଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ଶିକାରିଣୀ, ତାଙ୍କର ମୁହଁର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକର ଏକ ବୃତ୍ତ ଛଡ଼ାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଧଵଲାତପତ୍ରଵଲଯେନ ଭାସୁରା ଶଶିମଣ୍ଡଲସ୍ଯ ସଖିତାମୁପେଯୁଷା
ଧଳା ଛତାର ମାଳାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସେ, ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳର ସାଙ୍ଗ ହେବାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ନଵଚନ୍ଦ୍ରିକାଲହରିକାନ୍ତିକନ୍ଦଲୀଚତୁରେଣ ଚାମରଚତୁଷ୍ଟଯେନ ଚ
ନୂତନ ଚାନ୍ଦ୍ରିକା ଓ ହରିତ ଆଭାରେ ଚମକୁଥିବା ଚାରିଟି ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେ ଶୋଭିତ।
ସଂଗୀତଵାଦ୍ଯରଚନାଭିରଥାମରୀଣାଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନଵିଭଵା ଵିଶଦପ୍ରକାଶା
ସ୍ୱରଗୀୟ ନାରୀମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କର ମହିମାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵାଚାମଗୋଚରମଗୋଚରମେଵ ବୁଦ୍ଧେରୀଦୃକ୍ତଯା ନ କଲନୀଯମନନ୍ଯତୁଲ୍ଯମ୍
ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ କଥାରେ ବା ବୁଦ୍ଧିରେ ଧରିପାରିବା ନୁହେଁ, ଏହା ସମାନ କିଛି ନାହିଁ, ଏହାକୁ ଚିନ୍ତା କରିପାରିବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ।
ଆବଦ୍ଧଭକ୍ତିଵିପୁଲାଞ୍ଜଲିଶେଖରାଣାମାରାଦହଂପ୍ରଥମିକା କୃତସେଵନାନାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଶିର ଉପରେ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ପୂଜ୍ୟ।
ଉଦ୍ଦୀପ୍ତପୁଷ୍ପଶରପଞ୍ଚକତଃ ସମୁତ୍ଥୈଜ୍ଯୋତିର୍ମଯଂ ତ୍ରିଭୁଵନଂ ସହସା ଦଧାନା
ପାଞ୍ଚଟି ଜ୍ୱଳନ୍ତି ପୁଷ୍ପବାଣର ତୁଣୀ ସହିତ, ସେ ଏକାକାରେ ତିନି ଭୁବନକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଭରିଦେଲେ।
କାମେଶ୍ଵରୀପ୍ରଭୃତିଭିଃ କମନୀଯଭାଭିଃ ସଂଗ୍ରାମଵେଷରଚନାସୁମନୋହରାଭିଃ
କାମେଶ୍ୱରୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଆକର୍ଷକ ରୂପର ଦେବୀମାନେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅପୂର୍ବ ପୋଶାକରେ ଶୋଭିତ।
ଶ୍ରୀଚକ୍ରନାମତିଲକଂ ଦଶଯୋଜନାତିତୁଙ୍ଗଧ୍ଵଜୋଲ୍ଲିଖିତମେଘକଦଂବମୁଚ୍ଚୈଃ
ଶ୍ରୀଚକ୍ରର ମୁକୁଟମଣି, ଦଶ ଯୋଜନାଠାରୁ ବେଶି ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜରେ, ମେଘମାଳାକୁ ଛୁଇଁଉଥିଲା।
ପ୍ରୋଦ୍ଯତ୍ପିଶଙ୍ଗରୁଚିଭାଗମଲାଂଶୁକେନ ଵୀତାମନୋହରରୁଚିସ୍ସମରେ ଵ୍ଯଭାସୀତ୍
ଉଦୟମାନ ପିତାମ୍ବର ଆଭାର ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପୂର୍ବ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନା ଲଲିତା ମରୁଦ୍ଭିଃ ସଂଗ୍ରାମମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ସମୁଚ୍ଚଚାଲ
ଲଳିତା, ପବନମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିବା, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଲଲିତାପରମେଶାନ୍ଯା ଦେହି କର୍ଣରସାଯନମ୍
ହେ ଲଳିତା ପରମେଶ୍ୱାନୀ, ମୋ କାନକୁ ତୁମ ମଧୁର କଥାର ଅମୃତ ଦିଅ।
ଚାପିନୀ ତ୍ରିପୁରା ଚୈଵ ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରୀ
ସେ ଧନୁର୍ଧାରିଣୀ, ତିନିପୁରା ଓ ମହାତିନିପୁରାସୁନ୍ଦରୀ।
ଚକ୍ରେଶ୍ଵରୀ ମହାଦେଵୀ କାମେଶୀ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ସେ ଚକ୍ରେଶ୍ୱରୀ, ମହାଦେବୀ, କାମେଶୀ, ପରମେଶ୍ୱରୀ।