ମନ୍ତ୍ରନାଥାଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସଂପ୍ରଚେଲୁଃ ପୁରଃ ପୁରଃ
ମନ୍ତ୍ରନାୟିକାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରତିକ୍ରମା କରି ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଗଲେ।
ବାଲାର୍କଵର୍ଣକଵଚା ମଦାଲୋଲଵିଲୋଚନା
ବାଳ ଆର୍କ ରଙ୍ଗର କବଚ ପିନ୍ଧି, ଅଭିମାନରେ ମଦ ଭରା ଚକ୍ଷୁ ଥିଲା।
ପ୍ରେକ୍ଷଯନ୍ତୀ କଟାକ୍ଷୌଧୌଃ କିଞ୍ଚିଦ୍ଭ୍ରୂଵଲ୍ଲିତାଣ୍ଡଵୈଃ
ସେମାନେ କିଛି ଦୃଷ୍ଟି ଫେଙ୍ଗି, ଭୃକୁଟି କିଛି ନୃତ୍ୟ ଭଙ୍ଗିରେ ଉଠାଇଥିଲେ।
ପିଚ୍ଛତ୍ରିକୋଣଚ୍ଛତ୍ରେଣ ବିରୁଦେନ ମହୀଯସା
ମୟୂର ପିଚ୍ଛା ଲଗା ତିନିକୋଣା ଛତା ଓ ବଡ ଝଣ୍ଡା ନେଇଥିଲେ।
ନିର୍ଜଗାମ ଘନଶ୍ଯାମଶ୍ଯାମଲା ମନ୍ତ୍ରନାଯିକା
ଘନ ନୀଳ ରଙ୍ଗର ମନ୍ତ୍ରନାୟିକା ଚମକି ବାହାରିଆସିଲେ।
ତାନି ଷୋଡଶନାମାନି ଶୃଣୁ କୁଂଭସମୁଦ୍ଭଵ
ହେ କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଏହି ଷୋଡଶ ନାମ ଶୁଣ।
ମନ୍ତ୍ରିଣୀ ସଚିଵେଶୀ ଚ ପ୍ରଧାନେଶୀ ଶୁକପ୍ରିଯା
ସେ ମନ୍ତ୍ରିଣୀ, ପ୍ରଧାନ ପରାମର୍ଶଦାତ୍ରୀ, ମୁଖ୍ୟ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିବା ଏବଂ ଶୁକପକ୍ଷୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା।
ନିପପ୍ରିଯା କଦଂବେଶୀ କଦଂବଵନଵାସିନୀ
ସେ ନିପାଙ୍କର ପ୍ରିୟା, କଦମ୍ବ ଗଛମାନଙ୍କର ରାଣୀ ଏବଂ କଦମ୍ବ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସୁଥିବା।
ତସ୍ଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଖିଲଂ ହସ୍ତେ ତିଷ୍ଠତ୍ଯସଂଶଯମ୍
ତାଙ୍କର ହାତରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରହିଛି।
ତତ୍ରତତ୍ର ଗତାଶଙ୍କଂ ଶତ୍ରୁସୈନ୍ଯଂ ପତତ୍ଯଲମ୍
ସେ ଯେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି, ଶତ୍ରୁ ସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆଶା ହାରାଇ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼େ।
ଶକ୍ତୀନାମପି ଚର୍ଚା ଯା ସା ସର୍ଵତ୍ର ଜଯପ୍ରଦା
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନ୍ତ ନାମ ମାତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସବୁଠାରେ ବିଜୟ ମିଳେ।
ନିର୍ଜଗାମ ଧନୁର୍ଵେଦୋ ଵହନ୍ସଜ୍ଜଂଶରାସନମ୍
ଧନୁର୍ବେଦ ତାଲି ଧରି, ତିର ଓ ଧନୁଷ ନେଇ ବାହାରିଲା।
ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପ୍ରଧାନେଶୀମିଦମାହ ସ ଭକ୍ତିମାନ୍
ସେ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଧାନ ନେତ୍ରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅତସ୍ତଵ ମଯା ସାହ୍ଯଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ମନ୍ତ୍ରିନାଯିକେ
ଏହିକାରଣରୁ, ମୋତେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଅଛି, ମନ୍ତ୍ରିଣୀ ନାୟିକା।
ଗୃହାଣ ଜଗତାମଂବ ଦାନଵାନାଂ ନିବର୍ହଣମ୍
ହେ ଜଗତ୍ ମାଆ, ଦାନବମାନଙ୍କର ବିନାଶକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଗୃହାଣ ଦୈତ୍ଯନାଶାଯ ମମାନୁଗ୍ରହହେତଵେ
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ନାଶ ଏବଂ ମୋତେ ତୁମର କୃପା ଦେବା ପାଇଁ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଅର୍ପିତାଂଶ୍ଚାପତୂଣୀରାଞ୍ଜଗ୍ରାହ ପ୍ରିଯକପ୍ରିଯା
ପ୍ରିୟକଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଦିଆଯାଇଥିବା ତୁଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ଉଠାଇଲେ।
ଵିସ୍ଫାରଂ ଜନଯାମାସ ମୌର୍ଵୀମୁଦ୍ଵାଦ୍ଯ ଭୂରିଶଃ
ସେ ଧନୁଷର ତାନ ବାରମ୍ବାର ଟାଣି, ଗଞ୍ଜା ଧ୍ୱନି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ନାକାଲଯାନାଂ ଚ ମନୋନ ଯନାନନ୍ଦସଂପଦା
ଦେବମାନେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଶୁକଂ ଵୀଣାଂ ଚ ସହସା ଵହନ୍ତ୍ଯୌ ପରିଚେରତୁଃ
ଶୁକପକ୍ଷୀ ଓ ବୀଣାକୁ ଧରି, ଦୁଇ ଦାସୀ ଏକାସାଥିରେ ସେବା କଲେ।
ଧାରଯନ୍ତୀ ଘନଶ୍ଯାମା ଚକାରାତିମନୋହରମ୍
ଘନଶ୍ୟାମା ତାଙ୍କୁ ଧରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କଦଂବିନୀଵ ରୁରୁଚେ କଦମ୍ବଚ୍ଛତ୍ରକାର୍ମୁକା
କଦମ୍ବ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଧନୁଷ ସହ କଦମ୍ବିନୀ ପରି ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଚମକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉଲ୍ଲସନ୍ଦକ୍ଷିଣେ ପାଣୌ ଵିଲଲାସ ଶିଲୀମୁଖଃ
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଡାହାଣ ହାତରେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଚମକୁଥିଲା।
ତଦ୍ଵଚ୍ଛ୍ଯାମଲଶୋଭାଢ୍ଯା ଦେଵ୍ଯୋ ବାଣଧନୁର୍ଧରାଃ
ଏଭଳି ଘନଶ୍ୟାମ ରୂପରେ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବାଣ ଓ ଧନୁଷ ଧରି ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ଆପୂରଯନ୍ତ୍ଯଃ କକୁଭଂ କଲୈଃ କିଲିକିଲାରଵୈଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମଧୁର କିଲିକିଲି ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ।
କଲନିକ୍ଵଣଦ୍ଵଲଯମୈକ୍ଷ୍ଵଂ ଧନୁର୍ଦଧତୀ ପ୍ରଦୀପ୍ତକୁସୁମେଷୁପଞ୍ଚକା
ମୃଦୁ ସ୍ୱରର କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ସେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ଧନୁଷ ଧରିଥିଲେ, ଯାହାରେ ପାଞ୍ଚଟି ଜ୍ୱଳନ୍ତି ପୁଷ୍ପବାଣ ଥିଲା।
କିରତୀ ଦିଶାସୁ ଵଦନସ୍ଯ କାନ୍ତିଭିଃ ସୃଜତୀଵ ଚନ୍ଦ୍ରମଯମଭ୍ରମଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ଶିକାରିଣୀ, ତାଙ୍କର ମୁହଁର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକର ଏକ ବୃତ୍ତ ଛଡ଼ାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଧଵଲାତପତ୍ରଵଲଯେନ ଭାସୁରା ଶଶିମଣ୍ଡଲସ୍ଯ ସଖିତାମୁପେଯୁଷା
ଧଳା ଛତାର ମାଳାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସେ, ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳର ସାଙ୍ଗ ହେବାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ନଵଚନ୍ଦ୍ରିକାଲହରିକାନ୍ତିକନ୍ଦଲୀଚତୁରେଣ ଚାମରଚତୁଷ୍ଟଯେନ ଚ
ନୂତନ ଚାନ୍ଦ୍ରିକା ଓ ହରିତ ଆଭାରେ ଚମକୁଥିବା ଚାରିଟି ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେ ଶୋଭିତ।
ସଂଗୀତଵାଦ୍ଯରଚନାଭିରଥାମରୀଣାଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନଵିଭଵା ଵିଶଦପ୍ରକାଶା
ସ୍ୱରଗୀୟ ନାରୀମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କର ମହିମାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।