ଅତ୍ଯନ୍ତୋତ୍ତୁଙ୍ଗଵର୍ଷ୍ମାଣଂ କଵିକାଵିଲସନ୍ମୁଖମ୍
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭାରେ ଚମକୁଥିଲା।
ସ୍ଥୂଲଵାଲଧିଵିକ୍ଷେପକ୍ଷିପ୍ଯମାଣପଯୋଧରମ୍
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଓ ହେଲେଇବା ପୁଛ ଚଳିବା ସମୟରେ ମେଘମାନେକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରୁଥିଲା।
ଵାଦଯନ୍ତମିଵୋଚ୍ଚଣ୍ଡୈଃ ଖୁରନିଷ୍ଠୁରକୁଟ୍ଟନୈଃ
ଘୋଡ଼ାର ଖୁରର ଭୟାନକ ଓ କଠୋର ଆଘାତରେ ସେ ସଙ୍ଗୀତ ରଚିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଘୋଷମାଣଂ ପ୍ରତି ମୁହୁଃ ସଂଦର୍ଶିତଗତିକ୍ରମମ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚାଳ ଦେଖାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ଭାଣ୍ଡୈର୍ମନୋହରୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ଘର୍ଘରୀଜାଲମଣ୍ଡିତମ୍
ମନୋହର ଭାଣ୍ଡ ଓ ଘଣ୍ଟିର ଝିଙ୍କାର ଜାଲରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵାରୂଢା ମହାଦେଵୀ ସମାରୂଢା ହଯଂ ଯଯୌ
ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଅସୀନ ମହାଦେବୀ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ହଯଵଲ୍ଗାଂ ଚ ଦଧତୀ ବହୁଵିକ୍ରମଶୋଭିନୀ
ଘୋଡ଼ାର ରାଶି ଧରି, ସେ ବହୁ ପ୍ରତାପରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ସଞ୍ଚଚାଲ ହଯାରୂଢା ନର୍ତଯନ୍ତୀଵ ଵାଜିନମ୍
ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଚାଲିଥିଲେ, ଘୋଡ଼ାକୁ ନାଚିବା ପରି କରୁଥିଲେ।
ଉଦ୍ଦଣ୍ଡସିନ୍ଧୁନିସ୍ଵାନଶ୍ଚକାର ବଧିରଂ ଜଗତ୍
ସିନ୍ଧୁ ନଦୀର ଭୟାନକ ଧ୍ୱନି ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ବିରଳ କରିଦେଲା।
ଅନ୍ଯୁଦ୍ଧତଭୁଜାଶ୍ମାନଃ ଶକ୍ତଯଃ କାଶ୍ଚିଦୁଚ୍ଛ୍ରିତାଃ
ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତଳିତ ହସ୍ତ ଓ ପାଥର ହସ୍ତର ଶସ୍ତ୍ରମାନେ କିଛି ଉଚ୍ଛଳିତ ଥିଲେ।
ଖଡ୍ଗଂ ଫଲକମାଦାଯ ପୁପ୍ଲୁଵୁଶ୍ଚଣ୍ଡସକ୍ତଯଃ
ତଳୱାର ଓ ଢାଲି ଧରି ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆଗକୁ ଲାଉଛନ୍ତି ।
ନିଵାରଯନ୍ତ୍ଯୋ ଵେତ୍ରିଣ୍ଯୋ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛଲନ୍ତି ସ୍ମଶକ୍ତଯଃ
ବିଜୟୀ ନାରୀମାନେ ପଥ ଅଟକାଇ ନିଜ ଭାଲ ଉଠାଇ ଦେଖାଉଛନ୍ତି ।
ସିହାଙ୍କାଶ୍ଚୈଵ ବିଭ୍ରାଣାଃ ଶକ୍ତଯୋ ଵ୍ଯଚଲନ୍ପୁରା
କେତେକ ଯୋଦ୍ଧା ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି ଭାଲ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ।
ସ୍ଫୁରତ୍କରାଃ ପ୍ରଚଲିତାଃ ଶକ୍ତଯଃ କାଶ୍ଚିଦାଦଦୁଃ
କିଛି ଯୋଦ୍ଧା ଚମକୁଥିବା ହାତରେ ଭାଲ ଧରି ଦୃତ ଆଗକୁ ଲାଉଛନ୍ତି ।
ଛତ୍ରୈର୍ଗଗନମାରେଜେ ନିଃସଂଖ୍ଯାଶଶିମଣ୍ଡିତମ୍
ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଛତା ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଭରି ଦେଇଥିଲା ।
ତିମିରଂ ନୁନୁଦେ ଭୂଯସ୍ତତ୍କାଣ୍ଡମଣିରୋଚିଷା
ସେହି ମଣି ଲଗା ଛତାର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧାର ହଟିଗଲା ।
ତାଲଵୃନ୍ତାଃ ଶତଵିଧାଃ କ୍ରୋଡମୁଖ୍ଯା ବଲେ ଽଚଲନ୍
ଶତଶତ ତାଳପତ୍ର ପଙ୍ଖା, ମୁଖ୍ୟ ପଙ୍ଖାର ନେତୃତ୍ୱରେ, ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ ।
ଜ୍ଵଲତ୍କେଶାପିଶଙ୍ଗାଭାସ୍ତଡିଦ୍ଭାସୁରଦିଙ୍ମୁଖାଃ
ଜ୍ୱଳନ୍ତ କେଶ ଓ ତଡିତ ଭଳି ଦେହରେ ଚମକ ନେଇ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ ଦେଇଥିଲେ ।
ପ୍ରଚେଲୁର୍ଦଣ୍ଡନାଥାଯାସ୍ସେନା ନାସୀରଧାଵିତାଃ
ଦଣ୍ଡନାଥାଙ୍କର ସେନା ତଳୱାର ଖୋଲି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା ।
ତତ୍ସମାନାଯୁଧକରାସ୍ତତ୍ସମାନସ୍ଵଵାହନାଃ
ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପରି ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଏବଂ ସେହିପରି ଯାନ ଚାଲାଇଥିଲେ ।
ତମାଲଶ୍ଯାମଲାକାରାଃ କପିଲାଃ କ୍ରୂରଲୋଚନାଃ
ତମାଳ ଗଛ ଭଳି କଳା, ପିତାବର୍ଣ୍ଣ ଓ କ୍ରୂର ଚକ୍ଷୁ ଧରି ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦାଉଛନ୍ତି ।
ଅଥ ଶ୍ରୀଦଣ୍ଡନାଥା ଚ କରିଚକ୍ରରଥୋତ୍ତମାତ୍
ତାପରେ, ହାତୀ ରଥର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୁପରୁ ଶ୍ରୀ ଦଣ୍ଡନାଥା ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ଵଜ୍ରଘୋଷ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ଧୂତକେସରମଣ୍ଡଲମ୍
ତାଙ୍କର ସିଂହ, ଯାହାକୁ ବଜ୍ରଘୋଷ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ତାହାର କେଶ ତ୍ରାସ ଭଳି ହଲେ ।
ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକଟକଟତ୍କାରବଧିରୀକୃତଦିକ୍ତଟମ୍
ସିଂହର ଦାନ୍ତର ଟିକିଟିକି ଶବ୍ଦ ଦିଗକୁ ବିରାଟ ଶବ୍ଦରେ ଭରି ଦେଲା ।
ଵିବନ୍ତମିଵ ଭୂଚକ୍ରମାପାତାଲଂ ନିମଜ୍ଜିଭିଃ
ସେହି ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖି ମନେ ହେଲା ପୃଥିବୀ ତଳକୁ ଗଳିଯାଉଛି ।
ସିଂହଵାହନମାରୁହ୍ଯ ଵ୍ଯଚଲଦ୍ଦଣ୍ଡନାଯିକା
ସିଂହ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ଦଣ୍ଡନାୟିକା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ।
ଉଦ୍ଵେଗଂ ବହୁଲଂ ପ୍ରାପ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ତିନି ଲୋକରେ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ବ୍ୟାପିଗଲା ।
କିଂ ଵା ମୁସଲଘାତେନ ଭୂମିଂ ଦ୍ଵେଧା କରିଷ୍ଯତି
ସେ କି ମୁସଳର ଘାତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେବେ ?
ଇତି ତ୍ରସ୍ତହୃଦଃ ସର୍ଵେ ଗଗନେ ନାକିନାଂ ଗଣାଃ
ଏହିପରି ଭୟରେ ହୃଦୟ ଭରିଥିବା ଗଗନରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ।
ମୁହୁର୍ଦ୍ଵାଦଶନାମାନି କୀର୍ତଯନ୍ତୋ ନଭସ୍ତଲେ
ସେମାନେ ନଭମଣ୍ଡଳରେ ବାରମ୍ବାର ଦ୍ୱାଦଶ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।