ତାମନ୍ଵଗା ଯଯୁଃ କୋଟିସଂଖ୍ଯାକାଃ କୁଞ୍ଜରୋତ୍ତମାଃ
କୋଟି କୋଟି ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ଅତିତ୍ଵରିତଵିକ୍ରାନ୍ତିରଶ୍ଵାରୂଢାଚଲତ୍ପୁରଃ
ତେବେ ତେମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୋଡାରେ ଚଢ଼ି ଆଗରେ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଵ୍ଯଚରତ୍ଖୁରକୁଦ୍ଦାଲଵିଦାରିତମହୀତଲମ୍
ସେ ଚାଲିଥିଲେ, ଘୋଡ଼ାର ଖୁର ଓ ଖନନ କାମର ଦଳିବାରେ ଭୂମିର ଉପରିଭାଗ ଫାଟିଯାଇଥିଲା।
ଟଙ୍କଣାଃ ପର୍ଵତୀଯାଶ୍ଚ ପାରସୀକାସ୍ତଥା ପରେ
ପାହାଡ଼ ଅଞ୍ଚଳରୁ, ପାରସିକ ଦେଶରୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦୂର ଦେଶରୁ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଥିଲେ।
ଵାଲ୍ମୀକଯାଵନୋଦ୍ଭୂତା ଗାନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚାଥ ଯେ ହଯାଃ
ବାଲମିକି ଓ ଯବନ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏବଂ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଵିନୀତାଃ ସାଧୁଵୋଢାରୋ ଵେଗିନଃ ସ୍ଥିରଚେତସଃ
ସେମାନେ ଭଲ ଶିକ୍ଷିତ, ଉତ୍ତମ, ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ମନ ଥିଲେ।
ଲକ୍ଷଣୈର୍ବହୁଭିର୍ଯୁକ୍ତା ଜିତକ୍ରୋଧା ଜିତଶ୍ରମାଃ
ଅନେକ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, ସେମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ।
ପଞ୍ଚଧାରାସୁ ଶକ୍ଷଢ୍ଯା ଵିନୀତାଶ୍ଚ ପ୍ଲଵାନ୍ଵିତାଃ
ପାଞ୍ଚ ଚାଳ ଓ ଛଅ ଗତିରେ ନିପୁଣ, ସେମାନେ ଉଚ୍ଛଳନରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଦେଵପଦ୍ମଂ ଦେଵମଣିଂ ଦେଵସ୍ଵସ୍ତିକମେଵ ଚ
ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ପଦ୍ମ, ଦିବ୍ୟ ମଣି ଓ ଦିବ୍ୟ ସ୍ବସ୍ତିକ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଵହନ୍ତୋ ଵାତଜଵନା ଵାଜିନସ୍ତାଂ ସମନ୍ଵଯୁଃ
ବାୟୁ ଗତିର ଘୋଡ଼ାମାନେ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏମିତି ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ଅତ୍ଯନ୍ତୋତ୍ତୁଙ୍ଗଵର୍ଷ୍ମାଣଂ କଵିକାଵିଲସନ୍ମୁଖମ୍
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭାରେ ଚମକୁଥିଲା।
ସ୍ଥୂଲଵାଲଧିଵିକ୍ଷେପକ୍ଷିପ୍ଯମାଣପଯୋଧରମ୍
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଓ ହେଲେଇବା ପୁଛ ଚଳିବା ସମୟରେ ମେଘମାନେକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରୁଥିଲା।
ଵାଦଯନ୍ତମିଵୋଚ୍ଚଣ୍ଡୈଃ ଖୁରନିଷ୍ଠୁରକୁଟ୍ଟନୈଃ
ଘୋଡ଼ାର ଖୁରର ଭୟାନକ ଓ କଠୋର ଆଘାତରେ ସେ ସଙ୍ଗୀତ ରଚିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଘୋଷମାଣଂ ପ୍ରତି ମୁହୁଃ ସଂଦର୍ଶିତଗତିକ୍ରମମ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚାଳ ଦେଖାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ଭାଣ୍ଡୈର୍ମନୋହରୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ଘର୍ଘରୀଜାଲମଣ୍ଡିତମ୍
ମନୋହର ଭାଣ୍ଡ ଓ ଘଣ୍ଟିର ଝିଙ୍କାର ଜାଲରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵାରୂଢା ମହାଦେଵୀ ସମାରୂଢା ହଯଂ ଯଯୌ
ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଅସୀନ ମହାଦେବୀ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ହଯଵଲ୍ଗାଂ ଚ ଦଧତୀ ବହୁଵିକ୍ରମଶୋଭିନୀ
ଘୋଡ଼ାର ରାଶି ଧରି, ସେ ବହୁ ପ୍ରତାପରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ସଞ୍ଚଚାଲ ହଯାରୂଢା ନର୍ତଯନ୍ତୀଵ ଵାଜିନମ୍
ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଚାଲିଥିଲେ, ଘୋଡ଼ାକୁ ନାଚିବା ପରି କରୁଥିଲେ।
ଉଦ୍ଦଣ୍ଡସିନ୍ଧୁନିସ୍ଵାନଶ୍ଚକାର ବଧିରଂ ଜଗତ୍
ସିନ୍ଧୁ ନଦୀର ଭୟାନକ ଧ୍ୱନି ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ବିରଳ କରିଦେଲା।
ଅନ୍ଯୁଦ୍ଧତଭୁଜାଶ୍ମାନଃ ଶକ୍ତଯଃ କାଶ୍ଚିଦୁଚ୍ଛ୍ରିତାଃ
ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତଳିତ ହସ୍ତ ଓ ପାଥର ହସ୍ତର ଶସ୍ତ୍ରମାନେ କିଛି ଉଚ୍ଛଳିତ ଥିଲେ।
ଖଡ୍ଗଂ ଫଲକମାଦାଯ ପୁପ୍ଲୁଵୁଶ୍ଚଣ୍ଡସକ୍ତଯଃ
ତଳୱାର ଓ ଢାଲି ଧରି ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆଗକୁ ଲାଉଛନ୍ତି ।
ନିଵାରଯନ୍ତ୍ଯୋ ଵେତ୍ରିଣ୍ଯୋ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛଲନ୍ତି ସ୍ମଶକ୍ତଯଃ
ବିଜୟୀ ନାରୀମାନେ ପଥ ଅଟକାଇ ନିଜ ଭାଲ ଉଠାଇ ଦେଖାଉଛନ୍ତି ।
ସିହାଙ୍କାଶ୍ଚୈଵ ବିଭ୍ରାଣାଃ ଶକ୍ତଯୋ ଵ୍ଯଚଲନ୍ପୁରା
କେତେକ ଯୋଦ୍ଧା ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି ଭାଲ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ।
ସ୍ଫୁରତ୍କରାଃ ପ୍ରଚଲିତାଃ ଶକ୍ତଯଃ କାଶ୍ଚିଦାଦଦୁଃ
କିଛି ଯୋଦ୍ଧା ଚମକୁଥିବା ହାତରେ ଭାଲ ଧରି ଦୃତ ଆଗକୁ ଲାଉଛନ୍ତି ।
ଛତ୍ରୈର୍ଗଗନମାରେଜେ ନିଃସଂଖ୍ଯାଶଶିମଣ୍ଡିତମ୍
ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଛତା ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଭରି ଦେଇଥିଲା ।
ତିମିରଂ ନୁନୁଦେ ଭୂଯସ୍ତତ୍କାଣ୍ଡମଣିରୋଚିଷା
ସେହି ମଣି ଲଗା ଛତାର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧାର ହଟିଗଲା ।
ତାଲଵୃନ୍ତାଃ ଶତଵିଧାଃ କ୍ରୋଡମୁଖ୍ଯା ବଲେ ଽଚଲନ୍
ଶତଶତ ତାଳପତ୍ର ପଙ୍ଖା, ମୁଖ୍ୟ ପଙ୍ଖାର ନେତୃତ୍ୱରେ, ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ ।
ଜ୍ଵଲତ୍କେଶାପିଶଙ୍ଗାଭାସ୍ତଡିଦ୍ଭାସୁରଦିଙ୍ମୁଖାଃ
ଜ୍ୱଳନ୍ତ କେଶ ଓ ତଡିତ ଭଳି ଦେହରେ ଚମକ ନେଇ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ ଦେଇଥିଲେ ।
ପ୍ରଚେଲୁର୍ଦଣ୍ଡନାଥାଯାସ୍ସେନା ନାସୀରଧାଵିତାଃ
ଦଣ୍ଡନାଥାଙ୍କର ସେନା ତଳୱାର ଖୋଲି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା ।
ତତ୍ସମାନାଯୁଧକରାସ୍ତତ୍ସମାନସ୍ଵଵାହନାଃ
ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପରି ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଏବଂ ସେହିପରି ଯାନ ଚାଲାଇଥିଲେ ।