ସେଲୁକାଝଲ୍ଲରୀରାଙ୍ଘାହୁହୁକାହୁଣ୍ଡୁକାଘଟାଃ
ସେଲୁକା, ଝଲ୍ଲରୀ, ରାଙ୍ଘା, ହୁହୁକା, ହୁଣ୍ଡୁକା, ଘଟା—
ଯଵମଧ୍ଯା ମୁଷ୍ଟିମଧ୍ଯା ମର୍ଦ୍ଦଲାଡିଣ୍ଡିମା ଅପି
ଯବମଧ୍ୟା, ମୁଷ୍ଟିମଧ୍ୟା, ମର୍ଦ୍ଦଳ, ଡିଣ୍ଡିମା ମଧ୍ୟ,
ଉଦ୍ଧକାଶ୍ଚୈତୁହୁଣ୍ଡାଶ୍ଚ ନିଃସାଣା ବର୍ବରାଃ ପରେ
ଉଦ୍ଧକା, ଚୈତୁହୁଣ୍ଡା, ନିହ୍ସାଣା, ବର୍ବରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ,
ଦଧ୍ଵନୁଃ ଶକ୍ତିସେନାଭିରାହତାଃ ସମରୋଦ୍ଯମେ
ଶକ୍ତିସେନାମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହରେ ମୃଦଙ୍ଗ ମାରି ଶବ୍ଦ ରବ କରିଥିଲେ।
ସଂପତ୍କରୀ ନାମ ଦେଵୀ ଚଚାଲ ସହ ଶକ୍ତିଭିଃ
ସମ୍ପତ୍କରୀ ନାମକ ଦେବୀ ନିଜ ଶକ୍ତିମାନେ ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ସେଵିତା ତରୁଣାଦିତ୍ଯପାଟଲା ସଂପଦୀଶ୍ଵରୀ
ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ ସମ୍ପଦୀଶ୍ୱରୀ, ଯିଏ ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର।
ରଣକୋଲାହଲଂ ନାମ ସାରୁରୋହ ମତଙ୍ଗଜମ୍
ସେ ରଣକୋଳାହଳ ନାମକ ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଲୋଲାଭିଃ କେତୁମାଲାଭିରୁଲ୍ଲିଖନ୍ତୀ ଧନାଧନାତ୍
ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ଓ ପତାକାଧାରୀ ସହଚରମାନେ ଧନ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ଭୂମିକୁ ଉଲଟିଦେଲେ।
କଣ୍ଟକୋ ଘନସଂନାହୋ ରୁରୁଚେ ଵକ୍ଷସିସ୍ଥିତଃ
ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଏକ ଘନ ଓ ବଡ଼ କଣ୍ଟକ ଚମକୁଥିଲା।
କୁଟିଲା କାଲନାଥସ୍ଯ ଭୃକୁଟୀଵ ଭଯଙ୍କରା
ସେ କଣ୍ଟକ କାଳନାଥଙ୍କର ଭୂକୁଟି ପରି ବାକା ଓ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
ତାମନ୍ଵଗା ଯଯୁଃ କୋଟିସଂଖ୍ଯାକାଃ କୁଞ୍ଜରୋତ୍ତମାଃ
କୋଟି କୋଟି ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ଅତିତ୍ଵରିତଵିକ୍ରାନ୍ତିରଶ୍ଵାରୂଢାଚଲତ୍ପୁରଃ
ତେବେ ତେମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୋଡାରେ ଚଢ଼ି ଆଗରେ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଵ୍ଯଚରତ୍ଖୁରକୁଦ୍ଦାଲଵିଦାରିତମହୀତଲମ୍
ସେ ଚାଲିଥିଲେ, ଘୋଡ଼ାର ଖୁର ଓ ଖନନ କାମର ଦଳିବାରେ ଭୂମିର ଉପରିଭାଗ ଫାଟିଯାଇଥିଲା।
ଟଙ୍କଣାଃ ପର୍ଵତୀଯାଶ୍ଚ ପାରସୀକାସ୍ତଥା ପରେ
ପାହାଡ଼ ଅଞ୍ଚଳରୁ, ପାରସିକ ଦେଶରୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦୂର ଦେଶରୁ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଥିଲେ।
ଵାଲ୍ମୀକଯାଵନୋଦ୍ଭୂତା ଗାନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚାଥ ଯେ ହଯାଃ
ବାଲମିକି ଓ ଯବନ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏବଂ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଵିନୀତାଃ ସାଧୁଵୋଢାରୋ ଵେଗିନଃ ସ୍ଥିରଚେତସଃ
ସେମାନେ ଭଲ ଶିକ୍ଷିତ, ଉତ୍ତମ, ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ମନ ଥିଲେ।
ଲକ୍ଷଣୈର୍ବହୁଭିର୍ଯୁକ୍ତା ଜିତକ୍ରୋଧା ଜିତଶ୍ରମାଃ
ଅନେକ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, ସେମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ।
ପଞ୍ଚଧାରାସୁ ଶକ୍ଷଢ୍ଯା ଵିନୀତାଶ୍ଚ ପ୍ଲଵାନ୍ଵିତାଃ
ପାଞ୍ଚ ଚାଳ ଓ ଛଅ ଗତିରେ ନିପୁଣ, ସେମାନେ ଉଚ୍ଛଳନରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଦେଵପଦ୍ମଂ ଦେଵମଣିଂ ଦେଵସ୍ଵସ୍ତିକମେଵ ଚ
ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ପଦ୍ମ, ଦିବ୍ୟ ମଣି ଓ ଦିବ୍ୟ ସ୍ବସ୍ତିକ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଵହନ୍ତୋ ଵାତଜଵନା ଵାଜିନସ୍ତାଂ ସମନ୍ଵଯୁଃ
ବାୟୁ ଗତିର ଘୋଡ଼ାମାନେ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏମିତି ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ଅତ୍ଯନ୍ତୋତ୍ତୁଙ୍ଗଵର୍ଷ୍ମାଣଂ କଵିକାଵିଲସନ୍ମୁଖମ୍
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭାରେ ଚମକୁଥିଲା।
ସ୍ଥୂଲଵାଲଧିଵିକ୍ଷେପକ୍ଷିପ୍ଯମାଣପଯୋଧରମ୍
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଓ ହେଲେଇବା ପୁଛ ଚଳିବା ସମୟରେ ମେଘମାନେକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରୁଥିଲା।
ଵାଦଯନ୍ତମିଵୋଚ୍ଚଣ୍ଡୈଃ ଖୁରନିଷ୍ଠୁରକୁଟ୍ଟନୈଃ
ଘୋଡ଼ାର ଖୁରର ଭୟାନକ ଓ କଠୋର ଆଘାତରେ ସେ ସଙ୍ଗୀତ ରଚିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଘୋଷମାଣଂ ପ୍ରତି ମୁହୁଃ ସଂଦର୍ଶିତଗତିକ୍ରମମ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚାଳ ଦେଖାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ଭାଣ୍ଡୈର୍ମନୋହରୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ଘର୍ଘରୀଜାଲମଣ୍ଡିତମ୍
ମନୋହର ଭାଣ୍ଡ ଓ ଘଣ୍ଟିର ଝିଙ୍କାର ଜାଲରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵାରୂଢା ମହାଦେଵୀ ସମାରୂଢା ହଯଂ ଯଯୌ
ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଅସୀନ ମହାଦେବୀ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ହଯଵଲ୍ଗାଂ ଚ ଦଧତୀ ବହୁଵିକ୍ରମଶୋଭିନୀ
ଘୋଡ଼ାର ରାଶି ଧରି, ସେ ବହୁ ପ୍ରତାପରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ସଞ୍ଚଚାଲ ହଯାରୂଢା ନର୍ତଯନ୍ତୀଵ ଵାଜିନମ୍
ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଚାଲିଥିଲେ, ଘୋଡ଼ାକୁ ନାଚିବା ପରି କରୁଥିଲେ।
ଉଦ୍ଦଣ୍ଡସିନ୍ଧୁନିସ୍ଵାନଶ୍ଚକାର ବଧିରଂ ଜଗତ୍
ସିନ୍ଧୁ ନଦୀର ଭୟାନକ ଧ୍ୱନି ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ବିରଳ କରିଦେଲା।
ଅନ୍ଯୁଦ୍ଧତଭୁଜାଶ୍ମାନଃ ଶକ୍ତଯଃ କାଶ୍ଚିଦୁଚ୍ଛ୍ରିତାଃ
ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତଳିତ ହସ୍ତ ଓ ପାଥର ହସ୍ତର ଶସ୍ତ୍ରମାନେ କିଛି ଉଚ୍ଛଳିତ ଥିଲେ।