ଯଥାର୍ହଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଚାଂବିକା
ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପୂଜା କରି, ଅମ୍ବିକା ସେମାନେକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ସ୍ଵସ୍ଵାଂଶୈଃ ଶିଵଯୋଃ ସେଵାମାଦିପିତ୍ରୋରକୁର୍ଵତ
ସେମାନେ ନିଜ ଅଂଶରେ ଶିବ ଓ ତାଙ୍କର ସହଧର୍ମିଣୀ, ପ୍ରଥମ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ।
ଆଵିର୍ଭାଵଂ ମହାଦେଵ୍ଯାସ୍ତସ୍ଯା ରାଜ୍ଯାଭିଷେଚନମ୍
ମହାଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରକଟ ହେବା ଓ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ,
ଜପେଦ୍ଧନସମୃଦ୍ଧଃ ସ୍ଯାତ୍ସୁଧାସଂମିତଵାଗ୍ଭଵେତ୍
ଏହି ଜପ କରିଥିବା ଲୋକ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବେ ଓ ଦେବତାମାନେ ପରି ମଧୁର ଭାଷା କହିପାରିବେ।
ଯଶଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵିପୁଲଂ ସମାନୋତ୍ତମତାମପି
ସେ ବହୁତ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରେ, ନିଜ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ।
କଦାଚିନ୍ନ ଭଯଂ ତସ୍ଯ ତେଜସ୍ଵୀ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ଭଵେତ୍
ସେ କେବେ ଭୟ ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ; ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବ ଥାଏ, ଶୂରତାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି।
ତ୍ରିସଂଧ୍ଯଂ ଯୋ ଜପେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସିଂହାସନେଶ୍ଵରୀମ୍
ଯେ କେହି ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଇଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ନିତ୍ୟ ଜପ କରେ,
ଷଣ୍ମାସାନ୍ମହତୀଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଜ୍ଜାପକୋତ୍ତମଃ
ସେ ଉତ୍ତମ ଜପକାରୀ ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକଣ୍ଟକଂ ଭଣ୍ଡଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଜେତୁଂ ଵିନିର୍ଯଯୌ
ତିନି ଲୋକର କଣ୍ଟକ ଭଣ୍ଡ ଦେମନକୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ସେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ପ୍ରଭୂତମର୍ଦ୍ଦଲଧ୍ଵାନୈଃ ପୂରଯାମାସୁରଂବରମ୍
ଅନେକ ମୃଦଙ୍ଗର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ସେ ଆକାଶକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ସେଲୁକାଝଲ୍ଲରୀରାଙ୍ଘାହୁହୁକାହୁଣ୍ଡୁକାଘଟାଃ
ସେଲୁକା, ଝଲ୍ଲରୀ, ରାଙ୍ଘା, ହୁହୁକା, ହୁଣ୍ଡୁକା, ଘଟା—
ଯଵମଧ୍ଯା ମୁଷ୍ଟିମଧ୍ଯା ମର୍ଦ୍ଦଲାଡିଣ୍ଡିମା ଅପି
ଯବମଧ୍ୟା, ମୁଷ୍ଟିମଧ୍ୟା, ମର୍ଦ୍ଦଳ, ଡିଣ୍ଡିମା ମଧ୍ୟ,
ଉଦ୍ଧକାଶ୍ଚୈତୁହୁଣ୍ଡାଶ୍ଚ ନିଃସାଣା ବର୍ବରାଃ ପରେ
ଉଦ୍ଧକା, ଚୈତୁହୁଣ୍ଡା, ନିହ୍ସାଣା, ବର୍ବରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ,
ଦଧ୍ଵନୁଃ ଶକ୍ତିସେନାଭିରାହତାଃ ସମରୋଦ୍ଯମେ
ଶକ୍ତିସେନାମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହରେ ମୃଦଙ୍ଗ ମାରି ଶବ୍ଦ ରବ କରିଥିଲେ।
ସଂପତ୍କରୀ ନାମ ଦେଵୀ ଚଚାଲ ସହ ଶକ୍ତିଭିଃ
ସମ୍ପତ୍କରୀ ନାମକ ଦେବୀ ନିଜ ଶକ୍ତିମାନେ ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ସେଵିତା ତରୁଣାଦିତ୍ଯପାଟଲା ସଂପଦୀଶ୍ଵରୀ
ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ ସମ୍ପଦୀଶ୍ୱରୀ, ଯିଏ ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର।
ରଣକୋଲାହଲଂ ନାମ ସାରୁରୋହ ମତଙ୍ଗଜମ୍
ସେ ରଣକୋଳାହଳ ନାମକ ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଲୋଲାଭିଃ କେତୁମାଲାଭିରୁଲ୍ଲିଖନ୍ତୀ ଧନାଧନାତ୍
ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ଓ ପତାକାଧାରୀ ସହଚରମାନେ ଧନ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ଭୂମିକୁ ଉଲଟିଦେଲେ।
କଣ୍ଟକୋ ଘନସଂନାହୋ ରୁରୁଚେ ଵକ୍ଷସିସ୍ଥିତଃ
ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଏକ ଘନ ଓ ବଡ଼ କଣ୍ଟକ ଚମକୁଥିଲା।
କୁଟିଲା କାଲନାଥସ୍ଯ ଭୃକୁଟୀଵ ଭଯଙ୍କରା
ସେ କଣ୍ଟକ କାଳନାଥଙ୍କର ଭୂକୁଟି ପରି ବାକା ଓ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
ତାମନ୍ଵଗା ଯଯୁଃ କୋଟିସଂଖ୍ଯାକାଃ କୁଞ୍ଜରୋତ୍ତମାଃ
କୋଟି କୋଟି ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ଅତିତ୍ଵରିତଵିକ୍ରାନ୍ତିରଶ୍ଵାରୂଢାଚଲତ୍ପୁରଃ
ତେବେ ତେମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୋଡାରେ ଚଢ଼ି ଆଗରେ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଵ୍ଯଚରତ୍ଖୁରକୁଦ୍ଦାଲଵିଦାରିତମହୀତଲମ୍
ସେ ଚାଲିଥିଲେ, ଘୋଡ଼ାର ଖୁର ଓ ଖନନ କାମର ଦଳିବାରେ ଭୂମିର ଉପରିଭାଗ ଫାଟିଯାଇଥିଲା।
ଟଙ୍କଣାଃ ପର୍ଵତୀଯାଶ୍ଚ ପାରସୀକାସ୍ତଥା ପରେ
ପାହାଡ଼ ଅଞ୍ଚଳରୁ, ପାରସିକ ଦେଶରୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦୂର ଦେଶରୁ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଥିଲେ।
ଵାଲ୍ମୀକଯାଵନୋଦ୍ଭୂତା ଗାନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚାଥ ଯେ ହଯାଃ
ବାଲମିକି ଓ ଯବନ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏବଂ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଵିନୀତାଃ ସାଧୁଵୋଢାରୋ ଵେଗିନଃ ସ୍ଥିରଚେତସଃ
ସେମାନେ ଭଲ ଶିକ୍ଷିତ, ଉତ୍ତମ, ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ମନ ଥିଲେ।
ଲକ୍ଷଣୈର୍ବହୁଭିର୍ଯୁକ୍ତା ଜିତକ୍ରୋଧା ଜିତଶ୍ରମାଃ
ଅନେକ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, ସେମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ।
ପଞ୍ଚଧାରାସୁ ଶକ୍ଷଢ୍ଯା ଵିନୀତାଶ୍ଚ ପ୍ଲଵାନ୍ଵିତାଃ
ପାଞ୍ଚ ଚାଳ ଓ ଛଅ ଗତିରେ ନିପୁଣ, ସେମାନେ ଉଚ୍ଛଳନରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଦେଵପଦ୍ମଂ ଦେଵମଣିଂ ଦେଵସ୍ଵସ୍ତିକମେଵ ଚ
ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ପଦ୍ମ, ଦିବ୍ୟ ମଣି ଓ ଦିବ୍ୟ ସ୍ବସ୍ତିକ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଵହନ୍ତୋ ଵାତଜଵନା ଵାଜିନସ୍ତାଂ ସମନ୍ଵଯୁଃ
ବାୟୁ ଗତିର ଘୋଡ଼ାମାନେ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏମିତି ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ।