ଚିନ୍ତାମଣିମଯୀଂ ମାଲାଂ କୁବେରଃ ପ୍ରଦଦୌ ତଦା
କୁବେର ତାପରେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ମଣିରେ ତିଆରି ଏକ ମାଳା ଦେଲେ।
ଗଙ୍ଗା ଚ ଯମୁନା ତାଭ୍ଯାଂ ଚାମରେ ଚନ୍ଦ୍ରଭାସ୍ଵରେ
ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ସେମାନେଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଭଳି ଦୁଇଟି ଚାମର ଦେଲେ।
ସ୍ଵାନିସ୍ଵାନ୍ଯାଯୁଧାନ୍ଯସ୍ଯୈ ପ୍ରଦଦୁଃ ପରିତୋଷିତାଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନିଜ-ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଦଦୁର୍ଵଜ୍ରୋପମାକାରାନ୍ସାଯୁଧାନ୍ସପରିଚ୍ଛଦାନ୍
ସେମାନେ ବଜ୍ର ସଦୃଶ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ସହାୟକ ଦେଲେ।
ଅଥାକରୋଦ୍ଵିମାନଂ ଚ ନାମ୍ନା ତୁ କୁସୁମାକରମ୍
ତାପରେ ସେ କୁସୁମାକର ନାମରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ତିଆରି କଲେ।
ଦିଵି ଭୁଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଚ କାମଗଂ ସୁସମୃଦ୍ଧିମତ୍
ସେ ରଥ ଦିବି, ଭୂମି ଓ ଆକାଶରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିପାରିଥିଲା, ଏବଂ ବହୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନଶ୍ଯନ୍ତି ମନୋହ୍ଲାଦକରଂ ଶୁଭମ୍
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶୁଭ ଜିନିଷଗୁଡିକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ଚାମଖ୍ଯାଜନଚ୍ଛତ୍ରଧ୍ଵଜଯଷ୍ଟିମନୋହରମ୍
ଚାମର, ଛତା, ପତାକା ଓ ଦଣ୍ଡ ସହିତ, ଦେଖିବାକୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ସେଵ୍ଯମାନା ସୁରଗଣୈର୍ନିର୍ଗତ୍ଯ ନୃପମନ୍ଦିରାତ୍
ଦେବମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କର ମହଲ ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରତିହର୍ମ୍ଯାଗ୍ରସଂସ୍ଥାଭିରପ୍ସରୋଭିଃ ସହସ୍ରଶଃ
ହଜାର-ହଜାର ଅପ୍ସରା ମୁଖ୍ୟ ସେବିକା ଭାବେ ସାଥି ହେଲେ।
ତୁଷ୍ଯନ୍ତୀ ଵୀଵୀଥିଵୀଥୀଷୁ ମନ୍ଦମନ୍ଦମଥାଯଯୌ
ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଗଲି ଗଲି ରାସ୍ତାରେ ହଲୁକ ଚାଲିଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ଵିମାନଗ୍ରାତ୍ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାସଭାମ୍
ଦିବ୍ୟ ରଥରୁ ଅବତରି, ସେ ବଡ଼ ସଭାଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସର୍ଵଜ୍ଞା ସାକ୍ଷିପାତେନ ତତ୍ତତ୍କାମାନପୂରଯତ୍
ସବୁକିଛି ଜଣା, ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଇଚ୍ଛାକୁ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ କଲେ।
କାମାକ୍ଷୀତି ତଦାଭିଖ୍ଯାଂ ଦଦୌ କାମେଶ୍ଵରୀତି ଚ
ତାପରେ ସେ କାମାକ୍ଷୀ ଓ କାମେଶ୍ୱରୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ମହାର୍ହାଣି ଚ ଵସ୍ତୂନି ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯାଭରଣାନି ଚ
ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତୁ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ପାଇଲେ।
ପ୍ରତିଵେଶ୍ମ ତତସ୍ତସ୍ଥୁଃ ପୁରୋ ଦେଵ୍ଯାଜଯାଯ ତେ
ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୃହରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ।
ସର୍ଵକାମାର୍ଥସଂଯୁକ୍ତା ହୃଷ୍ଯନ୍ତଃ ସାର୍ଵକାଲିକମ୍
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଭୋଗବିଲାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
ଅନ୍ଯେ ଦିଶାମଧୀଶାସ୍ତୁ ସକଲା ଦେଵତାଗଣାଃ
ଅନ୍ୟ ଦିଗର ଅଧିପତିମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଗଣ ମିଶି,
ମହର୍ଷଯଶ୍ଚ ମନ୍ଵାଦ୍ଯା ଵଶିଷ୍ଠାଦ୍ଯାସ୍ତପୋଧନାଃ
ମହାର୍ଷିମାନେ, ମନୁ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାତ୍ମା, ବଶିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୱୀମାନେ,
ଦିଵି ଭୂମ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେଷୁ ସସଂବାଧଂ ଵସଂତି ଯେ
ଯେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଏକାଠି ରହୁଛନ୍ତି,
ତେ ସର୍ଵେ ଚାପ୍ଯସଂବାଧଂ ନିଵସଂତି ସ୍ମ ତତ୍ପୁରେ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସେହି ପୁରରେ ଅଠାଉଥିବା ଭିଡ଼ ଛଡ଼ି ସୁବିଧାରେ ରହିଲେ।
ତୋଷଯାମାସ ସତତମନୁରାଗେଣ ଭୂଯସା
ସେ ସଦା ଅଧିକ ଭଲପାଇବା ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିଲେ।
ରାଜ୍ଞୀ ଦୁଦୋହାଭୀଷ୍ଟାନି ସର୍ଵଭୂତଲଵାସିନାମ୍
ରାଣୀ ପୃଥିବୀରେ ରହୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶା ଏବଂ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିଲେ।
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଯଯୁଃ କ୍ଷଣ ଇଵାପରଃ
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରି ଉଡ଼ିଗଲା।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ପରମାଂ ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିନଯାନ୍ଵିତଃ
ସେ ପରମ ଶକ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର କରି, ବଡ଼ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ।
ମଦସଦ୍ଭାଵସଂକଲ୍ପଵିକଲ୍ପକଲନାତ୍ମିକା
ତୁମେ ମଦ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ନିଶ୍ଚୟ, ସନ୍ଦେହ ଓ କଳ୍ପନାର ମୂଳ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତିସ୍ତଵ କଲ୍ଯାଣି ସାଧୂନାଂ ରକ୍ଷଣାଯ ହି
ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳମୟେ, ସଦ୍ଜନମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ।
ତ୍ଵଯୈକଯୈଵ ଜେତଵ୍ଯୋ ନ ଶକ୍ଯସ୍ତ୍ଵପରୈଃ ସୁରୈଃ
ତୁମକୁ ଏକା ଜିତିବାକୁ ପଡ଼ିବ; ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ସ୍ଵାନିସ୍ଵାନି ପୁରାଣି ତୁ
ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପୁରାତନ ଘରକୁ ଫେରିଯିବେ।
ସ୍ଵସ୍ଵଵାସନିଵାସାଯ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଚାମରାନ୍
ସେ ଚାମରମାନେକୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିବାସକୁ ପଠାଇଦେଲେ।