ତ୍ଵତ୍ତଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଵରିଷ୍ଠାଶ୍ଚ ପୂଜ୍ଯା ବାଲାଃ ସୁତା ମମ
ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ ଯଦିଓ ଛୋଟ, ସେମାନେ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ।
ବ୍ରହ୍ମିଷ୍ଠାଃ ସୁତପସ୍କାଶ୍ଚ ମହାଯୋଗାଃ ସୁଧାର୍ମିକାଃ
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ମହାତପସ୍ବୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ ଏବଂ ସତ୍ୟଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ।
ଵସିଷ୍ଠୋ ଽତ୍ରିଃ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ହ୍ଯଙ୍ଗିରା ପୁଲହଃ କ୍ରତୁଃ
ବସିଷ୍ଠ, ଅତ୍ରି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଅଙ୍ଗିରା, ପୁଲହ, ଏବଂ କ୍ରତୁ—
ଯସ୍ମାନ୍ମାଂ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧତେ ଶର୍ଵଃ ସଦା ଚୈଵାଵମନ୍ଯତେ
ଯେହেতୁ ଶର୍ବ ସଦା ମୋ ସହ ଏସାଉଁସାଉଁ କରେ ଏବଂ ମୋତେ ଅବମାନ କରେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵାଂସ୍ତଦା ଦକ୍ଷଃ ସଂପ୍ରମୂଢେନ ଚେତସା
ଏଭଳି ଭାବରେ ଦକ୍ଷ ଅତି ଭ୍ରମିତ ମନରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତଥୋକ୍ତା ପିତରଂ ସା ଵୈ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଦେଵୀଦମ ବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ—
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯହମିମଂ ଦେହଂ ତାତ ତଵାତ୍ମଜମ୍
ତେଣୁ, ବାପା, ମୁଁ ତୁମର ଏହି ସନ୍ତାନ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି।
ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚନଂ ଦେଵୀ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ଵଯଂଭୁଵେ
ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତତ୍ରାପ୍ଯହମସଂଭୂତା ସଂଭୂତା ଧାର୍ମିକାଦପି
ସେଠାରେ ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲି; ଧାର୍ମିକ ଠାରୁ ମୋର ଜନ୍ମ ହେଲା।
ତତ୍ରୈଵାଥ ସମାସୀନା ଯୁକ୍ତାତ୍ମାନଂ ସମାଦଧେ
ସେଠାରେ ବସି, ଦେବୀ ନିଜ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କଲେ।
ସର୍ଵାଗେଭ୍ଯୋ ଵିନିଃସୃତ୍ଯ ଵହ୍ନିସ୍ତାଂ ଭସ୍ମସାତ୍କରୋତ୍
ସେ ଦେହର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା।
ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଚ ଋଷୀଣାଂ ଚ ଚୁକୋପ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ
ପ୍ରଭୁ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ତଂ ସଦା ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ନିଦେଶାତ୍ପରମେଷ୍ଠିନଃ
ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ସେଉଁଠି ସଦା ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିବି।
ତାନହଂ ଧାରଯା ମୀହ ସତତଂ ଚ ତଦାଜ୍ଞଯା
ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ଏଠାରେ ସେମାନୋକୁ ସଦା ଧାରଣ କରୁଛି।
ନାହଂ ତୈଃ ସହ ଭୋକ୍ଷଯେ ଵୈ ତତୋ ଦାସ୍ଯନ୍ତି ତେ ପୃଥକ୍
ମୁଁ ସେମାନେ ସହ ଭୋଜନ କରିବି ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଇବେ।
ପ୍ରଶସ୍ତାଶ୍ଚେତରାଃ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵସୁତା ଭର୍ତୃଭିଃ ସହ
ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଜଣେ ପତି ଏବଂ ସନ୍ତାନ ସହିତ ପ୍ରଶଂସିତ।
ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯନ୍ତେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ଵୈ ମମ ଯଜ୍ଞ ହ୍ଯଯୋନିଚାଃ
ଦ୍ୱିତୀୟ ଚକ୍ରରେ, ମୋର ଯଜ୍ଞରେ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ।
ଅଭିଵ୍ଯାହୃତ୍ଯ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ ଦକ୍ଷଂ ଚୈଵାଶପତ୍ପୁନଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ବିଷୟରେ କହି, ପୁଣି ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ପ୍ରାଚୀନବର୍ହିଷଃ ପୌତ୍ରଃ ପୁତ୍ରଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରଚେ ତସାମ୍
ପ୍ରାଚୀନବର୍ହିଷଙ୍କର ନାତି ଓ ପୁଅ ସେଇ ଝିଅମାନେଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
କନ୍ଯାଯାଂ ଶାଖିନାଂ ତ୍ଵଂ ଵୈ ପ୍ରାପ୍ତେ ଵୈଵସ୍ଵତେଂଽତରେ
ଶାଖିନ୍ ବଂଶର ଝିଅରେ, ବୈବସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତର ଆସିଲେ, ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେବ।
ଧର୍ମ୍ମଯୁକ୍ତେ ଚ ତେ କାର୍ଯେ ଏକସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଦୁରାସଦେ
ତୁମର କାମ ଧର୍ମ ସହିତ ଯୋଗ ହେବାବେଳେ, ଗୋଟିଏ କଠିନ ସ୍ଥିତିରେ,
ତସ୍ମାତ୍ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୁରୈର୍ଯଜ୍ଞେ ନ ତ୍ଵାଂ ଯକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମକୁ ପୂଜିବେ ନାହିଁ।
ଇହୈଵ ଵତ୍ସ୍ଯସି ତଥା ଦିଵଂ ହିତ୍ଵା ଯୁଗକ୍ଷଯାତ୍
ଏହିଠାରେ ତୁମେ ରହିବ, ଯୁଗ ଶେଷରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବ।
ତତୋ ଽଭିଵ୍ଯାହୃତୋ ଦକ୍ଷୋ ରୁଦ୍ରେଣାମିତତେଜସା
ତାପରେ ଅସୀମ ତେଜସ୍ୱୀ ରୁଦ୍ର ଡକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ୍ଵାଯଂଭୁଵୀଂ ତନୁଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଉତ୍ପନ୍ନୋ ମାନୁଷେଷ୍ଵିହ
ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଏଠାରେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ସମସ୍ତେନେହ ଯଜ୍ଞେନ ସୋ ଽଯଜଦ୍ଦୈଵତୈଃ ସହ
ଏଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯଜ୍ଞ କରି, ସେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ମେନାଯାଂ ତାମୁମାଂ ଦେଵୀଂ ଜନଯାମାସ ଶୈଲରାଟ୍
ପାହାଡ଼ର ରାଜା ମେନାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସେଇ ଦେବୀ ଉମାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ସଦା ପତ୍ନୀ ଭଵସ୍ଯୈଷା ନ ତଯା ମୁଚ୍ଯତେ ଭଵଃ
ଏହି ଦେବୀ ସଦା ଭବଙ୍କ ଜୀବନ ସାଥୀ; ଭବ ତାଙ୍କୁ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଥା ନାରାଯଣଂ ଶ୍ରୀଶ୍ଚ ମଘଵତଂ ଶଚୀ ଯଥା
ଯେପରି ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖରେ ଶ୍ରୀ, ମଘବନ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ଶଚୀ ଅଛନ୍ତି,
ନୈତାସ୍ତୁ ଵିଜହତ୍ଯେତାନ୍ ଭର୍ତୄନ୍ ଦେଵ୍ଯଃ କଦାଚନ
ଏହି ଦେବୀମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।