ଅରୂପମଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵମଦୃଷ୍ଟଗୋଚରଂ ପ୍ରଭାଵମଗ୍ର୍ଯଂ କଥମଂବ ଵର୍ଣଯେ
ମା, ତୁମର ଅରୂପ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବ ନାହିଁ, ଦୃଷ୍ଟିର ପାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିର ବିବର୍ଣ୍ନ କେମିତି କରିବି?
ପ୍ରସୀଦ ମାଯାମଯି ମନ୍ତ୍ରାଵିଗ୍ରହେ ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵେଶ୍ଵରି ସର୍ଵରୂପିଣି
ମାୟାର ରୂପ, ମନ୍ତ୍ରର ଦେହ ଥିବା, ସମସ୍ତ ରୂପର ମାତା, ଦୟା କର।
ଭୂଯୋଭୂଯୋ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଶରଣଂ ଜଗମୁରଞ୍ଜସା
ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
ଵରେଣ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମାସ ଵରଦାଖିଲଦେହିନାମ୍
ସମସ୍ତ ଦେହୀ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଦେଲେ।
ଦୁର୍ଧରଂ ଜୀଵିତଂ ଦେହି ତ୍ଵାଂ ଗତାଃ ଶରଣାର୍ଥିନଃ
ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଜୀବନ ଦିଅ, ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁ ଆସିଛୁ।
ଅଚିରାତ୍ତଵ ଦାସ୍ଯାମି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ଶୀଘ୍ର ଆମେ ତୁମକୁ ତିନି ଜଗତ ସହିତ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ଦେଇଦେବି।
ଯେ ସ୍ତୋଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ମାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତଵେନାନେନ ମାନଵାଃ
ଯେ ମାନବ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ,
ଵିଦ୍ଯାଵିନଯସଂପନ୍ନା ନୀରୋଗା ଦୀର୍ଘଜୀଵିନଃ
ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ନମ୍ରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରୋଗମୁକ୍ତ ଓ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ହେବେ।
ଇତି ଲବ୍ଧଵରା ଦେଵା ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଽପି ମହାବଲଃ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରିଲେ।
ଆମୋଦଂ ପରମଂ ଜଗ୍ମୁସ୍ତାଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଦେଖି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ।
ଆଜଗାମାଥ ଦେଵେଶୀଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମୋ ମହର୍ଷିଭିଃ
ତାପରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛାରେ ମହାଋଷିମାନେ ଆସିଲେ।
ଶିଵୋ ଽପି ଵୃଷମାରୂଢଃ ସମାଯାତୋ ଽଖିଲେଶ୍ଵରୀମ୍
ଶିବ ମଧ୍ୟ ବୃଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ସମସ୍ତଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଆଯଯୁସ୍ତାଂ ମହାଦେଵୀଂ ସର୍ଵେ ଚାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣାଥ ସମାଦିଷ୍ଟୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଶାଂପତିଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଶିଳ୍ପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଣୀ, ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ତତୋ ଭଗଵତୀ ଦୁର୍ଗା ସର୍ଵମନ୍ତ୍ରାଧିଦେଵତା
ତାପରେ ଭଗବତୀ ଦୁର୍ଗା, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ଅଧିପତି ଦେବୀ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ବ୍ରାହଯାଦ୍ଯା ମାତରଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵସ୍ଵଭୂତଗଣାଵୃତାଃ
ବ୍ରାହ୍ମୀ ଆଦି ମାତୃମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱସ୍ୱ ଭୂତଗଣ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଭୈରଵାଃ କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଶ୍ଚ ମହାଶାସ୍ତା ଗଣାଗ୍ରଣୀଃ
ଭୈରବମାନେ, କ୍ଷେତ୍ରପାଳମାନେ ଓ ମହାଶାସ୍ତା, ଗଣମାନଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀ, ଆସିଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ତେ ମହାଦେଵୀଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପ୍ରଣତାସ୍ତଦା
ସେମାନେ ସେ ମହାଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ଗଜାଶ୍ଵରଥଶାଲାଢ୍ଯାଂ ରାଜଵୀଥିଵିରାଜିତାମ୍
ହାତୀ, ଘୋଡା ଓ ରଥ ଶାଳାରେ ଭରିପୂର, ରାଜପଥରେ ଶୋଭିତ ସେ ସ୍ଥାନ,
ଵେତାଲଦାସଦାସୀନାଂ ଗୃହାଣି ରୁଚିରାଣି ଚ
ଭେତାଳ, ଦାସ ଓ ଦାସୀମାନଙ୍କ ରଙ୍ଗିନ ଘରଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
ଶାଲାଭିର୍ବହୁଭିର୍ଯୁକ୍ତଂ ସଭା ଭିରୁଷଶୋଭିତମ୍
ଅନେକ ଶାଳା ଓ ସଭା ରେ ଶୋଭିତ ଏହି ସ୍ଥାନ ଅତି ଭବ୍ୟ ଥିଲା।
ମଧ୍ଯେ ସିଂହାସନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଚିନ୍ତାମଣିଵୀନିର୍ମିତମ୍
ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନ ଥିଲା, ଚିନ୍ତାମଣି ରତ୍ନରେ ତିଆରି।
ଵିଲୋକ୍ଯ ଚିନ୍ତଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ
ଏହା ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ, ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପୁରସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ସର୍ଵଲୋକାଧିକୋ ଭଵେତ୍
ଏହି ପୁରୀର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ।
ଅନୁକୂଲାଙ୍ଗନାଯୁକ୍ତମଭିଷିଞ୍ଚେଦିତି ଶ୍ରୁତିଃ
ବେଦ କହେ: 'ଉପଯୁକ୍ତ ସଙ୍ଗିନୀ ସହିତ ଅଭିଷେକ କରାଯିବା ଉଚିତ।'
ଵରୋ ଽସ୍ଯାସ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ନ ଚାନ୍ଯଃ ଶଙ୍କରାଦୃତେ
ତିନି ଲୋକରେ, ଶଙ୍କର ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
କଲ୍ମାଷୀ ଭସ୍ମଦିଗ୍ଧାଙ୍ଗଃ ଶ୍ମଶାନାସ୍ଥିଵିଭୂଷଣଃ
ସେ କଳମାଷ ଶରୀର, ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିବା, ଶ୍ମଶାନର ଅସ୍ଥି ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ।
ଇତି ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽଗ୍ରେ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏପରି ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ମହେଶ୍ୱର ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦିଵ୍ଯାଂବରଧରଃ ସ୍ରଗ୍ଵୀ ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧାନୁଲେପନଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମାଳା ପରିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ।
ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ପୁରତୋ ଜଗନ୍ମୋହନ ରୁପଧୃକ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଏମିତି ରୂପ ଧରିଲେ ଯାହା ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରେ।