ଏତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଷଣ୍ମଃ ସ୍ଵପୁରଂ ଯଯୌ
ଏହା ଦେଖି, ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ମନ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ନିଜ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭଯାଦ୍ଵିଵ୍ଯଥିରେ ଦେଵା ଵିମୁକ୍ତସକଲକ୍ରିଯାଃ
ଭୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅଶକ୍ଯଃ ସମରେ ଯୋଦ୍ଧୁମସ୍ମାଭିରଖିଲୈରପି
ସେଠାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ।
କୁଣ୍ଡଂ ଯୋଜନଵିସ୍ତାରଂ ସମ୍ଯକ୍କୃତ୍ଵା ତୁ ଶୋଭନମ୍
ଏକ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ଥ ଓ ଚଉଡ଼ାରେ, ଭଲ ଭାବରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର କୁଣ୍ଡ ତିଆରି କଲେ।
ଯଜାମଃ ପରମାଂ ଶାକ୍ତିଂ ମହାମାସୈର୍ଵଯଂ ସୁରାଃ
ଆମେ ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ନିବେଦନ ଦେଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ପୂଜିବା।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେଦେଵାଃ ସେନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ହୁତେଷୁ ସର୍ଵମାଂସେଷୁ ପାଦେଷୁ ଚ କରେଷୁ ଚ
ସମସ୍ତ ମାଂସ, ପାଦ ଓ ହାତରେ ଅର୍ପିତ ହେବା ପରେ।
ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ପରମନ୍ତେଜଃ ପୁଞ୍ଜୋ ହ୍ଯନୁତ୍ତମଃ
ଏକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅପୂର୍ବ ତେଜର ପୁଞ୍ଜ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତନ୍ମଧ୍ଯେ ତୁ ମହାଦେଵୀମୁଦଯାର୍କସମପ୍ରଭାମ୍
ସେହି ମଧ୍ୟରେ ମହାଦେବୀ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ ।
ସୌନ୍ଦର୍ଯସାରସୀମାଂ ତାମାନନ୍ଦରସସାଗରାମ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ ରୂପର ଶିକ୍ଷା, ଆନନ୍ଦର ରସର ସାଗର ।
ସର୍ଵାଭରଣସଂଯୁକ୍ତାଂ ଶୃଙ୍ଗାରୈକରସାଲଯାମ୍
ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରେମର ଆଶ୍ରୟ ।
ପାଶାଙ୍କୁଶେକ୍ଷୁକୋଦଣ୍ଡପଞ୍ଚବାଣଲସତ୍କରାମ୍
ତାଙ୍କର ହାତରେ ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ଇକ୍ଷୁଦଣ୍ଡ ଓ ପଞ୍ଚବାଣ ରହିଥିଲା ।
ପ୍ରଣେମୁର୍ମୁଦିତାତ୍ମାନୋ ଭୂଯୋଭୂଯୋ ଽଖିଲାତ୍ମିକମ୍
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ପୁନିପୁନି ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଶ୍ଚ ମହାଦେଵୀମଂବିକାମଖିଲାର୍ଥଦାମ୍
ସମସ୍ତେ ମହାଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଜଯ କଲ୍ଯାଣନିଲଯେ ଜଯ କାମକଲାତ୍ମିକେ
ଜୟ ହେ କଳ୍ୟାଣର ନିବାସ, ଜୟ ହେ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି ।
ଜଯାଖିଲସୁରାରାଧ୍ଯେ ଜଯ କାମେଶି ମାନଦେ
ଜୟ ହେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତ, ଜୟ ହେ, କାମେଶ୍ୱରୀ, ମାନ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ ।
ଜଯ ନାରାଯଣି ପରେ ନନ୍ଦିତାଶେଷଵିଷ୍ଟପେ
ଜୟ ହେ, ନାରାୟଣୀ, ପରମ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ।
ଜଯ ଶ୍ରୀଵିଜଯେ ଦେଵି ଵିଜଯ ଶ୍ରୀସମୃଦ୍ଧିଦେ
ଜୟ ହେ, ଶ୍ରୀବିଜୟ ଦେବୀ, ଜୟ ହେ, ଶ୍ରୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ।
ନମସ୍ତସ୍ଯୈ ତ୍ରିଜଗତାଂ ପାଲଯିତ୍ର୍ଯୈ ପରାତ୍ପରେ
ତିନି ଜଗତର ରକ୍ଷିକା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ନମଃ ସହସ୍ରଶୀର୍ଷାଯୈ ସହସ୍ରମୁଖଲୋଚନେ
ସହସ୍ର ମୁଣ୍ଡ, ସହସ୍ର ମୁଖ ଓ ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ଅଣୋରଣୁତରେ ଦେଵି ମହତୋ ଽପି ମହୀଯସି
ହେ ଦେବୀ, ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ।
ଅତଲଂ ତୁ ଭଵେତ୍ପାଦୌ ଵିତଲଂ ଜାନୁନୀ ତଵ
ଅତଳ ତୁମ ପାଦ, ବିତଳ ତୁମ ଗୁଡ଼ି ।
ହୃଦଯଂ ତୁ ଭୁଵର୍ଲୋକଃ ସ୍ଵସ୍ତେ ମୁଖମୁଦାହୃତମ୍
ଭୁବର୍ ଲୋକ ତୁମ ହୃଦୟ, ସ୍ୱଃ ତୁମ ମୁଖ ।
ମରୁତସ୍ତୁ ତଵୋଚ୍ଛ୍ଵାସା ଵାଚସ୍ତେ ଶ୍ରୁତଯୋ ଽଖିଲାଃ
ବାୟୁ ତୁମ ଶ୍ୱାସ, ସମସ୍ତ ବେଦ ତୁମ ବାଣୀ ।
ଆହାରସ୍ତେ ସଦାନନ୍ଦୋ ଵାସସ୍ତେ ହୃଦଯେ ସତାମ୍
ତୁମର ଆହାର ସଦା ଆନନ୍ଦ, ଏବଂ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତୁମ ନିବାସ ।
ଶିରୋରୁହା ଘନାସ୍ତେ ତୁ ତାରକାଃ କୁସୁମାନି ତେ
ତୁମ କେଶ ଘନା ମେଘ, ତୁମ ଫୁଲ ତାରା ।
ଯମାଶ୍ଚ ନିଯମାଶ୍ଚୈଵ କରପାଦରୁହାସ୍ତଥା
ଯମ ଓ ନିୟମ, ତୁମର ହାତ ଓ ପାଉଁର ଆଙ୍ଗୁଳିଗୁଡିକ ହେଉଛି।
ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ତୁ ତେ ନାସା ରସନା ତେ ସରସ୍ଵତୀ
ପ୍ରାଣାୟାମ ତୁମର ନାକ, ଓ ତୁମର ଜିଭ ହେଉଛି ସରସ୍ବତୀ।
ମନସ୍ତେ ଧାରଣାଶକ୍ତିର୍ହୃଦଯଂ ତେ ସମାଧିକଃ
ତୁମର ମନ ହେଉଛି ଧ୍ୟାନର ଶକ୍ତି; ତୁମର ହୃଦୟ ହେଉଛି ସମାଧି।
ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ଚ ନିତ୍ଯଂ ଚ ତଵ ଵିଗ୍ରହଃ
ଅତୀତ, ବର୍ତ୍ତମାନ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ନିତ୍ୟ ତୁମର ଦେହ।