ଆରାଧିତା ଭଗଵତୀ ସା ଵଃ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି
ଯଦି ଭଗବତୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବ, ସେ ତୁମମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଦେବେ।
ତପସେ କୃତସନ୍ନାହୋ ଯଯୌ ହୈମଵତଂ ତଟମ୍
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ସଜି, ସେ ହେମବତ ପାହାଡ଼ର କୂଳକୁ ଗଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥମଭୂନ୍ନାମ୍ରା ତଦାଦ୍ଯଖିଲସିଦ୍ଧିଦମ୍
ସେ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ପ୍ରଧାନ ସ୍ଥାନ ହେଲା।
ଦେଵ୍ଯାସ୍ତୁ ମହତୀଂ ପୂଜାଂ ଜପଧ୍ଯାନରତାତ୍ମନାମ୍
ସେମାନେ ମନ ଲଗାଇ ଜପ ଓ ଧ୍ୟାନ କରି, ଦେବୀଙ୍କର ବଡ଼ ପୂଜା କଲେ।
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦଶାହାନି ଚ ସଂଯଯୁଃ
ଏଭଳି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଦଶିଦିନ କଟିଗଲା।
ଭଣ୍ଡାସୁରଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ନିଜଗାଦ ପୁରୋହିତଃ
ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ପୁରୋହିତ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ନିର୍ଭଯାସ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଚରନ୍ତୀଚ୍ଛଵିହାରିଣଃ
ତୁମେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ତିନି ଲୋକରେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଘୁରୁଛ।
ତେନୈଵ ନିର୍ମିତା ମାଯା ଯଯା ସଂମୋହିତୋ ଭଵାନ୍
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ତିଆରି କରା ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ମୋହିତ ହେଇଛ।
ଭଵତାଂ ଵିଜଯାର୍ଥାଯ କରୋତୀନ୍ଦ୍ରୋ ମହତ୍ତପଃ
ତୁମ ହାର ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ଗତ୍ଵା ହୈମଵତଂ ଶୈଲଂ ପରେଷାଂ ଵିଘ୍ନମାଚର
ହେମବତ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଅ, ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କର।
ମନ୍ତ୍ରିଵୃଦ୍ଧାନୁ ପାହୂଯ ଯଥାଵୃତ୍ତାନ୍ତମାହ ସଃ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଆସିବା ପରେ, ସେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣାଂ ରାଜ୍ଯଂ ତଵ ଶିଵାର୍ପିତମ୍
ତୁମର ରାଜ୍ୟ, ଶିବଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇଯାଇଛି, ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିବ।
ଅଶକ୍ଯପ୍ରତିକାର୍ଯୋ ଽଯଂ ଯଃ କାଲଶିଵଚୋଦିତଃ
ଏହା କାଳ ଓ ଶିବଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ଘଟୁଛି, ଏହାକୁ କେହି ବଦଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
କାଲେ ତୁ ଭୋଗଃ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ଦୁଃଖସ୍ଯ ଚ ସୁଖସ୍ଯ ଵା
ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଆସିବ, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଯେଉଁଠି ଥାଉ, ତାହା ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡିବ।
କ୍ରିଯାଵିଘ୍ନେ କୃତେ ଽସ୍ମାଭିର୍ଵିଜଯସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଆମେ ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବାଧା ଦେଉ, ତେବେ ତୁମର ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ।
ଦତ୍ତା ଵିଦ୍ଯା ଶିଵେନୈଵ ତସ୍ମାତ୍ତେ ଵିଜଯଃ ସଦା
ଏହି ଜ୍ଞାନ ନିଜେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି, ତେଣୁ ସଦା ତୁମର ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ।
ନିର୍ଗତ୍ଯ ସହସେନାଭିର୍ଯଯୌ ହୈମଵତଂ ତଟମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ବାହାରି, ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ତଟକୁ ଗଲେ।
ଅଲଙ୍ଘ୍ଯମକରୋଦଗ୍ରେ ମହାପ୍ରାକାରମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ବଡ଼ ପ୍ରାକାର ତିଆରି କଲେ।
ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦାନଵାସ୍ତ୍ରେଣ ବଭଞ୍ଜାତିବଲେନ ତୁ
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ଦାନବମାନେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ତାଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଵାଯଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ତଂ ଧୀରୋ ବଭଞ୍ଜ ଚ ନନାଦ ଚ
ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଏତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଷଣ୍ମଃ ସ୍ଵପୁରଂ ଯଯୌ
ଏହା ଦେଖି, ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ମନ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ନିଜ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭଯାଦ୍ଵିଵ୍ଯଥିରେ ଦେଵା ଵିମୁକ୍ତସକଲକ୍ରିଯାଃ
ଭୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅଶକ୍ଯଃ ସମରେ ଯୋଦ୍ଧୁମସ୍ମାଭିରଖିଲୈରପି
ସେଠାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ।
କୁଣ୍ଡଂ ଯୋଜନଵିସ୍ତାରଂ ସମ୍ଯକ୍କୃତ୍ଵା ତୁ ଶୋଭନମ୍
ଏକ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ଥ ଓ ଚଉଡ଼ାରେ, ଭଲ ଭାବରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର କୁଣ୍ଡ ତିଆରି କଲେ।
ଯଜାମଃ ପରମାଂ ଶାକ୍ତିଂ ମହାମାସୈର୍ଵଯଂ ସୁରାଃ
ଆମେ ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ନିବେଦନ ଦେଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ପୂଜିବା।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେଦେଵାଃ ସେନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ହୁତେଷୁ ସର୍ଵମାଂସେଷୁ ପାଦେଷୁ ଚ କରେଷୁ ଚ
ସମସ୍ତ ମାଂସ, ପାଦ ଓ ହାତରେ ଅର୍ପିତ ହେବା ପରେ।
ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ପରମନ୍ତେଜଃ ପୁଞ୍ଜୋ ହ୍ଯନୁତ୍ତମଃ
ଏକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅପୂର୍ବ ତେଜର ପୁଞ୍ଜ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତନ୍ମଧ୍ଯେ ତୁ ମହାଦେଵୀମୁଦଯାର୍କସମପ୍ରଭାମ୍
ସେହି ମଧ୍ୟରେ ମହାଦେବୀ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ ।
ସୌନ୍ଦର୍ଯସାରସୀମାଂ ତାମାନନ୍ଦରସସାଗରାମ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ ରୂପର ଶିକ୍ଷା, ଆନନ୍ଦର ରସର ସାଗର ।