ଵିଜହୁସ୍ତେ ତଥା ଯଜ୍ଞକ୍ରିଯାଶ୍ଚାନ୍ଯାଃ ଶୁଭାଵହାଃ
ଏଭଳି ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ମୁହୂର୍ତ୍ତମିଵ ତେଷାଂ ତୁ ଯଯାଵବ୍ଦାଯୁତଂ ତଦା
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଏମିତି ହେଲା, ମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭଳି ଲାଗିଲା।
ଵିମୁକ୍ତୋପଦ୍ରଵା ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାମୋଦଂ ପରମଂ ଯଯୁଃ
ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ସର୍ଵଦେଵୈଃ ପରିଵୃତଂ ନାରଦୋ ମୁନିରାଯଯୌ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଘେରି ରହି, ମହାମୁନି ନାରଦ ଆସିଲେ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ଦେଵେଶୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତା ସହିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ଗମନଂ ତେ ସ୍ଯାଦ୍ଯଂ ଧନ୍ଯଂ କର୍ତୁମିଚ୍ଛସି
ଯଦି ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ଏହି ସୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଯାଇପାରିବ।
ଅଶେଷଦୁଃଖାନ୍ଯୁତ୍ତୀର୍ଯ କୃତାର୍ଥଃ ସ୍ଯାଂ ମୁନୀଶ୍ଵର
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମୁଁ ସଫଳ ହେବି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତଯା ଵିମୁକ୍ତୋ ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ଦହେତାଗ୍ନିରିଵାପରଃ
ସେ ଜଣେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ବିନାଶ ଅଗ୍ନି ପରି ଦହିଦେବ।
ତସ୍ଯ ତେଜୋ ଽପହାରସ୍ତୁ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଽତିବଲସ୍ଯ ତୁ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯାହା, ତାଙ୍କର ତେଜ ନିଅଯିବା ଅବଶ୍ୟକ।
ଅଶକ୍ଯୋ ଽନ୍ଯେନ ତପସା କଲ୍ପକୋଟିଶତୈରପି
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ଅନେକ କୋଟି କଳ୍ପ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କାମ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଆରାଧିତା ଭଗଵତୀ ସା ଵଃ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି
ଯଦି ଭଗବତୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବ, ସେ ତୁମମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଦେବେ।
ତପସେ କୃତସନ୍ନାହୋ ଯଯୌ ହୈମଵତଂ ତଟମ୍
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ସଜି, ସେ ହେମବତ ପାହାଡ଼ର କୂଳକୁ ଗଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥମଭୂନ୍ନାମ୍ରା ତଦାଦ୍ଯଖିଲସିଦ୍ଧିଦମ୍
ସେ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ପ୍ରଧାନ ସ୍ଥାନ ହେଲା।
ଦେଵ୍ଯାସ୍ତୁ ମହତୀଂ ପୂଜାଂ ଜପଧ୍ଯାନରତାତ୍ମନାମ୍
ସେମାନେ ମନ ଲଗାଇ ଜପ ଓ ଧ୍ୟାନ କରି, ଦେବୀଙ୍କର ବଡ଼ ପୂଜା କଲେ।
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦଶାହାନି ଚ ସଂଯଯୁଃ
ଏଭଳି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଦଶିଦିନ କଟିଗଲା।
ଭଣ୍ଡାସୁରଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ନିଜଗାଦ ପୁରୋହିତଃ
ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ପୁରୋହିତ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ନିର୍ଭଯାସ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଚରନ୍ତୀଚ୍ଛଵିହାରିଣଃ
ତୁମେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ତିନି ଲୋକରେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଘୁରୁଛ।
ତେନୈଵ ନିର୍ମିତା ମାଯା ଯଯା ସଂମୋହିତୋ ଭଵାନ୍
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ତିଆରି କରା ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ମୋହିତ ହେଇଛ।
ଭଵତାଂ ଵିଜଯାର୍ଥାଯ କରୋତୀନ୍ଦ୍ରୋ ମହତ୍ତପଃ
ତୁମ ହାର ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ଗତ୍ଵା ହୈମଵତଂ ଶୈଲଂ ପରେଷାଂ ଵିଘ୍ନମାଚର
ହେମବତ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଅ, ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କର।
ମନ୍ତ୍ରିଵୃଦ୍ଧାନୁ ପାହୂଯ ଯଥାଵୃତ୍ତାନ୍ତମାହ ସଃ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଆସିବା ପରେ, ସେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣାଂ ରାଜ୍ଯଂ ତଵ ଶିଵାର୍ପିତମ୍
ତୁମର ରାଜ୍ୟ, ଶିବଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇଯାଇଛି, ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିବ।
ଅଶକ୍ଯପ୍ରତିକାର୍ଯୋ ଽଯଂ ଯଃ କାଲଶିଵଚୋଦିତଃ
ଏହା କାଳ ଓ ଶିବଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ଘଟୁଛି, ଏହାକୁ କେହି ବଦଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
କାଲେ ତୁ ଭୋଗଃ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ଦୁଃଖସ୍ଯ ଚ ସୁଖସ୍ଯ ଵା
ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଆସିବ, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଯେଉଁଠି ଥାଉ, ତାହା ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡିବ।
କ୍ରିଯାଵିଘ୍ନେ କୃତେ ଽସ୍ମାଭିର୍ଵିଜଯସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଆମେ ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବାଧା ଦେଉ, ତେବେ ତୁମର ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ।
ଦତ୍ତା ଵିଦ୍ଯା ଶିଵେନୈଵ ତସ୍ମାତ୍ତେ ଵିଜଯଃ ସଦା
ଏହି ଜ୍ଞାନ ନିଜେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି, ତେଣୁ ସଦା ତୁମର ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ।
ନିର୍ଗତ୍ଯ ସହସେନାଭିର୍ଯଯୌ ହୈମଵତଂ ତଟମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ବାହାରି, ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ତଟକୁ ଗଲେ।
ଅଲଙ୍ଘ୍ଯମକରୋଦଗ୍ରେ ମହାପ୍ରାକାରମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ବଡ଼ ପ୍ରାକାର ତିଆରି କଲେ।
ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦାନଵାସ୍ତ୍ରେଣ ବଭଞ୍ଜାତିବଲେନ ତୁ
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ଦାନବମାନେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ତାଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଵାଯଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ତଂ ଧୀରୋ ବଭଞ୍ଜ ଚ ନନାଦ ଚ
ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଗର୍ଜନ କଲେ।