ଵିଚରସ୍ଵ ଯଥାକାମଂ ତ୍ଵାଂ ନ ଜ୍ଞାସ୍ଯତି କଶ୍ଚନ
ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁରିବା; କେହି ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ।
ମୋହଯିତ୍ଵାଚିରେଣୈଵ ଵିଷଯାନୁପଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ
ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ଶୀଘ୍ର ଭୋଗବିଲାସ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ।
ଯଯାଚେ ଽପ୍ସରସୋ ମୁଖ୍ଯାଃ ସହାଯାର୍ଥଂ ତୁ କାଶ୍ଚନ
ସେ କିଛି ପ୍ରମୁଖ ଅପ୍ସରାଙ୍କୁ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ପ୍ରଯଯୌ ମାନସସ୍ଯାଗ୍ଯଂ ତଟମୁଜ୍ଜ୍ଵଲଭୂରୁହମ୍
ସେ ମାନସ ସରୋବରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗଛରେ ଢ଼ାକା କୂଳକୁ ଗଲେ।
ନିଵାସମକରୋଦ୍ରମ୍ଯଂ ଗାଯନ୍ତୀ ମଧୁରସ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଇ ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ ନିବାସ ତିଆରି କଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵୀଣାନିନଦଂ ଦଦର୍ଶ ଚ ଵରାଙ୍ଗନାମ୍
ବୀଣାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ମାଯାମଯେ ମହାଗର୍ତେ ପତିତୋ ମଦନାଭିଧେ
ସେ ମାୟାମୟ ମହାଗର୍ତ୍ତ, ଯାହାକୁ ମଦନ ବୋଲାଯାଏ, ସେଠି ପଡ଼ିଗଲେ।
ଅଥାସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଽଭୂଵନ୍ତ୍ଦୃଦଯେ ସ୍ମରତାପି ତାଃ
ତାପରେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ମନରେ ଭଲପାଇଲେ।
ତୈଶ୍ଚ ସଂପ୍ରର୍ଥିତାସ୍ତାଶ୍ଚ ପ୍ରତିଶୂଶ୍ରୁଵୁରଞ୍ଜସା
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ସେ ମହିଳାମାନେ ସହଜରେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
ତା ଲବ୍ଧ୍ଵା ମୋହିନୀମୁଖ୍ଯା ନିର୍ଵୃତିଂ ପରମାଂ ଯଯୁଃ
ସେମାନେ ମୋହିନୀମୁଖ୍ୟାକୁ ପାଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଵିଜହୁସ୍ତେ ତଥା ଯଜ୍ଞକ୍ରିଯାଶ୍ଚାନ୍ଯାଃ ଶୁଭାଵହାଃ
ଏଭଳି ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ମୁହୂର୍ତ୍ତମିଵ ତେଷାଂ ତୁ ଯଯାଵବ୍ଦାଯୁତଂ ତଦା
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଏମିତି ହେଲା, ମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭଳି ଲାଗିଲା।
ଵିମୁକ୍ତୋପଦ୍ରଵା ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାମୋଦଂ ପରମଂ ଯଯୁଃ
ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ସର୍ଵଦେଵୈଃ ପରିଵୃତଂ ନାରଦୋ ମୁନିରାଯଯୌ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଘେରି ରହି, ମହାମୁନି ନାରଦ ଆସିଲେ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ଦେଵେଶୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତା ସହିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ଗମନଂ ତେ ସ୍ଯାଦ୍ଯଂ ଧନ୍ଯଂ କର୍ତୁମିଚ୍ଛସି
ଯଦି ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ଏହି ସୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଯାଇପାରିବ।
ଅଶେଷଦୁଃଖାନ୍ଯୁତ୍ତୀର୍ଯ କୃତାର୍ଥଃ ସ୍ଯାଂ ମୁନୀଶ୍ଵର
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମୁଁ ସଫଳ ହେବି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତଯା ଵିମୁକ୍ତୋ ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ଦହେତାଗ୍ନିରିଵାପରଃ
ସେ ଜଣେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ବିନାଶ ଅଗ୍ନି ପରି ଦହିଦେବ।
ତସ୍ଯ ତେଜୋ ଽପହାରସ୍ତୁ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଽତିବଲସ୍ଯ ତୁ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯାହା, ତାଙ୍କର ତେଜ ନିଅଯିବା ଅବଶ୍ୟକ।
ଅଶକ୍ଯୋ ଽନ୍ଯେନ ତପସା କଲ୍ପକୋଟିଶତୈରପି
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ଅନେକ କୋଟି କଳ୍ପ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କାମ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଆରାଧିତା ଭଗଵତୀ ସା ଵଃ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି
ଯଦି ଭଗବତୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବ, ସେ ତୁମମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଦେବେ।
ତପସେ କୃତସନ୍ନାହୋ ଯଯୌ ହୈମଵତଂ ତଟମ୍
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ସଜି, ସେ ହେମବତ ପାହାଡ଼ର କୂଳକୁ ଗଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥମଭୂନ୍ନାମ୍ରା ତଦାଦ୍ଯଖିଲସିଦ୍ଧିଦମ୍
ସେ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ପ୍ରଧାନ ସ୍ଥାନ ହେଲା।
ଦେଵ୍ଯାସ୍ତୁ ମହତୀଂ ପୂଜାଂ ଜପଧ୍ଯାନରତାତ୍ମନାମ୍
ସେମାନେ ମନ ଲଗାଇ ଜପ ଓ ଧ୍ୟାନ କରି, ଦେବୀଙ୍କର ବଡ଼ ପୂଜା କଲେ।
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦଶାହାନି ଚ ସଂଯଯୁଃ
ଏଭଳି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଦଶିଦିନ କଟିଗଲା।
ଭଣ୍ଡାସୁରଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ନିଜଗାଦ ପୁରୋହିତଃ
ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ପୁରୋହିତ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ନିର୍ଭଯାସ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଚରନ୍ତୀଚ୍ଛଵିହାରିଣଃ
ତୁମେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ତିନି ଲୋକରେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଘୁରୁଛ।
ତେନୈଵ ନିର୍ମିତା ମାଯା ଯଯା ସଂମୋହିତୋ ଭଵାନ୍
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ତିଆରି କରା ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ମୋହିତ ହେଇଛ।
ଭଵତାଂ ଵିଜଯାର୍ଥାଯ କରୋତୀନ୍ଦ୍ରୋ ମହତ୍ତପଃ
ତୁମ ହାର ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ଗତ୍ଵା ହୈମଵତଂ ଶୈଲଂ ପରେଷାଂ ଵିଘ୍ନମାଚର
ହେମବତ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଅ, ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କର।