ଈଷତ୍କାର୍ଯମିଦଂ କୃତ୍ଵା ତ୍ରାଯସ୍ଵାସ୍ମାନ୍ମହାବଲ
ଏହି ସାନା କାମ କରି, ହେ ବଳବାନ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଜଗାମାତ୍ମଵିନାଶାଯ ଯତୋ ହିମଵତସ୍ତଟମ୍
ସେ ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ହିମାଳୟର ତଟକୁ ଗଲେ।
ଦଦର୍ଶେଶାନମାସୀନଂ କୁସୁମଷୁରୁଦାଯୁଧଃ
ସେ ଦେଖିଲେ, ପ୍ରଭୁ ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି, ମାଳା ଓ ଫୁଲର ତୀର ଧରିଛନ୍ତି।
ଆରିରାଧଯିଷୁଶ୍ଚା ଗାଦ୍ବିଭ୍ରାଣା ରୂପମଦ୍ଭୁତମ୍
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆସିଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷଣପରାଂ ତତ୍ର ଦଦର୍ଶାତିବଲଃ ସ୍ମରଃ
ସେଠାରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାମଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେବାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସୁମନୋମାର୍ଗଣୈରଗ୍ର୍ଯୈସ୍ସ ଵିଵ୍ଯାଧ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲର ତୀର ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ଗୌରୀଂ ଵିଲୋକଯାମାସ ମନ୍ମଥାଵିଷ୍ଟଚେତନଃ
ପ୍ରେମରେ ମନ ବିଶ୍ୱାସିତ ହୋଇ, ସେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ତକି ରହିଲେ।
ଦଦର୍ଶାଗ୍ରେ ତୁ ସନ୍ନଦ୍ଧଂ ମନ୍ମଥଂ କୁସୁମାଯୁଧମ୍
ସେ ଆଗରେ ଦେଖିଲେ, କୁସୁମ ଧନୁ ଧରିଥିବା ମନ୍ମଥ ସଜି ରହିଛନ୍ତି।
ତାର୍ତୀଯଂ ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ଦଦାହ ମକରଧ୍ଵଜମ୍
ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ସେ ମକରଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଦହିଦେଲେ।
ଅନୁଜ୍ଞଯା ତତଃ ପିତ୍ରୋସ୍ତପଃ କର୍ତୁମଗାଦ୍ଵନମ୍
ପିତାମାତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ସେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ତଦ୍ଭସ୍ମନା ତୁ ପୁରୁଷଂ ଚିତ୍ରାକାରଂ ଚକାର ସଃ
ସେ ଏହି ଭସ୍ମରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିର ଏକ ପୁରୁଷ ତିଆରି କଲେ।
ମହାବଲୋ ଽତିତେଜସ୍ଵୀ ମଧ୍ଯାହ୍ନାର୍କସମପ୍ରଭଃ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ।
ସ୍ତୁହି ଵାଲ ମହାଦେଵଂ ସ ତୁ ସର୍ଵାର୍ଥସିଦ୍ଧିଦଃ
ହେ ଶିଶୁ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ତୁମେ ସ୍ତୁତି କର।
ନନାମ ଶତଶୋ ରୁଦ୍ରଂ ଶତରୁଦ୍ରିଯମାଜପନ୍
ସେ ଶତଶଃ ବେଳେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ପାଠ କଲେ।
ଵରେଣ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମାସ ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ସ ବାଲକଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତ ବର ଦେଲେ, ଏବଂ ଶିଶୁ ନିଜ ବର ଚୟନ କଲେ।
ତଦସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରମୁଖ୍ଯାନି ଵୃଥା କୁର୍ଵନ୍ତୁ ନୋ ମମ
ମୋ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ରାଜ୍ଯମସ୍ମୈ ଦଦୌ ପୁନଃ
ସେ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କୁ ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଦେଲେ।
ଯଦୁଵାଚ ତତୋ ନାମ୍ନା ଭଣ୍ଡୋ ଲୋକେଷୁ କଥ୍ଯତେ
ସେତେବେଳେଠାରୁ ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 'ଭଣ୍ଡ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵାସ୍ତ୍ରାଣି ଚ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧାଚ୍ଚ ସଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ରୌଦ୍ରସ୍ଵଭାଵୋ ହି ଦାନଵଶ୍ଚାଭଵତ୍ତତଃ
ତାଙ୍କୁଠାରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱଭାବର ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ସମାଯାତାଶ୍ଚ ଶତଶୋ ଦୈତେଯାଃ ସୁମହାବଲାଃ
ଶତଶଃ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଆସି ଯୋଗ ଦେଲେ।
ନିଯୁକ୍ତୋ ଭୃଗୁପୁତ୍ରେଣ ନିଜଗାଦାର୍ଥଵଦ୍ଵଚଃ
ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରି, ସେ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ।
ତଦ୍ଗତ୍ଵା ଶୋଣିତପୁରଂ କୁରୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଯଥାପୁରମ୍
ତୁମେ ଏବେ ଶୋଣିତପୁରକୁ ଯାଅ, ଏବଂ ପୂର୍ବବତ୍ କାମ କର।
ଚକ୍ରେ ଽମରପୁରପ୍ରଖ୍ଯଂ ମନସୈଵେକ୍ଷଣେନ ତୁ
ସେ କେବଳ ଚିନ୍ତାରେ, ଅମରମାନଙ୍କ ପୁରୀ ପରି ଏକ ସହର ତିଆରି କଲେ।
ଶୁଶଭେ ପରଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ତେଜସା ଚ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶୋଭା ଓ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଦଧୌ ଭୃଗୁସୁତୋତ୍ସୃଷ୍ଟଂ ଭଣ୍ଡୋ ବାଲାର୍କସନ୍ନିଭମ୍
ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁଅ ଯାହା ଦେଇଥିଲେ, ଭଣ୍ଡ ତାହା ଧରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜ ଥିଲା।
ନ ରୋଗୋ ନ ଚ ଦୁଃଖାନି ସଂଦଧୌ ଯନ୍ନିଷେଵଣାତ୍
ତାଙ୍କର ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା କେବେ ରୋଗ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ରହିଲା ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯ ଚ୍ଛାଯାନିଷଣ୍ଣାସ୍ତୁ ବାଧ୍ଯନ୍ତେ ନାସ୍ତ୍ରକୋଟିଭିଃ
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଛାୟାରେ ବସୁଥିଲେ, ସେମାନେ କୋଟି କୋଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଉନଥିଲେ।
ଅନ୍ଯାନ୍ଯପି ମହାର୍ହାଣି ଭୂଷଣାନି ପ୍ରଦତ୍ତଵାନ୍
ସେ ଅନ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ।
ବଭୂଵାତୀଵ ତେଜସ୍ଵୀ ରତ୍ନମୁତ୍ତେଜିତଂ ଯଥା
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ହେଲେ, ଯେପରି ଏକ ରତ୍ନ ଆଉ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଏ।