ଚରାଚରଯୁତଂ ଚୈତତ୍ସୃଜାମି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମ ଦୟାରେ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଥିବା ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରିବି।
ତଦା ପ୍ରାଦୁରଭୂସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଜଗନ୍ମୋହନରୂପଧୃକ୍
ତାପରେ, ତୁମେ ନିଜେ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ରୂପ ଧାରଣ କରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଵିଜଯତ୍ଵମଜେଯତ୍ଵଂ ପ୍ରାଦା ତ୍ପ୍ରମୁଦିତୋ ହରିଃ
ହରି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ଓ ଅଜୟତ୍ୱ ଦାନ କଲେ।
ସାକ୍ଷିଭୂତଃ ସ୍ଵଜନତୋ ଭଵାନ୍ଭଜତୁ ନିର୍ଵୃନ୍ତିମ୍
ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ, ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପ୍ରାପ୍ତ କର।
ମନସୋ ନିର୍ଵୃତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵର୍ତତେ ଽଦ୍ଯାପି ମନ୍ମଥ
ମନର ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ମନ୍ମଥ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିରତ ରହିଛନ୍ତି।
ଅମୋଘଂ ବଲଵୀର୍ଯଂ ତେ ନ ତେ ମୋଘଃ ପରାକ୍ରମଃ
ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏନାହିଁ; ତୁମର ପ୍ରାକ୍ରମ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଵରୋ ଽଯଂ ହି ତାରକୋ ନାମ ଦାନଵଃ
ଏହି ତାରକ ନାମକ ଦାନବଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର ମିଳିଛି।
ଶିଵପୁତ୍ରାଦୃତେ ଽନ୍ଯତ୍ର ନ ଭଯଂ ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ
ଶିବଙ୍କ ପୁଅ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କାହାରୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।
ସ୍ଵକରାଚ୍ଚ ଭଵେତ୍କାର୍ଯଂ ଭଵତୋ ନାନ୍ଯତଃ କ୍ଵଚିତ୍
ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମାତ୍ର ଫଳ ମିଳେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଠାରୁ କେବେ ମିଳେନାହିଁ।
ହିମାଚଲତଲେ ରମ୍ଯେ ଵର୍ତତେ ମୁନିଭିର୍ଵୃତଃ
ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ଢାଳରେ, ସେ ଋଷିମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଈଷତ୍କାର୍ଯମିଦଂ କୃତ୍ଵା ତ୍ରାଯସ୍ଵାସ୍ମାନ୍ମହାବଲ
ଏହି ସାନା କାମ କରି, ହେ ବଳବାନ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଜଗାମାତ୍ମଵିନାଶାଯ ଯତୋ ହିମଵତସ୍ତଟମ୍
ସେ ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ହିମାଳୟର ତଟକୁ ଗଲେ।
ଦଦର୍ଶେଶାନମାସୀନଂ କୁସୁମଷୁରୁଦାଯୁଧଃ
ସେ ଦେଖିଲେ, ପ୍ରଭୁ ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି, ମାଳା ଓ ଫୁଲର ତୀର ଧରିଛନ୍ତି।
ଆରିରାଧଯିଷୁଶ୍ଚା ଗାଦ୍ବିଭ୍ରାଣା ରୂପମଦ୍ଭୁତମ୍
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆସିଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷଣପରାଂ ତତ୍ର ଦଦର୍ଶାତିବଲଃ ସ୍ମରଃ
ସେଠାରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାମଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେବାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସୁମନୋମାର୍ଗଣୈରଗ୍ର୍ଯୈସ୍ସ ଵିଵ୍ଯାଧ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲର ତୀର ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ଗୌରୀଂ ଵିଲୋକଯାମାସ ମନ୍ମଥାଵିଷ୍ଟଚେତନଃ
ପ୍ରେମରେ ମନ ବିଶ୍ୱାସିତ ହୋଇ, ସେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ତକି ରହିଲେ।
ଦଦର୍ଶାଗ୍ରେ ତୁ ସନ୍ନଦ୍ଧଂ ମନ୍ମଥଂ କୁସୁମାଯୁଧମ୍
ସେ ଆଗରେ ଦେଖିଲେ, କୁସୁମ ଧନୁ ଧରିଥିବା ମନ୍ମଥ ସଜି ରହିଛନ୍ତି।
ତାର୍ତୀଯଂ ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ଦଦାହ ମକରଧ୍ଵଜମ୍
ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ସେ ମକରଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଦହିଦେଲେ।
ଅନୁଜ୍ଞଯା ତତଃ ପିତ୍ରୋସ୍ତପଃ କର୍ତୁମଗାଦ୍ଵନମ୍
ପିତାମାତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ସେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ତଦ୍ଭସ୍ମନା ତୁ ପୁରୁଷଂ ଚିତ୍ରାକାରଂ ଚକାର ସଃ
ସେ ଏହି ଭସ୍ମରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିର ଏକ ପୁରୁଷ ତିଆରି କଲେ।
ମହାବଲୋ ଽତିତେଜସ୍ଵୀ ମଧ୍ଯାହ୍ନାର୍କସମପ୍ରଭଃ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ।
ସ୍ତୁହି ଵାଲ ମହାଦେଵଂ ସ ତୁ ସର୍ଵାର୍ଥସିଦ୍ଧିଦଃ
ହେ ଶିଶୁ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ତୁମେ ସ୍ତୁତି କର।
ନନାମ ଶତଶୋ ରୁଦ୍ରଂ ଶତରୁଦ୍ରିଯମାଜପନ୍
ସେ ଶତଶଃ ବେଳେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ପାଠ କଲେ।
ଵରେଣ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମାସ ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ସ ବାଲକଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତ ବର ଦେଲେ, ଏବଂ ଶିଶୁ ନିଜ ବର ଚୟନ କଲେ।
ତଦସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରମୁଖ୍ଯାନି ଵୃଥା କୁର୍ଵନ୍ତୁ ନୋ ମମ
ମୋ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ରାଜ୍ଯମସ୍ମୈ ଦଦୌ ପୁନଃ
ସେ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କୁ ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଦେଲେ।
ଯଦୁଵାଚ ତତୋ ନାମ୍ନା ଭଣ୍ଡୋ ଲୋକେଷୁ କଥ୍ଯତେ
ସେତେବେଳେଠାରୁ ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 'ଭଣ୍ଡ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵାସ୍ତ୍ରାଣି ଚ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧାଚ୍ଚ ସଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ରୌଦ୍ରସ୍ଵଭାଵୋ ହି ଦାନଵଶ୍ଚାଭଵତ୍ତତଃ
ତାଙ୍କୁଠାରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱଭାବର ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲା।