ଜଘାନ ଭଣ୍ଡଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ ଯୁଦ୍ଧେ ଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦା
ସେ ଯୁଦ୍ଧ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ଦେବୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭଣ୍ଡ ଦାନବରାଜାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
କଥଂ ବଭଞ୍ଜ ତଂ ସଂଖ୍ଯେ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵଦ ଵିସ୍ତରାତ୍
ସେ କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ? ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ବିସ୍ତୃତରେ କୁହ।
ପୁରା ଦାକ୍ଷାଯଣୀଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପିତୁର୍ଯଜ୍ଞଵିନାଶନମ୍
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଦାକ୍ଷାୟଣୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଶ୍ରୀଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ଉପାସ୍ଯମାନୋ ମୁନିଭିରଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଗୁଣଲକ୍ଷଣଃ
ସେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରହିତ ଗୁଣରେ ଚିହ୍ନିତ, ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ସାପି ଶଙ୍କରମା ରାଧ୍ଯ ଚିରକାଲଂ ମନସ୍ଵିନୀ
ସେ ମନୋବଳଶାଳି ଦେବୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଯୋଗେନ ସ୍ଵାଂ ତନୁଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସୁତାସୀଦ୍ଧିମଭୂଭୃତଃ
ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ହେଲେ।
ତସ୍ଯ ଶୁଶ୍ରୂଷଣାର୍ଥାଯ ସ୍ଥାପଯାମାସ ଚାନ୍ତିକେ
ତାଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ, ସେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋକ୍ତାଃ ସମାହୂଯ ମଦନଂ ଚେଦମବ୍ରୁଵନ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସମାନ୍ତରେ ମଦନଙ୍କୁ ଡାକି, ସେମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତପଶ୍ଚଚାର ସୁଚିରଂ ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମଭିଃ
ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମନ, କଥା ଓ କାୟା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵରେଣ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମାସ ଵରଦଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା, ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ।
ଚରାଚରଯୁତଂ ଚୈତତ୍ସୃଜାମି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମ ଦୟାରେ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଥିବା ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରିବି।
ତଦା ପ୍ରାଦୁରଭୂସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଜଗନ୍ମୋହନରୂପଧୃକ୍
ତାପରେ, ତୁମେ ନିଜେ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ରୂପ ଧାରଣ କରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଵିଜଯତ୍ଵମଜେଯତ୍ଵଂ ପ୍ରାଦା ତ୍ପ୍ରମୁଦିତୋ ହରିଃ
ହରି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ଓ ଅଜୟତ୍ୱ ଦାନ କଲେ।
ସାକ୍ଷିଭୂତଃ ସ୍ଵଜନତୋ ଭଵାନ୍ଭଜତୁ ନିର୍ଵୃନ୍ତିମ୍
ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ, ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପ୍ରାପ୍ତ କର।
ମନସୋ ନିର୍ଵୃତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵର୍ତତେ ଽଦ୍ଯାପି ମନ୍ମଥ
ମନର ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ମନ୍ମଥ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିରତ ରହିଛନ୍ତି।
ଅମୋଘଂ ବଲଵୀର୍ଯଂ ତେ ନ ତେ ମୋଘଃ ପରାକ୍ରମଃ
ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏନାହିଁ; ତୁମର ପ୍ରାକ୍ରମ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଵରୋ ଽଯଂ ହି ତାରକୋ ନାମ ଦାନଵଃ
ଏହି ତାରକ ନାମକ ଦାନବଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର ମିଳିଛି।
ଶିଵପୁତ୍ରାଦୃତେ ଽନ୍ଯତ୍ର ନ ଭଯଂ ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ
ଶିବଙ୍କ ପୁଅ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କାହାରୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।
ସ୍ଵକରାଚ୍ଚ ଭଵେତ୍କାର୍ଯଂ ଭଵତୋ ନାନ୍ଯତଃ କ୍ଵଚିତ୍
ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମାତ୍ର ଫଳ ମିଳେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଠାରୁ କେବେ ମିଳେନାହିଁ।
ହିମାଚଲତଲେ ରମ୍ଯେ ଵର୍ତତେ ମୁନିଭିର୍ଵୃତଃ
ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ଢାଳରେ, ସେ ଋଷିମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଈଷତ୍କାର୍ଯମିଦଂ କୃତ୍ଵା ତ୍ରାଯସ୍ଵାସ୍ମାନ୍ମହାବଲ
ଏହି ସାନା କାମ କରି, ହେ ବଳବାନ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଜଗାମାତ୍ମଵିନାଶାଯ ଯତୋ ହିମଵତସ୍ତଟମ୍
ସେ ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ହିମାଳୟର ତଟକୁ ଗଲେ।
ଦଦର୍ଶେଶାନମାସୀନଂ କୁସୁମଷୁରୁଦାଯୁଧଃ
ସେ ଦେଖିଲେ, ପ୍ରଭୁ ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି, ମାଳା ଓ ଫୁଲର ତୀର ଧରିଛନ୍ତି।
ଆରିରାଧଯିଷୁଶ୍ଚା ଗାଦ୍ବିଭ୍ରାଣା ରୂପମଦ୍ଭୁତମ୍
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆସିଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷଣପରାଂ ତତ୍ର ଦଦର୍ଶାତିବଲଃ ସ୍ମରଃ
ସେଠାରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାମଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେବାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସୁମନୋମାର୍ଗଣୈରଗ୍ର୍ଯୈସ୍ସ ଵିଵ୍ଯାଧ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲର ତୀର ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ଗୌରୀଂ ଵିଲୋକଯାମାସ ମନ୍ମଥାଵିଷ୍ଟଚେତନଃ
ପ୍ରେମରେ ମନ ବିଶ୍ୱାସିତ ହୋଇ, ସେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ତକି ରହିଲେ।
ଦଦର୍ଶାଗ୍ରେ ତୁ ସନ୍ନଦ୍ଧଂ ମନ୍ମଥଂ କୁସୁମାଯୁଧମ୍
ସେ ଆଗରେ ଦେଖିଲେ, କୁସୁମ ଧନୁ ଧରିଥିବା ମନ୍ମଥ ସଜି ରହିଛନ୍ତି।
ତାର୍ତୀଯଂ ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ଦଦାହ ମକରଧ୍ଵଜମ୍
ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ସେ ମକରଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଦହିଦେଲେ।
ଅନୁଜ୍ଞଯା ତତଃ ପିତ୍ରୋସ୍ତପଃ କର୍ତୁମଗାଦ୍ଵନମ୍
ପିତାମାତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ସେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।