ଶୁକ୍ରତୁଲ୍ଯଂ ଵିଚାରଜ୍ଞଂ ଦକ୍ଷାଂସେନ ସସର୍ଜ ସଃ
ସେ ଡକ୍ଷର ଅଂଶରୁ ଶୁକ୍ର ସମାନ ଓ ବିବେକଶୀଳ ଜଣେକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଧୂମିନୀନାମଧେଯାଂ ଚ ଭଗିନୀଂ ଭଣ୍ଡଦାନଵଃ
ଭଣ୍ଡ ଦାନବଙ୍କର ଧୂମିନୀ ନାମକ ଜଣେ ଭଉଣୀ ଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ଖଣ୍ଡଯାମାସ ଶୌର୍ଯଵୀର୍ଯସମୁଚ୍ଛ୍ରିତଃ
ଶୌର୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ।
ପଲାଯନପରାଃ ସଦ୍ଯଃ ସ୍ଵେ ସ୍ଵେ ଧାମ୍ନି ସଦାଵସନ୍
ଯେଉଁମାନେ ପଳାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହରେ ରହିଲେ।
ଶ୍ଵସିତୁଂ ଚାପି ପଟଵୋ ନାଭଵନ୍ନାକିନାଂ ଗଣାଃ
ଦେବମାନେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଶ୍ୱାସ ନେବାକୁ ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ହେଉନଥିଲେ।
କେଚିଦ୍ଦିଗନ୍ତକୋଣେଷୁ କେଚିତ୍କୁଞ୍ଜେଷୁ ଭୂଭୃତାମ୍
କେହି ଦିଗନ୍ତର କୋଣରେ ଥିଲେ, କେହି ପର୍ବତର ଗୁହାରେ ଥିଲେ।
ଭ୍ରଷ୍ଟାଧିକାରା ଋଭଵୋ ଵିଚେରୁଶ୍ଛନ୍ନଵେଷକାଃ
ଅଧିକାର ହରାଇଥିବା ଋଭୁମାନେ ଛଦ୍ମବେଶରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ମତ୍ଵା ତୃଣାଯିତାନ୍ସର୍ଵାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ଭଣ୍ଡଃ ଶଶାସହ
ଭଣ୍ଡ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଘାସ ପରି ମନେ କରି, ସେମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କଲେ।
ତୃତୀଯମୁଦଭୂଦ୍ରୂପଂ ମହାଯାଗାନଲାନ୍ମୁନେ
ମୁନି, ମହାଯଜ୍ଞର ଅଗ୍ନିରୁ ତୃତୀୟ ରୂପ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ପାଶାଙ୍କୁଶଧନୁର୍ଵାଣପରିଷ୍କୃତଚତୁର୍ଭୁଜାମ୍
ସେ ଚାରିଟି ହାତରେ ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ଜଘାନ ଭଣ୍ଡଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ ଯୁଦ୍ଧେ ଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦା
ସେ ଯୁଦ୍ଧ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ଦେବୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭଣ୍ଡ ଦାନବରାଜାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
କଥଂ ବଭଞ୍ଜ ତଂ ସଂଖ୍ଯେ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵଦ ଵିସ୍ତରାତ୍
ସେ କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ? ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ବିସ୍ତୃତରେ କୁହ।
ପୁରା ଦାକ୍ଷାଯଣୀଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପିତୁର୍ଯଜ୍ଞଵିନାଶନମ୍
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଦାକ୍ଷାୟଣୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଶ୍ରୀଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ଉପାସ୍ଯମାନୋ ମୁନିଭିରଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଗୁଣଲକ୍ଷଣଃ
ସେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରହିତ ଗୁଣରେ ଚିହ୍ନିତ, ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ସାପି ଶଙ୍କରମା ରାଧ୍ଯ ଚିରକାଲଂ ମନସ୍ଵିନୀ
ସେ ମନୋବଳଶାଳି ଦେବୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଯୋଗେନ ସ୍ଵାଂ ତନୁଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସୁତାସୀଦ୍ଧିମଭୂଭୃତଃ
ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ହେଲେ।
ତସ୍ଯ ଶୁଶ୍ରୂଷଣାର୍ଥାଯ ସ୍ଥାପଯାମାସ ଚାନ୍ତିକେ
ତାଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ, ସେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋକ୍ତାଃ ସମାହୂଯ ମଦନଂ ଚେଦମବ୍ରୁଵନ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସମାନ୍ତରେ ମଦନଙ୍କୁ ଡାକି, ସେମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତପଶ୍ଚଚାର ସୁଚିରଂ ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମଭିଃ
ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମନ, କଥା ଓ କାୟା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵରେଣ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମାସ ଵରଦଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା, ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ।
ଚରାଚରଯୁତଂ ଚୈତତ୍ସୃଜାମି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମ ଦୟାରେ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଥିବା ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରିବି।
ତଦା ପ୍ରାଦୁରଭୂସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଜଗନ୍ମୋହନରୂପଧୃକ୍
ତାପରେ, ତୁମେ ନିଜେ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ରୂପ ଧାରଣ କରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଵିଜଯତ୍ଵମଜେଯତ୍ଵଂ ପ୍ରାଦା ତ୍ପ୍ରମୁଦିତୋ ହରିଃ
ହରି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ଓ ଅଜୟତ୍ୱ ଦାନ କଲେ।
ସାକ୍ଷିଭୂତଃ ସ୍ଵଜନତୋ ଭଵାନ୍ଭଜତୁ ନିର୍ଵୃନ୍ତିମ୍
ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ, ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପ୍ରାପ୍ତ କର।
ମନସୋ ନିର୍ଵୃତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵର୍ତତେ ଽଦ୍ଯାପି ମନ୍ମଥ
ମନର ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ମନ୍ମଥ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିରତ ରହିଛନ୍ତି।
ଅମୋଘଂ ବଲଵୀର୍ଯଂ ତେ ନ ତେ ମୋଘଃ ପରାକ୍ରମଃ
ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏନାହିଁ; ତୁମର ପ୍ରାକ୍ରମ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଵରୋ ଽଯଂ ହି ତାରକୋ ନାମ ଦାନଵଃ
ଏହି ତାରକ ନାମକ ଦାନବଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର ମିଳିଛି।
ଶିଵପୁତ୍ରାଦୃତେ ଽନ୍ଯତ୍ର ନ ଭଯଂ ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ
ଶିବଙ୍କ ପୁଅ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କାହାରୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।
ସ୍ଵକରାଚ୍ଚ ଭଵେତ୍କାର୍ଯଂ ଭଵତୋ ନାନ୍ଯତଃ କ୍ଵଚିତ୍
ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମାତ୍ର ଫଳ ମିଳେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଠାରୁ କେବେ ମିଳେନାହିଁ।
ହିମାଚଲତଲେ ରମ୍ଯେ ଵର୍ତତେ ମୁନିଭିର୍ଵୃତଃ
ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ଢାଳରେ, ସେ ଋଷିମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।