ନାରଦଂ ପ୍ରେଷଯିତ୍ଵାଶୁ ତଦୁକ୍ତଂ ସତତଂ ସ୍ମରନ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ନାରଦଙ୍କୁ ପଠାଇ, ସେଇ କଥାକୁ ସବୁବେଳେ ମନେ ରଖିଲେ।
ପାର୍ଵତୀସହିତୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଜଗାମ ସଵିସ୍ମଯଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହିତ, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଭୋଗିଭୋଗାସନାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ସମାଗତଃ
ସେ ନାଗର ଚକ୍ରରେ ବସିଥିବା ଆସନରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଉଠି ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୀଘ୍ରମାଗତ୍ଯ ସଂପୂଜ୍ଯାର୍ଘ୍ଯାଦିତୋ ମୁଦା
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ଭାର କଲେ।
ତଦାଗମନକାର୍ଯଂ ଚ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ଵିଷ୍ଟରଶ୍ରଵାଃ
ସେ ପରେ ତାଙ୍କ ଆସିବାର କାରଣଟି ସବିସ୍ତାରରେ ପଚାରିଲେ।
ମହାଯୋଗେଶ୍ଵର ଶ୍ରୀମନ୍ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯସୁନ୍ଦରମ୍
ହେ ମହାଯୋଗେଶ୍ୱର, ହେ ଶ୍ରୀମାନ୍, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି,
ଯଦ୍ରୂପଂ ଭଵତୋପାତ୍ତଂ ତନ୍ମହ୍ଯଂ ସଂପ୍ରଦର୍ଶଯ
ଭଗବାନ, ଆପଣ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ରୂପ ମୋତେ ଦେଖାନ୍ତୁ।
ଅଵଶ୍ଯଂ ଦର୍ଶନୀଯଂ ମେ ତ୍ଵଂ ହି ପ୍ରାର୍ଥିତକାମଧୃକ୍
ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପାଇଁ ଦର୍ଶନ ଦେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଆପଣ ଚାହିଦା ରଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଯଦ୍ଧ୍ଯାନଵୈଭଵାଲ୍ଲବ୍ଧଂ ରୂପମଦ୍ଵୈତମଦ୍ଭୁତମ୍
ଧ୍ୟାନର ମହିମାରେ ପ୍ରାପ୍ତ, ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ରୂପ,
ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ତିରୋ ଽଧତ୍ତ ମହାଯୋଗେଶ୍ଵରୋ ହରିଃ
ତେଣୁ ହରି, ମହାଯୋଗେଶ୍ୱର, 'ତଥା ହେଉ' ବୋଲି କହି, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇଲେ।
ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵମାରାମମଭିରାମଂ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ସେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ବଗିଚା ଦେଖିଲେ।
ଚଂପକସ୍ତବକାମୋଦସୁରଭୀକୃତଦିକ୍ତଟମ୍
ଚମ୍ପକ ମାଳାର ସୁଗନ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ମଧୁର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅଶୋକମଣ୍ଡଲୀକାଣ୍ଡସତାଣ୍ଡଵଶିଖଣ୍ଡିକମ୍
ଅଶୋକ ଗଛର ଶାଖା ଝୁଲି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା।
ପାଟଲୋଦାରସୌରଭ୍ଯପାଟଲୀକୁସୁମୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ପାଟଳୀ ଫୁଲର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ପାଟଳ ଫୁଲର ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା।
ପର୍ଯନ୍ତଦୀର୍ଘିକାଦୀର୍ଘପଙ୍କଜଶ୍ରୀପରିଷ୍କୃତମ୍
ଦୀର୍ଘ ଝିଲିକା ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଶୋଭାରେ ସଜିଥିବା ସେ ସ୍ଥାନଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ସନ୍ତାନପ୍ରସଵାମୋଦସନ୍ତାନାଧିକଵାସିତମ୍
ଚନ୍ଦନ ଓ ଫୁଲ ଗଛର ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ସ୍ଥାନଟି ମନୋହର ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ପାରିଜାତତରୋର୍ମୂଲେ କାନ୍ତା କାଚିଦଦୃଶ୍ଯତ
ପାରିଜାତ ଗଛର ତଳେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ଜଣାଯାଉଥିଲେ।
ଆକୃଷ୍ଟପଦ୍ମରାଗାଭା ଚରଣାବ୍ଜନଖଚ୍ଛଦା
ତାଙ୍କର ପାଦ ନଖ ଲାଲ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ପଦ୍ମରାଗ ମଣିର ଆଭାକୁ ମନେ ପକାଉଥିଲା।
କଲନିଃସ୍ଵନମଞ୍ଜୀରପଦପଦ୍ମମନୋହରା
ତାଙ୍କର ପାଦର ଗୁଂଗୁର ମଧୁର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଲୋଟସ ଫୁଲ ଭଳି ତାଙ୍କର ପାଦ ଦେଖି ମନ ମୋହିଯାଉଥିଲା।
କରିଶୁଣ୍ଡାକଦଲିକାକାନ୍ତିତୁଲ୍ଯୋରୁଶୋଭିନୀ
ତାଙ୍କର ଉରୁ ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ ଓ କଦଳୀ ଗଛର ତରୁଣ କାଠି ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ଓ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅଲଙ୍କୃତନିତଂବାଢ୍ଯା ଜଘନାଭୋଗଭାସୁରା
ତାଙ୍କର କଟି ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଜଘନ ଉଜ୍ୱଳ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନତନାଭିମହାଵର୍ତ୍ତତ୍ରିଵଲ୍ଯୂର୍ମିପ୍ରଭାଝରା
ତାଙ୍କର ନାଭି ଗଭୀର ଓ ବଡ଼ ଘୁର୍ଣ୍ଣି ଭଳି ଥିଲା, ତିନିଟି ଭୂକୁଣିର ଲହରୀ ଚମକୁଥିଲା।
ଅତିପୀଵରଵକ୍ଷୋଜଭାରଭଙ୍ଗୁରମଧ୍ଯଭୂଃ
ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟଭାଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁକୁମାର ଓ ଭାରି ଅସ୍ତନର ଓଜନରେ ହାଲୁକା ଭାବେ ବେଙ୍କିଯାଇଥିଲା।
ସୋର୍ମିକାଂ ଗୁଲିମନ୍ମୃଷ୍ଟଶଙ୍ଖସୁନ୍ଦରକନ୍ଧରା
ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ମସ୍ତ ମଜା ଶଂଖ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ସୁନ୍ଦର ରେଖାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଶୁଚିଭିଃ ପଙ୍କ୍ତିଭିଃ ଶୁଦ୍ଧୈର୍ଵିଦ୍ଯାରୂପୈର୍ଵିଭାସ୍ଵରୈଃ
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଶୁଭ୍ର ଓ ଉଜ୍ୱଳ ଧାରିରେ ଶାରି ଶାରି ଲାଗିଥିଲା, ଜଣେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନର ଆକୃତିକୁ ମନେ ପକାଉଥିଲା।
ସ୍ଥୂଲମୌକ୍ତିକସନ୍ନଦ୍ଧନାସାଭରଣଭାସୁରା
ତାଙ୍କର ନାକ ଏକ ବଡ଼ ମୁକ୍ତା ନାକରିଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ଓ ଚମକୁଥିଲା।
ଅର୍ଧେନ୍ଦୁତୁଲିତାଫାଲେ ସମ୍ଯକ୍କୢପ୍ତାଲକଚ୍ଛଟା
ତାଙ୍କର କପାଳ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଆକୃତିରେ ଥିଲା, ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଚୁଲିରେ ଗଠିତ ଥିଲା।
ନଵକର୍ପୂରକସ୍ତୂରୀରସାମୋଦିତଵୀଟିକା
ସେ ତାଜା କର୍ପୂର ଓ କଷ୍ଟୂରୀ ଗନ୍ଧରେ ମିଶିଥିବା ପାନ ରସ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଫୁରତ୍କସ୍ତୂରିତିଲକା ନୀଲକୁନ୍ତଲସଂହତିଃ
ତାଙ୍କର ଲଳାଟରେ ଚମକୁଥିବା କଷ୍ଟୂରୀ ତିଳକ ଥିଲା, ତାଙ୍କର କେଶ ଗାଢ଼ ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଗୁଛା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସୀମନ୍ତରେଖାଵିନ୍ଯସ୍ତସିଂଦୂରଶ୍ରେଣିଭାସୁରା
ତାଙ୍କର ମାଥାର ମାଝିରେ ସିନ୍ଧୁର ରେଖା ଲାଗିଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଉଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲା।