କଲହପ୍ରିଯ ଦେଵର୍ଷେ କିଂ ଵୃତ୍ତଂ ତତ୍ର ନାକିନାମ୍
କଳହ ପ୍ରିୟ ଦେବ ଋଷି, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଣ ଘଟିଥିଲା?
କିଂ ଵାପ୍ଯମୃତଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ଵାପି କିଂ କୃତମ୍
ଅମୃତର କଥା କଣ, କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁ କଣ କରିଥିଲେ?
ଉଵାଚ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣଃ
ବିସ୍ମୟରେ ଭରିତ, ଅନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ ସେ କହିଲେ।
ତଥାପି ପରିପୃଷ୍ଟେନ ମଯା ତଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯତେ ଽଧୁନା
ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବାରୁ, ଏବେ ମୁଁ ତାହା କହିବି।
ଆଦିନାରାଯମଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ମୋହିନୀରୂପମାଦଧେ
ଆଦି ନାରାୟଣ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ମୋହିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ସୁରାସୁରାଃ ସମାଲୋକ୍ଯ ଵିରତାଃ ସମରୋଧ୍ଯମାତ୍
ଏହା ଦେଖି, ସୁର ଓ ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ।
କୃତ୍ଵା ତାମେଵ ମଧ୍ଯସ୍ଥାମର୍ପଯାମାସୁରଞ୍ଜସା
ସେ ଏହି ଜିନିଷଟିକୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଦେଵେଭ୍ଯ ଏଵ ପୀଯୂଷମଶେଷଂ ଵିତତାର ସା
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅମୃତ ବିସ୍ତାର କଲେ।
ଜ୍ଵଲନ୍ମନ୍ଯୁମୁଖା ଦୈତ୍ଯା ଯୁଦ୍ଧାଯ ପୁନରୁତ୍ଥିତାଃ
ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ମୁହଁ ଜ୍ୱଳି ଆଉଥରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉଠିଲେ।
ପରାଜିତା ମହାଦୈତ୍ଯା ନଷ୍ଟାଃ ପାତାଲମଭ୍ଯଯୁଃ
ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ହାରିଗଲେ, ନଶ୍ଟ ହେଇ ପାତାଳକୁ ଚଳିଗଲେ।
ନାରଦଂ ପ୍ରେଷଯିତ୍ଵାଶୁ ତଦୁକ୍ତଂ ସତତଂ ସ୍ମରନ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ନାରଦଙ୍କୁ ପଠାଇ, ସେଇ କଥାକୁ ସବୁବେଳେ ମନେ ରଖିଲେ।
ପାର୍ଵତୀସହିତୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଜଗାମ ସଵିସ୍ମଯଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହିତ, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଭୋଗିଭୋଗାସନାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ସମାଗତଃ
ସେ ନାଗର ଚକ୍ରରେ ବସିଥିବା ଆସନରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଉଠି ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୀଘ୍ରମାଗତ୍ଯ ସଂପୂଜ୍ଯାର୍ଘ୍ଯାଦିତୋ ମୁଦା
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ଭାର କଲେ।
ତଦାଗମନକାର୍ଯଂ ଚ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ଵିଷ୍ଟରଶ୍ରଵାଃ
ସେ ପରେ ତାଙ୍କ ଆସିବାର କାରଣଟି ସବିସ୍ତାରରେ ପଚାରିଲେ।
ମହାଯୋଗେଶ୍ଵର ଶ୍ରୀମନ୍ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯସୁନ୍ଦରମ୍
ହେ ମହାଯୋଗେଶ୍ୱର, ହେ ଶ୍ରୀମାନ୍, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି,
ଯଦ୍ରୂପଂ ଭଵତୋପାତ୍ତଂ ତନ୍ମହ୍ଯଂ ସଂପ୍ରଦର୍ଶଯ
ଭଗବାନ, ଆପଣ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ରୂପ ମୋତେ ଦେଖାନ୍ତୁ।
ଅଵଶ୍ଯଂ ଦର୍ଶନୀଯଂ ମେ ତ୍ଵଂ ହି ପ୍ରାର୍ଥିତକାମଧୃକ୍
ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପାଇଁ ଦର୍ଶନ ଦେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଆପଣ ଚାହିଦା ରଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଯଦ୍ଧ୍ଯାନଵୈଭଵାଲ୍ଲବ୍ଧଂ ରୂପମଦ୍ଵୈତମଦ୍ଭୁତମ୍
ଧ୍ୟାନର ମହିମାରେ ପ୍ରାପ୍ତ, ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ରୂପ,
ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ତିରୋ ଽଧତ୍ତ ମହାଯୋଗେଶ୍ଵରୋ ହରିଃ
ତେଣୁ ହରି, ମହାଯୋଗେଶ୍ୱର, 'ତଥା ହେଉ' ବୋଲି କହି, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇଲେ।
ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵମାରାମମଭିରାମଂ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ସେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ବଗିଚା ଦେଖିଲେ।
ଚଂପକସ୍ତବକାମୋଦସୁରଭୀକୃତଦିକ୍ତଟମ୍
ଚମ୍ପକ ମାଳାର ସୁଗନ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ମଧୁର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅଶୋକମଣ୍ଡଲୀକାଣ୍ଡସତାଣ୍ଡଵଶିଖଣ୍ଡିକମ୍
ଅଶୋକ ଗଛର ଶାଖା ଝୁଲି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା।
ପାଟଲୋଦାରସୌରଭ୍ଯପାଟଲୀକୁସୁମୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ପାଟଳୀ ଫୁଲର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ପାଟଳ ଫୁଲର ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା।
ପର୍ଯନ୍ତଦୀର୍ଘିକାଦୀର୍ଘପଙ୍କଜଶ୍ରୀପରିଷ୍କୃତମ୍
ଦୀର୍ଘ ଝିଲିକା ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଶୋଭାରେ ସଜିଥିବା ସେ ସ୍ଥାନଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ସନ୍ତାନପ୍ରସଵାମୋଦସନ୍ତାନାଧିକଵାସିତମ୍
ଚନ୍ଦନ ଓ ଫୁଲ ଗଛର ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ସ୍ଥାନଟି ମନୋହର ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ପାରିଜାତତରୋର୍ମୂଲେ କାନ୍ତା କାଚିଦଦୃଶ୍ଯତ
ପାରିଜାତ ଗଛର ତଳେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ଜଣାଯାଉଥିଲେ।
ଆକୃଷ୍ଟପଦ୍ମରାଗାଭା ଚରଣାବ୍ଜନଖଚ୍ଛଦା
ତାଙ୍କର ପାଦ ନଖ ଲାଲ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ପଦ୍ମରାଗ ମଣିର ଆଭାକୁ ମନେ ପକାଉଥିଲା।
କଲନିଃସ୍ଵନମଞ୍ଜୀରପଦପଦ୍ମମନୋହରା
ତାଙ୍କର ପାଦର ଗୁଂଗୁର ମଧୁର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଲୋଟସ ଫୁଲ ଭଳି ତାଙ୍କର ପାଦ ଦେଖି ମନ ମୋହିଯାଉଥିଲା।
କରିଶୁଣ୍ଡାକଦଲିକାକାନ୍ତିତୁଲ୍ଯୋରୁଶୋଭିନୀ
ତାଙ୍କର ଉରୁ ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ ଓ କଦଳୀ ଗଛର ତରୁଣ କାଠି ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ଓ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।