ଅସୁରାଣାଂ ପୁରଃ ପାତ୍ରଂ ସାନିନାଯ ତିରୋଦଧେ
ସେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପାତ୍ର ଆଣିଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ଲୁଚାଇ ଦେଲେ।
ଉଦ୍ଵେଲଂ କେଵଲଂ କ୍ରୋଧଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଯୁଦ୍ଧଚିକୀର୍ଷଯା
ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଦୁର୍ଵଲୈରସୁରୈଃ ସାର୍ଧଂ ସମଯୁଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତ ସାଯୁଧାଃ
ଅସୁରମାନଙ୍କ ସହ ଦୁର୍ବଳ ଅସୁରମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଏକସାଥି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଦିଗନ୍ତାନ୍କତିଚିଜ୍ଜଗ୍ମୁଃ ପାତାଲଂ କତିଚିଦ୍ଯଯୁଃ
କିଛି ଦିଗର ସୀମାକୁ ଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାତାଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ଆତ୍ମୀଯାଂ ଶ୍ରିଯମାଜହ୍ରେ ଶ୍ରୀକଟାକ୍ଷ ସମୀକ୍ଷିତଃ
ଶ୍ରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସେ ନିଜର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ପୁନର୍ବାସିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପାଲଯାମାସ ପୂର୍ଵଵତ୍ପୂର୍ଵଦେଵଜିତ୍
ପୂର୍ବବତ୍ ପୂର୍ବ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଜିତି, ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଯଥାକାମଂ ଚରନ୍ତି ସ୍ମ ସର୍ଵଦା ହୃଷ୍ଟଚେତସଃ
ସେମାନେ ସଦା ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଚାଲିଥିଲେ, ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଵିସ୍ମିତଃ କାମଚାରୀ ତୁ କୈଲାସଂ ନାରଦୋ ଗତଃ
ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ନାରଦ କୈଳାସକୁ ଗଲେ।
ତେନ ସଂଭାଵ୍ଯମାନୋ ଽସୌ ତୁଷ୍ଟୋ ଵିଷ୍ଟରମାସ୍ତ ସଃ
ସେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉପବେଶ କଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ପାର୍ଵତୀଜାନିଃ ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ଫଟିକସନ୍ନିଭଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପୁଅ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିବା, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
କଲହପ୍ରିଯ ଦେଵର୍ଷେ କିଂ ଵୃତ୍ତଂ ତତ୍ର ନାକିନାମ୍
କଳହ ପ୍ରିୟ ଦେବ ଋଷି, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଣ ଘଟିଥିଲା?
କିଂ ଵାପ୍ଯମୃତଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ଵାପି କିଂ କୃତମ୍
ଅମୃତର କଥା କଣ, କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁ କଣ କରିଥିଲେ?
ଉଵାଚ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣଃ
ବିସ୍ମୟରେ ଭରିତ, ଅନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ ସେ କହିଲେ।
ତଥାପି ପରିପୃଷ୍ଟେନ ମଯା ତଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯତେ ଽଧୁନା
ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବାରୁ, ଏବେ ମୁଁ ତାହା କହିବି।
ଆଦିନାରାଯମଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ମୋହିନୀରୂପମାଦଧେ
ଆଦି ନାରାୟଣ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ମୋହିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ସୁରାସୁରାଃ ସମାଲୋକ୍ଯ ଵିରତାଃ ସମରୋଧ୍ଯମାତ୍
ଏହା ଦେଖି, ସୁର ଓ ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ।
କୃତ୍ଵା ତାମେଵ ମଧ୍ଯସ୍ଥାମର୍ପଯାମାସୁରଞ୍ଜସା
ସେ ଏହି ଜିନିଷଟିକୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଦେଵେଭ୍ଯ ଏଵ ପୀଯୂଷମଶେଷଂ ଵିତତାର ସା
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅମୃତ ବିସ୍ତାର କଲେ।
ଜ୍ଵଲନ୍ମନ୍ଯୁମୁଖା ଦୈତ୍ଯା ଯୁଦ୍ଧାଯ ପୁନରୁତ୍ଥିତାଃ
ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ମୁହଁ ଜ୍ୱଳି ଆଉଥରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉଠିଲେ।
ପରାଜିତା ମହାଦୈତ୍ଯା ନଷ୍ଟାଃ ପାତାଲମଭ୍ଯଯୁଃ
ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ହାରିଗଲେ, ନଶ୍ଟ ହେଇ ପାତାଳକୁ ଚଳିଗଲେ।
ନାରଦଂ ପ୍ରେଷଯିତ୍ଵାଶୁ ତଦୁକ୍ତଂ ସତତଂ ସ୍ମରନ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ନାରଦଙ୍କୁ ପଠାଇ, ସେଇ କଥାକୁ ସବୁବେଳେ ମନେ ରଖିଲେ।
ପାର୍ଵତୀସହିତୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଜଗାମ ସଵିସ୍ମଯଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହିତ, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଭୋଗିଭୋଗାସନାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ସମାଗତଃ
ସେ ନାଗର ଚକ୍ରରେ ବସିଥିବା ଆସନରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଉଠି ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୀଘ୍ରମାଗତ୍ଯ ସଂପୂଜ୍ଯାର୍ଘ୍ଯାଦିତୋ ମୁଦା
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ଭାର କଲେ।
ତଦାଗମନକାର୍ଯଂ ଚ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ଵିଷ୍ଟରଶ୍ରଵାଃ
ସେ ପରେ ତାଙ୍କ ଆସିବାର କାରଣଟି ସବିସ୍ତାରରେ ପଚାରିଲେ।
ମହାଯୋଗେଶ୍ଵର ଶ୍ରୀମନ୍ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯସୁନ୍ଦରମ୍
ହେ ମହାଯୋଗେଶ୍ୱର, ହେ ଶ୍ରୀମାନ୍, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି,
ଯଦ୍ରୂପଂ ଭଵତୋପାତ୍ତଂ ତନ୍ମହ୍ଯଂ ସଂପ୍ରଦର୍ଶଯ
ଭଗବାନ, ଆପଣ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ରୂପ ମୋତେ ଦେଖାନ୍ତୁ।
ଅଵଶ୍ଯଂ ଦର୍ଶନୀଯଂ ମେ ତ୍ଵଂ ହି ପ୍ରାର୍ଥିତକାମଧୃକ୍
ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପାଇଁ ଦର୍ଶନ ଦେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଆପଣ ଚାହିଦା ରଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଯଦ୍ଧ୍ଯାନଵୈଭଵାଲ୍ଲବ୍ଧଂ ରୂପମଦ୍ଵୈତମଦ୍ଭୁତମ୍
ଧ୍ୟାନର ମହିମାରେ ପ୍ରାପ୍ତ, ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ରୂପ,
ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ତିରୋ ଽଧତ୍ତ ମହାଯୋଗେଶ୍ଵରୋ ହରିଃ
ତେଣୁ ହରି, ମହାଯୋଗେଶ୍ୱର, 'ତଥା ହେଉ' ବୋଲି କହି, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇଲେ।