ନିଷ୍ଠୁରୈଃ କିଂ ଵୃଥାଲାପୈଃ କଣ୍ଠଶୋଷଣହେତୁଭିଃ
କଣ ଦ୍ରୁଷ୍ଟ ଓ ଅର୍ଥହୀନ କଥା କହିବା, ଯାହା କେବଳ ଗଳା ଶୁଖାଇଦିଏ?
ଯୂଯଂ ତଥାମୀ ନିତରାମତ୍ର ହି କ୍ଲେଶଭାଗିନଃ
ତୁମେ ଓ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଃଖର ଭାଗୀ ହେବେ।
ମମ ହସ୍ତେ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ସୁଧାପାତ୍ରମନୁତ୍ତମମ୍
ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତ ପାତ୍ର ମୋର ହାତରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ପୀଯୂଷକଲଶଂ ତସ୍ଯୈ ଦଦୁସ୍ତେ ମୁଗ୍ଧଚେତସଃ
ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅମୃତ କଳଶ ଦେଇଦେଲେ।
ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ଵୃଥକ୍ପଙ୍କ୍ତିଂ ଚକାର ହ
ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସେ ଭୁଲ ଅନୁସ୍ଥାନ ରେଖା ଗଠନ କଲେ।
ତୂଷ୍ଣୀଂ ଭଵନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଽପି କ୍ରମଶୋ ଦୀଯତେ ମଯା
ସମସ୍ତେ ନିରବ ରୁହନ୍ତୁ; ମୁଁ କ୍ରମକ୍ରମେ ବଣ୍ଟନ କରିବି।
ସା ତୁ ସଂମୋହିତାଶ୍ଲେଷଲୋକା ଦାତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ସେ ଦେବୀ ନିଜ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରି, ବଣ୍ଟନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କମନୀଯଵିଭୂଷାଢ୍ଯା କଲା ସା ପରମା ବଭୌ
ଆକର୍ଷଣୀୟ ଭୂଷଣରେ ଭରିଥିବା, ସେ ପରମ କଳା ଦେବୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଚମକୁଥିଲେ।
ସୁଧାଂ ତାଂ ଦେଵତାପଙ୍କ୍ତୌ ପୂର୍ଵଂ ଦର୍ଵ୍ଯା ତଦାଦିଶତ୍
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସଭାରେ ପ୍ରଥମେ ଦାରୁଯାନ୍ତିରେ ଅମୃତ ଢେଳିବାକୁ ନିର୍ଦେଶ କଲେ।
ପୀତାମୃତଶିରୋମାତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଵ୍ଯୋମ ଜଗାମ ଚ
ହଳଦିଆ ଅମୃତର ମାତ୍ରା ମାତ୍ର ଏକ ମୁଣ୍ଡ ଭରି ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ଅସୁରାଣାଂ ପୁରଃ ପାତ୍ରଂ ସାନିନାଯ ତିରୋଦଧେ
ସେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପାତ୍ର ଆଣିଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ଲୁଚାଇ ଦେଲେ।
ଉଦ୍ଵେଲଂ କେଵଲଂ କ୍ରୋଧଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଯୁଦ୍ଧଚିକୀର୍ଷଯା
ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଦୁର୍ଵଲୈରସୁରୈଃ ସାର୍ଧଂ ସମଯୁଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତ ସାଯୁଧାଃ
ଅସୁରମାନଙ୍କ ସହ ଦୁର୍ବଳ ଅସୁରମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଏକସାଥି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଦିଗନ୍ତାନ୍କତିଚିଜ୍ଜଗ୍ମୁଃ ପାତାଲଂ କତିଚିଦ୍ଯଯୁଃ
କିଛି ଦିଗର ସୀମାକୁ ଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାତାଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ଆତ୍ମୀଯାଂ ଶ୍ରିଯମାଜହ୍ରେ ଶ୍ରୀକଟାକ୍ଷ ସମୀକ୍ଷିତଃ
ଶ୍ରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସେ ନିଜର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ପୁନର୍ବାସିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପାଲଯାମାସ ପୂର୍ଵଵତ୍ପୂର୍ଵଦେଵଜିତ୍
ପୂର୍ବବତ୍ ପୂର୍ବ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଜିତି, ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଯଥାକାମଂ ଚରନ୍ତି ସ୍ମ ସର୍ଵଦା ହୃଷ୍ଟଚେତସଃ
ସେମାନେ ସଦା ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଚାଲିଥିଲେ, ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଵିସ୍ମିତଃ କାମଚାରୀ ତୁ କୈଲାସଂ ନାରଦୋ ଗତଃ
ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ନାରଦ କୈଳାସକୁ ଗଲେ।
ତେନ ସଂଭାଵ୍ଯମାନୋ ଽସୌ ତୁଷ୍ଟୋ ଵିଷ୍ଟରମାସ୍ତ ସଃ
ସେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉପବେଶ କଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ପାର୍ଵତୀଜାନିଃ ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ଫଟିକସନ୍ନିଭଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପୁଅ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିବା, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
କଲହପ୍ରିଯ ଦେଵର୍ଷେ କିଂ ଵୃତ୍ତଂ ତତ୍ର ନାକିନାମ୍
କଳହ ପ୍ରିୟ ଦେବ ଋଷି, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଣ ଘଟିଥିଲା?
କିଂ ଵାପ୍ଯମୃତଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ଵାପି କିଂ କୃତମ୍
ଅମୃତର କଥା କଣ, କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁ କଣ କରିଥିଲେ?
ଉଵାଚ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣଃ
ବିସ୍ମୟରେ ଭରିତ, ଅନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ ସେ କହିଲେ।
ତଥାପି ପରିପୃଷ୍ଟେନ ମଯା ତଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯତେ ଽଧୁନା
ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବାରୁ, ଏବେ ମୁଁ ତାହା କହିବି।
ଆଦିନାରାଯମଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ମୋହିନୀରୂପମାଦଧେ
ଆଦି ନାରାୟଣ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ମୋହିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ସୁରାସୁରାଃ ସମାଲୋକ୍ଯ ଵିରତାଃ ସମରୋଧ୍ଯମାତ୍
ଏହା ଦେଖି, ସୁର ଓ ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ।
କୃତ୍ଵା ତାମେଵ ମଧ୍ଯସ୍ଥାମର୍ପଯାମାସୁରଞ୍ଜସା
ସେ ଏହି ଜିନିଷଟିକୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଦେଵେଭ୍ଯ ଏଵ ପୀଯୂଷମଶେଷଂ ଵିତତାର ସା
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅମୃତ ବିସ୍ତାର କଲେ।
ଜ୍ଵଲନ୍ମନ୍ଯୁମୁଖା ଦୈତ୍ଯା ଯୁଦ୍ଧାଯ ପୁନରୁତ୍ଥିତାଃ
ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ମୁହଁ ଜ୍ୱଳି ଆଉଥରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉଠିଲେ।
ପରାଜିତା ମହାଦୈତ୍ଯା ନଷ୍ଟାଃ ପାତାଲମଭ୍ଯଯୁଃ
ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ହାରିଗଲେ, ନଶ୍ଟ ହେଇ ପାତାଳକୁ ଚଳିଗଲେ।