ଦେଵାନ୍ଦଯାର୍ଦ୍ରଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରୀ
ଦେବତାଙ୍କୁ ଦୟାରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମହାଶ୍ୱରୀ ମହେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଦେଖିଲେ।
ଅଙ୍ଗୀକୃତା ମହାଧୀରାଃ ପ୍ରମୋଦଂ ପରମଂ ଯଯୁଃ
ଯେଉଁ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ।
ସଂତ୍ଯକ୍ତାଶ୍ଚ ଶ୍ରିଯା ଦେଵ୍ଯା ଭୃଶମୁଦ୍ଵେଗମାଗତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲେ।
ଅଥାସୁରାଣାଂ ଦେଵାନାମନ୍ଯୋନ୍ଯଂ କଲହୋ ଽଭଵତ୍
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ସମ୍ଯଗାରାଧଯାମାସଲଲିତାଂ ସ୍ଵୈକ୍ଯରୂପିଣୀମ୍
ସେମାନେ ଏକତାର ରୂପ ନିର୍ମଳ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ନିଜପଦଂ ପ୍ରାପ ଶଂଭୁଃ କୈଲାସମାସ୍ଥିତଃ
ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ; ଶମ୍ଭୁ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ବସିଲେ।
ଅସୁରୈଶ୍ଚ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ସାଂପରାଯମକୁର୍ଵତ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଗଲେ।
ତଦେକଧ୍ଯାନଯୋଗେନ ତଦ୍ରୂପଃ ସମଜାଯତ
ଏକମନର ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ସେଇ ରୂପ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ସର୍ଵଶୃଙ୍ଗାରଵେଷାଢ୍ଯା ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ସମସ୍ତ ଶ୍ରୁଙ୍ଗାର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିଥିବା, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେବୀ।
ମନ୍ଦସ୍ମିତେନ ଦୈତେଯାନ୍ମୋହଯନ୍ତୀ ଜଗଦ ହ
ମୃଦୁ ହାସରେ, ସେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଓ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରିଦେଲେ।
ନିଷ୍ଠୁରୈଃ କିଂ ଵୃଥାଲାପୈଃ କଣ୍ଠଶୋଷଣହେତୁଭିଃ
କଣ ଦ୍ରୁଷ୍ଟ ଓ ଅର୍ଥହୀନ କଥା କହିବା, ଯାହା କେବଳ ଗଳା ଶୁଖାଇଦିଏ?
ଯୂଯଂ ତଥାମୀ ନିତରାମତ୍ର ହି କ୍ଲେଶଭାଗିନଃ
ତୁମେ ଓ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଃଖର ଭାଗୀ ହେବେ।
ମମ ହସ୍ତେ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ସୁଧାପାତ୍ରମନୁତ୍ତମମ୍
ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତ ପାତ୍ର ମୋର ହାତରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ପୀଯୂଷକଲଶଂ ତସ୍ଯୈ ଦଦୁସ୍ତେ ମୁଗ୍ଧଚେତସଃ
ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅମୃତ କଳଶ ଦେଇଦେଲେ।
ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ଵୃଥକ୍ପଙ୍କ୍ତିଂ ଚକାର ହ
ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସେ ଭୁଲ ଅନୁସ୍ଥାନ ରେଖା ଗଠନ କଲେ।
ତୂଷ୍ଣୀଂ ଭଵନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଽପି କ୍ରମଶୋ ଦୀଯତେ ମଯା
ସମସ୍ତେ ନିରବ ରୁହନ୍ତୁ; ମୁଁ କ୍ରମକ୍ରମେ ବଣ୍ଟନ କରିବି।
ସା ତୁ ସଂମୋହିତାଶ୍ଲେଷଲୋକା ଦାତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ସେ ଦେବୀ ନିଜ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରି, ବଣ୍ଟନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କମନୀଯଵିଭୂଷାଢ୍ଯା କଲା ସା ପରମା ବଭୌ
ଆକର୍ଷଣୀୟ ଭୂଷଣରେ ଭରିଥିବା, ସେ ପରମ କଳା ଦେବୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଚମକୁଥିଲେ।
ସୁଧାଂ ତାଂ ଦେଵତାପଙ୍କ୍ତୌ ପୂର୍ଵଂ ଦର୍ଵ୍ଯା ତଦାଦିଶତ୍
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସଭାରେ ପ୍ରଥମେ ଦାରୁଯାନ୍ତିରେ ଅମୃତ ଢେଳିବାକୁ ନିର୍ଦେଶ କଲେ।
ପୀତାମୃତଶିରୋମାତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଵ୍ଯୋମ ଜଗାମ ଚ
ହଳଦିଆ ଅମୃତର ମାତ୍ରା ମାତ୍ର ଏକ ମୁଣ୍ଡ ଭରି ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ଅସୁରାଣାଂ ପୁରଃ ପାତ୍ରଂ ସାନିନାଯ ତିରୋଦଧେ
ସେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପାତ୍ର ଆଣିଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ଲୁଚାଇ ଦେଲେ।
ଉଦ୍ଵେଲଂ କେଵଲଂ କ୍ରୋଧଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଯୁଦ୍ଧଚିକୀର୍ଷଯା
ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଦୁର୍ଵଲୈରସୁରୈଃ ସାର୍ଧଂ ସମଯୁଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତ ସାଯୁଧାଃ
ଅସୁରମାନଙ୍କ ସହ ଦୁର୍ବଳ ଅସୁରମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଏକସାଥି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଦିଗନ୍ତାନ୍କତିଚିଜ୍ଜଗ୍ମୁଃ ପାତାଲଂ କତିଚିଦ୍ଯଯୁଃ
କିଛି ଦିଗର ସୀମାକୁ ଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାତାଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ଆତ୍ମୀଯାଂ ଶ୍ରିଯମାଜହ୍ରେ ଶ୍ରୀକଟାକ୍ଷ ସମୀକ୍ଷିତଃ
ଶ୍ରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସେ ନିଜର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ପୁନର୍ବାସିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପାଲଯାମାସ ପୂର୍ଵଵତ୍ପୂର୍ଵଦେଵଜିତ୍
ପୂର୍ବବତ୍ ପୂର୍ବ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଜିତି, ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଯଥାକାମଂ ଚରନ୍ତି ସ୍ମ ସର୍ଵଦା ହୃଷ୍ଟଚେତସଃ
ସେମାନେ ସଦା ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଚାଲିଥିଲେ, ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଵିସ୍ମିତଃ କାମଚାରୀ ତୁ କୈଲାସଂ ନାରଦୋ ଗତଃ
ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ନାରଦ କୈଳାସକୁ ଗଲେ।
ତେନ ସଂଭାଵ୍ଯମାନୋ ଽସୌ ତୁଷ୍ଟୋ ଵିଷ୍ଟରମାସ୍ତ ସଃ
ସେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉପବେଶ କଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ପାର୍ଵତୀଜାନିଃ ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ଫଟିକସନ୍ନିଭଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପୁଅ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିବା, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।