ଵିଷଜାତଂ ତଦୁତ୍ପନ୍ନଂ ଜଗୃହୁର୍ନାଗଜାତଯଃ
ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ବିଷକୁ ନାଗମାନେ ନେଇଗଲେ।
ଵିଜଯା ନାମ ସଂଜଜ୍ଞେ ଭୈରଵସ୍ତାମୁପାଦଦେ
ବିଜୟା ନାମକ ଏକ ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଭୈରବ ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଉପସ୍ଥିତଃ କରେ ବିଭ୍ରଦମୃତାଢ୍ଯଂ କମଣ୍ଡଲୁମ୍
ସେ ଅମୃତରେ ଭରିଥିବା କମଣ୍ଡଳୁ ହାତରେ ଧରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ମୁନଯଶ୍ଚାଭଵଂସ୍ତୁଷ୍ଟାସ୍ତଦାନୀଂ ତପସାଂ ନିଧେ
ତପସ୍ଵୀ, ସେ ସମୟରେ ମୁନିମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ଉତ୍ଥିତା ପଦ୍ମହସ୍ତା ଶ୍ରୀସ୍ତସ୍ମାତ୍କ୍ଷୀରମହାର୍ମଵାତ୍
ସେ ଦୁଧର ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରୁ ଶ୍ରୀ ହାତରେ ପଦ୍ମ ନେଇ ଉଠିଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତୁଷ୍ଟ ହୃଦଯା ଗନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚ ଜଗୁଃ ପରମ୍
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଭରି ସ୍ତୁତି କଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଗଙ୍ଗାଦ୍ଯାଃ ପୁଣ୍ଯନଦ୍ଯଶ୍ଚ ସ୍ନାନାର୍ଥମୁପତସ୍ଥିରେ
ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ନଦୀମାନେ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଆସିଲେ।
ଆଦାଯ ସ୍ନାପଯାଞ୍ଚକ୍ରୁସ୍ତାଂ ଶ୍ରିଯଂ ପଦ୍ମଵାସିନୀମ୍
ପାଣି ନେଇ, ସେମାନେ ପଦ୍ମରେ ବସୁଥିବା ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ପଦ୍ମମାଲାଂ ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ମୂର୍ତିମାନ୍କ୍ଷୀରସାଗରଃ
ଦୁଧର ସମୁଦ୍ର ମୂର୍ତ୍ତି ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ପଦ୍ମମାଳା ଦେଲେ।
ଯଯୌ ଵକ୍ଷସ୍ଥଲଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସର୍ଵେଷାଂ ପଶ୍ଯତାଂ ରମା
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ରମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଗଲେ।
ଦେଵାନ୍ଦଯାର୍ଦ୍ରଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରୀ
ଦେବତାଙ୍କୁ ଦୟାରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମହାଶ୍ୱରୀ ମହେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଦେଖିଲେ।
ଅଙ୍ଗୀକୃତା ମହାଧୀରାଃ ପ୍ରମୋଦଂ ପରମଂ ଯଯୁଃ
ଯେଉଁ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ।
ସଂତ୍ଯକ୍ତାଶ୍ଚ ଶ୍ରିଯା ଦେଵ୍ଯା ଭୃଶମୁଦ୍ଵେଗମାଗତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲେ।
ଅଥାସୁରାଣାଂ ଦେଵାନାମନ୍ଯୋନ୍ଯଂ କଲହୋ ଽଭଵତ୍
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ସମ୍ଯଗାରାଧଯାମାସଲଲିତାଂ ସ୍ଵୈକ୍ଯରୂପିଣୀମ୍
ସେମାନେ ଏକତାର ରୂପ ନିର୍ମଳ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ନିଜପଦଂ ପ୍ରାପ ଶଂଭୁଃ କୈଲାସମାସ୍ଥିତଃ
ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ; ଶମ୍ଭୁ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ବସିଲେ।
ଅସୁରୈଶ୍ଚ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ସାଂପରାଯମକୁର୍ଵତ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଗଲେ।
ତଦେକଧ୍ଯାନଯୋଗେନ ତଦ୍ରୂପଃ ସମଜାଯତ
ଏକମନର ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ସେଇ ରୂପ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ସର୍ଵଶୃଙ୍ଗାରଵେଷାଢ୍ଯା ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ସମସ୍ତ ଶ୍ରୁଙ୍ଗାର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିଥିବା, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେବୀ।
ମନ୍ଦସ୍ମିତେନ ଦୈତେଯାନ୍ମୋହଯନ୍ତୀ ଜଗଦ ହ
ମୃଦୁ ହାସରେ, ସେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଓ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରିଦେଲେ।
ନିଷ୍ଠୁରୈଃ କିଂ ଵୃଥାଲାପୈଃ କଣ୍ଠଶୋଷଣହେତୁଭିଃ
କଣ ଦ୍ରୁଷ୍ଟ ଓ ଅର୍ଥହୀନ କଥା କହିବା, ଯାହା କେବଳ ଗଳା ଶୁଖାଇଦିଏ?
ଯୂଯଂ ତଥାମୀ ନିତରାମତ୍ର ହି କ୍ଲେଶଭାଗିନଃ
ତୁମେ ଓ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଃଖର ଭାଗୀ ହେବେ।
ମମ ହସ୍ତେ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ସୁଧାପାତ୍ରମନୁତ୍ତମମ୍
ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତ ପାତ୍ର ମୋର ହାତରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ପୀଯୂଷକଲଶଂ ତସ୍ଯୈ ଦଦୁସ୍ତେ ମୁଗ୍ଧଚେତସଃ
ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅମୃତ କଳଶ ଦେଇଦେଲେ।
ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ଵୃଥକ୍ପଙ୍କ୍ତିଂ ଚକାର ହ
ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସେ ଭୁଲ ଅନୁସ୍ଥାନ ରେଖା ଗଠନ କଲେ।
ତୂଷ୍ଣୀଂ ଭଵନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଽପି କ୍ରମଶୋ ଦୀଯତେ ମଯା
ସମସ୍ତେ ନିରବ ରୁହନ୍ତୁ; ମୁଁ କ୍ରମକ୍ରମେ ବଣ୍ଟନ କରିବି।
ସା ତୁ ସଂମୋହିତାଶ୍ଲେଷଲୋକା ଦାତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ସେ ଦେବୀ ନିଜ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରି, ବଣ୍ଟନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କମନୀଯଵିଭୂଷାଢ୍ଯା କଲା ସା ପରମା ବଭୌ
ଆକର୍ଷଣୀୟ ଭୂଷଣରେ ଭରିଥିବା, ସେ ପରମ କଳା ଦେବୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଚମକୁଥିଲେ।
ସୁଧାଂ ତାଂ ଦେଵତାପଙ୍କ୍ତୌ ପୂର୍ଵଂ ଦର୍ଵ୍ଯା ତଦାଦିଶତ୍
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସଭାରେ ପ୍ରଥମେ ଦାରୁଯାନ୍ତିରେ ଅମୃତ ଢେଳିବାକୁ ନିର୍ଦେଶ କଲେ।
ପୀତାମୃତଶିରୋମାତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଵ୍ଯୋମ ଜଗାମ ଚ
ହଳଦିଆ ଅମୃତର ମାତ୍ରା ମାତ୍ର ଏକ ମୁଣ୍ଡ ଭରି ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।