ତତୋ ଦେଵୈଃ ପରିଵୃତୋ ନାରାଯଣମୁପାଗମତ୍
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ସୋ ଽପି ବହୁଧା କୃପଯା ଲୋକନାଯକଃ
ସେ ଲୋକର ନାୟକ ଅନେକ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଦୟାରେ ଭରି ଥିଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଭୂମ୍ଯାଂ ଚ ଵୃକ୍ଷେଷୁ ତେଷାମପି ଵରଂ ଦଦୌ
ସେ ନାରାୟଣ ନାରୀମାନେ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଛେଦେ ପୁନର୍ଭଵତ୍ଵଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାମପି ଶାଖିନାମ୍
ସମସ୍ତ ଗଛରେ କାଟିଦେଲା ପରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହେବ।
ତେଷ୍ଵଘଂ ପ୍ରବଭୂଵାଶୁ ରଜୋନିର୍ଯାସମୂଷରମ୍
ତଥାପି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଅପବିତ୍ରତା ଆସିଗଲା—ରସ ଝରିବାରୁ ବଞ୍ଜତା ହେଲା।
ରାଜ୍ଯଶ୍ରିଯଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରସାଦାତ୍ପରମେଷ୍ଠିନଃ
ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର କୃପାରେ ତୁମେ ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରିଲେ।
ମମ ଶାପୋ ଵୃଥା ନ ସ୍ଯାଦସ୍ତୁ କାଲାନ୍ତରେ ମୁନେ
ମୁଁ ଚାହେଁ ମୋର ଶାପ ଅକାରଣ ନ ହେଉ, ମୁନି, ଏହା ପରେ କିଛି ସମୟରେ ଫଳିବ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ଭାଵିକାର୍ଯଜ୍ଞସ୍ତୂଷ୍ଣୀମେଵ ତଦା ଯଯୌ
ଭବିଷ୍ୟତ ଫଳ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଶ୍ଵର୍ଯମଦମତ୍ତତ୍ଵାତ୍କୈଲାସାଦ୍ରିମପୀଡଯତ
ଶାସନର ଅହଂକାରରେ ମତିହାରା ହୋଇ, ସେ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦେଲେ।
ଦୁର୍ଵାସାସ୍ତ୍ଵନ୍ମଦଭ୍ରଂଶଂ କର୍ତ୍ତୁକାମଃ ଶଶାପ ହ
ଦୁର୍ବାସା ତାଙ୍କର ଅହଂକାର କୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଶାପ ଦେଲେ।
ଅଧୁନା ପଶ୍ଯନିଃ ଶ୍ରୀକନ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସମଜାଯତ
ଏବେ ଦେଖ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ, ତିନି ଲୋକ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ନ ଯମା ନାପି ନିଯମା ନ ତପାସି ଚ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ, ନା କୌଣସି ଅନୁଶାସନ, ନା କୌଣସି ତପସ୍ୟା।
ନିଃସ୍ତ୍ତ୍ଵା ଧୈର୍ଯହୀନାଶ୍ଚ ନାସ୍ତିକାଃ ପ୍ରାଯଶୋ ଽଭଵନ୍
ଲୋକମାନେ ଅର୍ଥହୀନ, ଧୈର୍ୟ ହୀନ ଏବଂ ଅଧିକାଂଶ ଅନାସ୍ତିକ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଭାସ୍କରୋ ଧୂସରାକାରଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ କାନ୍ତିଵର୍ଜିତଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧୂସର ଆକାର ନେଇଛି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ରୂପର ଚାରିତ୍ର୍ୟ ହରାଇଛି।
ନ ପ୍ରସନ୍ନା ଦିଶାଂ ଭାଗା ନଭୋ ନୈଵ ଚ ନିର୍ମଲମ୍
ଦିଗବାଗ ମନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି, ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ।
ଵିନଷ୍ଟପ୍ରଯମେଵାସ୍ତି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ତିନି ଲୋକ ସହ ଚଳିତ ଏବଂ ଅଚଳ ବସ୍ତୁଗୁଡିକ ଏପରି ହୋଇଛି, ଯେପରିକି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ ଯାଉଛି।
ମଲକାଦ୍ଯା ମହାଦୈତ୍ଯାଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ବବାଧିରେ
ମଲକା ଓ ଅନ୍ୟ ମହା ଦେତ୍ୟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଉଦ୍ଯାନପାଲକାନ୍ସର୍ଵାନାଯୁଧୈଃ ସମତାଡଯନ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟାନ ରକ୍ଷକମାନେକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ମନ୍ଦିରସ୍ଥାନ୍ସୁରାନ୍ସର୍ଵାନତ୍ଯନ୍ତଂ ପର୍ଯପୀଡଯନ୍
ସେମାନେ ମନ୍ଦିରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଦୁଃଖ ଦେଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସମସ୍ତାଶ୍ଚ ଚକ୍ରୁର୍ଭୃଶମବାଧିତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ସର୍ଵୈରନୁଗତୋ ଦେଵୈଃ ପଲାଯନପରୋ ଽଭଵତ୍
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ସେ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଯଥାଵତ୍କଥଯାମାସ ନିଖିଲଂ ଦୈତ୍ଯଚେଷ୍ଟିତମ୍
ସେ ଦେତ୍ୟମାନେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଏକେକ ଭାବରେ କହିଦେଲେ।
ହତଶ୍ରୀକଂ ହରିହଯମାଲୋକ୍ଯେଦମୁଵାଚ ହ
ହରିଙ୍କ ଅଶ୍ୱ ରୂପର ଅଲୋକ ହରାଇଥିବା ଦେଖି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦୈତ୍ଯାରାତିର୍ଜଗତ୍କର୍ତା ସ ତେ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି
ଦେତ୍ୟମାନେର ଶତ୍ରୁ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମକୁ ଭଲ ଦେବେ।
ସମସ୍ତଦେଵସହିତଃ କ୍ଷୀରୋଦଧିମୁପାଯଯୌ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ସେ କ୍ଷୀର ସାଗରକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଵାଗ୍ଵରିଷ୍ଠାଭିଃ ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଜଗାଦ ସ କଲାନ୍ଦେଵାଞ୍ଜଗଦ୍ରକ୍ଷଣଲଂପଟଃ
ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଯଦୁଚ୍ଯତେ ମଯେଦାନୀଂ ଯୁଷ୍ମାଭିସ୍ତ ଦ୍ଵିଧୀଯତାମ୍
ମୁଁ ଏବେ ଯାହା କହୁଛି, ତାହା ତମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିବା।
ଅସୁରୈରପି ସଂଧାଯ ସମମେଵ ଚ ତୈରିହ
ଏଠାରେ ଅସୁରମାନେ ସହିତ ମିଳି ଏକତା କରି, ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ଚଳିବା।
ମଯି ସ୍ଥିତେ ସହାଯେ ତୁ ମଥ୍ଯତାମମୃତଂ ସୁରାଃ
ମୁଁ ତୁମର ସହଯୋଗୀ ହେବି; ଦେବତାମାନେ, ତମେ ଅମୃତକୁ ମଥନ କର।