ସ୍ଵସ୍ରୀଯୋ ଦାନଵାନାଂ ତୁ ଦେଵାନାଂ ଚ ପୁରୋହିତଃ
ମାମୁ ଦାନବ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ପୁରୋହିତ ହେବାକୁ ପାଇଲେ।
ବଭୂଵତୁସ୍ତୁଲ୍ଯବଲୌ ତଦା ଦେତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଵାସଵୌ
ସେ ସମୟରେ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଇଜଣ ଏକ ସମାନ ଶକ୍ତିରେ ଥିଲେ।
ହନ୍ତୁମିଚ୍ଛନ୍ନଗାଶ୍ଚାଶୁ ତପସଃ ସାଧନଂ ଵନମ୍
ତୁମେ ସେମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଶୀଘ୍ର ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ତ୍ରଯୀ ମୁଖରଦିଗ୍ଭାଗଂ ବ୍ରହ୍ମାନଦୈକନିଷ୍ଠିତମ୍
ତିନି ବେଦର ଶବ୍ଦରେ ଦିଗ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ଏକାଗ୍ରତା ରହିଥିଲା।
ଶିରାଂସି ଯୌଗପଦ୍ଯେନ ଛିନ୍ନାତ୍ଯାସଂସ୍ତ୍ଵଯୈଵ ତୁ
ତୁମେ ଏକ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ତଳେ ପକାଇଦେଲେ।
ତତୋ ମେରୁଗୁହାଂ ନୀତ୍ଵା ବହୂନବ୍ଦାନ୍ହି ସଂସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ତୁମେ ସେମାନେକୁ ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାକୁ ନେଇ, ବହୁ ବର୍ଷ ଅଞ୍ଚଳରେ ରହିଲେ।
ପୁତ୍ର ଶୋକେନ ସଂତପ୍ତସ୍ତ୍ଵାଂ ଶଶାପ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ
ପୁଅର ଦୁଃଖରେ ଜଳିଥିବା ସେ, କ୍ରୋଧରେ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଅନାଥକାସ୍ତତୋ ଦେଵା ଵିଷଣ୍ଣା ଦୈତ୍ଯପୀଡିତାଃ
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଅନାଥ ହୋଇ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଗତ୍ଵା ତୁ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ନତ୍ଵା ତଦ୍ଵୃତ୍ତମୂଚିରେ
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଗୃହକୁ ଯାଇ, ଶିର ନମାଇ, ଘଟିଥିବା ଘଟଣାକୁ କହିଲେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରତିକ୍ରିଯାଂ ଵେତ୍ତୁଂ ନ ଶଶାକାତ୍ମଭୂସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ସ୍ୱୟଂଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଏହାର ଉପାୟ ଭାବିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଦେଵୈଃ ପରିଵୃତୋ ନାରାଯଣମୁପାଗମତ୍
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ସୋ ଽପି ବହୁଧା କୃପଯା ଲୋକନାଯକଃ
ସେ ଲୋକର ନାୟକ ଅନେକ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଦୟାରେ ଭରି ଥିଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଭୂମ୍ଯାଂ ଚ ଵୃକ୍ଷେଷୁ ତେଷାମପି ଵରଂ ଦଦୌ
ସେ ନାରାୟଣ ନାରୀମାନେ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଛେଦେ ପୁନର୍ଭଵତ୍ଵଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାମପି ଶାଖିନାମ୍
ସମସ୍ତ ଗଛରେ କାଟିଦେଲା ପରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହେବ।
ତେଷ୍ଵଘଂ ପ୍ରବଭୂଵାଶୁ ରଜୋନିର୍ଯାସମୂଷରମ୍
ତଥାପି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଅପବିତ୍ରତା ଆସିଗଲା—ରସ ଝରିବାରୁ ବଞ୍ଜତା ହେଲା।
ରାଜ୍ଯଶ୍ରିଯଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରସାଦାତ୍ପରମେଷ୍ଠିନଃ
ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର କୃପାରେ ତୁମେ ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରିଲେ।
ମମ ଶାପୋ ଵୃଥା ନ ସ୍ଯାଦସ୍ତୁ କାଲାନ୍ତରେ ମୁନେ
ମୁଁ ଚାହେଁ ମୋର ଶାପ ଅକାରଣ ନ ହେଉ, ମୁନି, ଏହା ପରେ କିଛି ସମୟରେ ଫଳିବ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ଭାଵିକାର୍ଯଜ୍ଞସ୍ତୂଷ୍ଣୀମେଵ ତଦା ଯଯୌ
ଭବିଷ୍ୟତ ଫଳ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଶ୍ଵର୍ଯମଦମତ୍ତତ୍ଵାତ୍କୈଲାସାଦ୍ରିମପୀଡଯତ
ଶାସନର ଅହଂକାରରେ ମତିହାରା ହୋଇ, ସେ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦେଲେ।
ଦୁର୍ଵାସାସ୍ତ୍ଵନ୍ମଦଭ୍ରଂଶଂ କର୍ତ୍ତୁକାମଃ ଶଶାପ ହ
ଦୁର୍ବାସା ତାଙ୍କର ଅହଂକାର କୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଶାପ ଦେଲେ।
ଅଧୁନା ପଶ୍ଯନିଃ ଶ୍ରୀକନ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସମଜାଯତ
ଏବେ ଦେଖ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ, ତିନି ଲୋକ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ନ ଯମା ନାପି ନିଯମା ନ ତପାସି ଚ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ, ନା କୌଣସି ଅନୁଶାସନ, ନା କୌଣସି ତପସ୍ୟା।
ନିଃସ୍ତ୍ତ୍ଵା ଧୈର୍ଯହୀନାଶ୍ଚ ନାସ୍ତିକାଃ ପ୍ରାଯଶୋ ଽଭଵନ୍
ଲୋକମାନେ ଅର୍ଥହୀନ, ଧୈର୍ୟ ହୀନ ଏବଂ ଅଧିକାଂଶ ଅନାସ୍ତିକ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଭାସ୍କରୋ ଧୂସରାକାରଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ କାନ୍ତିଵର୍ଜିତଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧୂସର ଆକାର ନେଇଛି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ରୂପର ଚାରିତ୍ର୍ୟ ହରାଇଛି।
ନ ପ୍ରସନ୍ନା ଦିଶାଂ ଭାଗା ନଭୋ ନୈଵ ଚ ନିର୍ମଲମ୍
ଦିଗବାଗ ମନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି, ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ।
ଵିନଷ୍ଟପ୍ରଯମେଵାସ୍ତି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ତିନି ଲୋକ ସହ ଚଳିତ ଏବଂ ଅଚଳ ବସ୍ତୁଗୁଡିକ ଏପରି ହୋଇଛି, ଯେପରିକି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ ଯାଉଛି।
ମଲକାଦ୍ଯା ମହାଦୈତ୍ଯାଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ବବାଧିରେ
ମଲକା ଓ ଅନ୍ୟ ମହା ଦେତ୍ୟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଉଦ୍ଯାନପାଲକାନ୍ସର୍ଵାନାଯୁଧୈଃ ସମତାଡଯନ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟାନ ରକ୍ଷକମାନେକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ମନ୍ଦିରସ୍ଥାନ୍ସୁରାନ୍ସର୍ଵାନତ୍ଯନ୍ତଂ ପର୍ଯପୀଡଯନ୍
ସେମାନେ ମନ୍ଦିରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଦୁଃଖ ଦେଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସମସ୍ତାଶ୍ଚ ଚକ୍ରୁର୍ଭୃଶମବାଧିତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।