ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଚ କିଂ ତସ୍ଯ ଗଦସ୍ଵ ଵଦତାଂ ଵର
ଏହାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଣ? ମହାନ ବକ୍ତା, କୃପା କରି କହ।
କନ୍ଯା ରୂପଵତୀ ନାମ ଧାତ୍ରେ ତାଂ ପ୍ରଦଦୌ ପିତା
ରୂପବତୀ ନାମକ ଏକ କନ୍ୟାକୁ ତାଙ୍କର ପିତା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ ଦେଇଥିଲେ।
ନାରାଯଣପରୋ ନିତ୍ଯଂ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ସେ ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ ଓ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଭଵାନଧିକୃତୋ ରାଜ୍ଯେ ଦେଵାନାମିଵ ଵାସଵଃ
ତୁମେ ରାଜ୍ୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସବ ଭଳି ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଛ।
ତ୍ଵଯା କଶ୍ଚିତ୍କୃତଃ ପ୍ରଶ୍ନ ଋଷୀଣାଂ ସନ୍ନିଧୌ ତଦା
ସେ ସମୟରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଵଦନ୍ତୁ ତଦ୍ଵିନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଭଵନ୍ତୋ ମଦନୁଗ୍ରହାତ୍
ତୁମର ଅନୁଗ୍ରହରେ ସେମାନେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି କହନ୍ତୁ।
ତତ୍ପୂର୍ଵମେଵ କଥିତଂ ମଯା ଵିଧିବଲେନ ଵୈ
ଏହା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ନିୟମର ଶକ୍ତିରେ କହିଥିଲି।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତେ ପ୍ରକୁପିତାଃ ଶେପୁର୍ମାମୃଷଯୋ ଽଖିଲାଃ
ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ପ୍ରକୁପିତୈଃ ଶପ୍ତଃ ଖିନ୍ନଃ କାଞ୍ଚୀଂ ସମାଵିଶମ୍
ଏପରି ରାଗରେ ଶାପ ଦେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଦୁଃଖିତ କରିଦେଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ କଞ୍ଚୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି।
ଭଵତା ସହ ଦେଵୈସ୍ତୁ ପୌରୋହିତ୍ଯାର୍ଥମାଦରାତ୍
ତୁମେ ଏବଂ ଦେବମାନେ ସହିତ ମୁଁ ସମ୍ମାନରେ ପୁରୋହିତ ଭାବେ କାମ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲି।
ସ୍ଵସ୍ରୀଯୋ ଦାନଵାନାଂ ତୁ ଦେଵାନାଂ ଚ ପୁରୋହିତଃ
ମାମୁ ଦାନବ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ପୁରୋହିତ ହେବାକୁ ପାଇଲେ।
ବଭୂଵତୁସ୍ତୁଲ୍ଯବଲୌ ତଦା ଦେତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଵାସଵୌ
ସେ ସମୟରେ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଇଜଣ ଏକ ସମାନ ଶକ୍ତିରେ ଥିଲେ।
ହନ୍ତୁମିଚ୍ଛନ୍ନଗାଶ୍ଚାଶୁ ତପସଃ ସାଧନଂ ଵନମ୍
ତୁମେ ସେମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଶୀଘ୍ର ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ତ୍ରଯୀ ମୁଖରଦିଗ୍ଭାଗଂ ବ୍ରହ୍ମାନଦୈକନିଷ୍ଠିତମ୍
ତିନି ବେଦର ଶବ୍ଦରେ ଦିଗ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ଏକାଗ୍ରତା ରହିଥିଲା।
ଶିରାଂସି ଯୌଗପଦ୍ଯେନ ଛିନ୍ନାତ୍ଯାସଂସ୍ତ୍ଵଯୈଵ ତୁ
ତୁମେ ଏକ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ତଳେ ପକାଇଦେଲେ।
ତତୋ ମେରୁଗୁହାଂ ନୀତ୍ଵା ବହୂନବ୍ଦାନ୍ହି ସଂସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ତୁମେ ସେମାନେକୁ ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାକୁ ନେଇ, ବହୁ ବର୍ଷ ଅଞ୍ଚଳରେ ରହିଲେ।
ପୁତ୍ର ଶୋକେନ ସଂତପ୍ତସ୍ତ୍ଵାଂ ଶଶାପ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ
ପୁଅର ଦୁଃଖରେ ଜଳିଥିବା ସେ, କ୍ରୋଧରେ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଅନାଥକାସ୍ତତୋ ଦେଵା ଵିଷଣ୍ଣା ଦୈତ୍ଯପୀଡିତାଃ
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଅନାଥ ହୋଇ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଗତ୍ଵା ତୁ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ନତ୍ଵା ତଦ୍ଵୃତ୍ତମୂଚିରେ
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଗୃହକୁ ଯାଇ, ଶିର ନମାଇ, ଘଟିଥିବା ଘଟଣାକୁ କହିଲେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରତିକ୍ରିଯାଂ ଵେତ୍ତୁଂ ନ ଶଶାକାତ୍ମଭୂସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ସ୍ୱୟଂଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଏହାର ଉପାୟ ଭାବିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଦେଵୈଃ ପରିଵୃତୋ ନାରାଯଣମୁପାଗମତ୍
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ସୋ ଽପି ବହୁଧା କୃପଯା ଲୋକନାଯକଃ
ସେ ଲୋକର ନାୟକ ଅନେକ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଦୟାରେ ଭରି ଥିଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଭୂମ୍ଯାଂ ଚ ଵୃକ୍ଷେଷୁ ତେଷାମପି ଵରଂ ଦଦୌ
ସେ ନାରାୟଣ ନାରୀମାନେ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଛେଦେ ପୁନର୍ଭଵତ୍ଵଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାମପି ଶାଖିନାମ୍
ସମସ୍ତ ଗଛରେ କାଟିଦେଲା ପରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହେବ।
ତେଷ୍ଵଘଂ ପ୍ରବଭୂଵାଶୁ ରଜୋନିର୍ଯାସମୂଷରମ୍
ତଥାପି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଅପବିତ୍ରତା ଆସିଗଲା—ରସ ଝରିବାରୁ ବଞ୍ଜତା ହେଲା।
ରାଜ୍ଯଶ୍ରିଯଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରସାଦାତ୍ପରମେଷ୍ଠିନଃ
ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର କୃପାରେ ତୁମେ ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରିଲେ।
ମମ ଶାପୋ ଵୃଥା ନ ସ୍ଯାଦସ୍ତୁ କାଲାନ୍ତରେ ମୁନେ
ମୁଁ ଚାହେଁ ମୋର ଶାପ ଅକାରଣ ନ ହେଉ, ମୁନି, ଏହା ପରେ କିଛି ସମୟରେ ଫଳିବ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ଭାଵିକାର୍ଯଜ୍ଞସ୍ତୂଷ୍ଣୀମେଵ ତଦା ଯଯୌ
ଭବିଷ୍ୟତ ଫଳ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଶ୍ଵର୍ଯମଦମତ୍ତତ୍ଵାତ୍କୈଲାସାଦ୍ରିମପୀଡଯତ
ଶାସନର ଅହଂକାରରେ ମତିହାରା ହୋଇ, ସେ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦେଲେ।
ଦୁର୍ଵାସାସ୍ତ୍ଵନ୍ମଦଭ୍ରଂଶଂ କର୍ତ୍ତୁକାମଃ ଶଶାପ ହ
ଦୁର୍ବାସା ତାଙ୍କର ଅହଂକାର କୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଶାପ ଦେଲେ।