ତେ ସର୍ଵେ ତାଵକାଃ ସଂତୁଭୂତାନାମପି ତୃପ୍ତଯେ
ସେଗୁଡିକ ସମସ୍ତ ତୁମର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ।
ତଦୁକ୍ତେନୈଵ ଵିଧିନା ଚକାର ଚ ମହାକ୍ରତୂନ୍
ତୁମେ ଯେପରି ନିୟମ କହିଥିଲ, ସେହିପରି ମହାଯଜ୍ଞ କରାଯାଇଥିଲା।
ତତ୍ତଦ୍ଵିଭାଗୋ ଵେଦେଷୁ ପ୍ରୋକ୍ତତ୍ଵାଦିହ ନୋଦିତଃ
ଏହାର ବିଭିନ୍ନ ବିଭାଗ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କହାଯାଇନାହିଁ।
ଆପତ୍ସୁ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵାପି ଭକ୍ଷଯେଦ୍ଗୁର୍ଵନୁଜ୍ଞଯା
ଏକାପତ୍ତି ସମୟରେ, ଗୁରୁଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଖାଇପାରିବ।
ଉଦ୍ବୁଧ୍ଯସ୍ଵ ପଶୋ ତ୍ଵଂ ହି ନାଶିଵଃ ସଞ୍ଛିଵୋ ହ୍ଯସି
ଉଠ, ପଶୁ, ତୁମେ ଅଶୁଭ ନୁହେଁ; ତୁମେ ନିଜେ ଶୁଭ।
ଯତୋ ଵିଶ୍ଵାଧିକୋ ରୁଦ୍ରସ୍ତେନ ରୁଦ୍ରୋ ଽସି ଵୈ ପଶୋ
ରୁଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବାରୁ, ପଶୁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ର।
ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ଵା ପରାର୍ଥଂ ଵା ହତ୍ଵା ଦୋଷୈର୍ନ ଲିପ୍ଯତେ
ନିଜ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ହେଉ, ହତ୍ୟା କରିଲେ ଦୋଷ ଲାଗେନାହିଁ।
ମନଃସଂକଲ୍ପସିଦ୍ଧାନାଂ ମହତାଂ ଶିଵଵର୍ଚସାମ୍
ଯେମାନେ ମନୋସଂକଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଚାୟା ରହିଛି,
ଜପହୋମାର୍ଚନାଦ୍ଯୈସ୍ତୁ ତେଷାମିଷ୍ଟଂ ଚ ସିଧ୍ଯତି
ଜପ, ହୋମ, ଆର୍ଚନା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।
ସ୍ତେଯସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣଂ କିଂ ଵା ତନ୍ମେ ଵିସ୍ତରତୋ ଵଦ
ଚୋରିର ଲକ୍ଷଣ କଣ? ଦୟାକରି ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହ।
ଏତସ୍ମାଦଧିକଂ ପାପଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ତେ ଶରଣଂ ଗତେ
ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ପାପ ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଜଣେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଭରସା ଭଙ୍ଗ କରାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଧିକଂ ପାପଂ ତସ୍ମାନ୍ନାସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତିଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ପାପ; ତେଣୁ ଏହାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ।
ତଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ତେଯଦୋଷସ୍ଯ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏପରି ଦ୍ରବ୍ୟ ଚୋରିର ଦୋଷ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ।
ଵିଶ୍ଵସ୍ତେ ଵାପ୍ଯଵିଶ୍ଵସ୍ତେ ନ ଦରିଦ୍ରଧନଂ ହରେତ୍
ଭରସା କିମ୍ବା ଅଭରସା ଯେଉଁ ହେଉ, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଧନ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯୋ ହନ୍ଯାଦଵିଚାରେଣ ସୋ ଽଶ୍ଵମେଧଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଚିନ୍ତାବିନା କିଂବା ବିଚାର କରିବା ଛାଡ଼ି କିଉଁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଉଥିବେ।
ସ୍ତେଯାଦଧଃକ୍ରମେଣୈଵ ଦଶୋତ୍ତରଗୁଣଂ ତ୍ଵଘମ୍
ଚୋରି କରିଲେ, ତାର ଗୁରୁତ୍ୱ ଅନୁସାରେ ଦୋଷ ଦଶଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ।
ଦଶୋତ୍ତରଗୁଣୈଃ ପାପୈର୍ଲିପ୍ଯତେ ଧନହାରକଃ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଅନ୍ୟର ଧନ ଚୋରି କରେ, ସେ ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ।
ରହସ୍ଯାତିରହସ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ଏହା ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଅତି ଗୁପ୍ତ ଏକ ରହସ୍ୟ, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ସର୍ଵେ ନୀରୋଗିଣୋ ଦାନ୍ତାଃ ସୁଖିନୋ ଦଯଯାଞ୍ଚିତାଃ
ସମସ୍ତେ ରୋଗମୁକ୍ତ, ନିୟମିତ, ସୁଖୀ ଏବଂ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ସ୍ତୋକାସ୍ତୋକକ୍ରମେଣୈଵ ବହୁଦ୍ରଵ୍ଯମପାହରତ୍
ସେ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ କରି ଅନେକ ଧନ ନେଇଥିଲେ, ଏହିପରି ଅନୁକ୍ରମରେ।
ତଦ୍ଗୋପନଂ ନିଶାର୍ଧାଯାଂ ତସ୍ମିନ୍ଦୂରଂ ଗତେ ସତି
ସେ ଧନ ଲୁଚାଇବା କାମ ମଧ୍ୟରାତିରେ, ଦୂରକୁ ଯିବା ପରେ ହେଇଥିଲା।
ଜହାରାଵିଦିତସ୍ତେନ କାଷ୍ଠଭାରଂ ଵହନ୍ଯଯୌ
ସେ ଅନ୍ୟମାନେ ଜାଣିନଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଲକଡ଼ିର ଭାର ଉଠାଇ ନେଇଗଲା।
ପୁନଶ୍ଚ ତତ୍ପୁରଂ ପ୍ରାଯାଦ୍ଵଜ୍ରୋ ଽପି ଧନତୃଷ୍ମଯା
ପୁଣି ଧନ ଲୋଭରେ, ବଜ୍ର ତାହା ସହରକୁ ଫେରିଗଲା।
କିରାତୋ ଽପି ଗୃହଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ବଭାଷେ ମୁଦିତଃ ପ୍ରିଯାମ୍
କିରାତ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହ କଥା କହିଲା।
ଲବ୍ଧଂ ଧନମିଦଂ ଭୀରୁ ସମାଧତ୍ସ୍ଵ ଧନାର୍ଥିନି
ଭୟଭୀତେ, ଏହି ଧନ ମୁଁ ଆଣିଛି; ତୁମେ ଏହାକୁ ରଖ, କାରଣ ତୁମେ ଧନ ଚାହୁଁଛ।
ଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ତତୋ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ସ୍ଵପତିମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଏହି କଥା ଭାବି, ନିଜ ପତିଙ୍କୁ କହିଲା।
ମାଂ ଵିଲୋକ୍ଯୈଵମଚିରାଦ୍ବହୁଭାଗ୍ଯଵତୀ ଭଵେତ୍
ମତେ ଦେଖିଲେ ମାନେ, ଶୀଘ୍ର ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେବେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନ ତିଷ୍ଠତି ଚିରଂ ଶାପାଦ୍ଵଲ୍ମୀକଜନ୍ମନଃ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେନାହିଁ, ଏହା ଭୂମିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଶାପ ଦ୍ୱାରା।
ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵଂ ତୁ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନ କଦାଚିଦ୍ଵୃଥା ଭଵେତ୍
ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଯାଇଛି, ସେ କଥା କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏନାହିଁ।
ତଦେଵ ତିଷ୍ଠତି ଚିରାଦନ୍ଯଦ୍ଗଚ୍ଛତି କାଲତଃ
ଏହି ଜିନିଷ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥାଏ; ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ସମୟ ସହିତ ଚାଲିଯାଏ।