ତ୍ଵନ୍ମୁଖାଂଭୋଜତୋ ଽଵାପ୍ଯସିଦ୍ଧିଂ ଯାନ୍ତୁ ପରାତ୍ପରାମ୍
ତୁମର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁଖରୁ ଏହା ପାଇ ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରୁନ୍।
ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ପୁନର୍ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ମଧୁସୂଦନମ୍
ସେ ଶିର ନମାଇ, ପୁନି ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କିଂଵିହାରଂ କିଂପ୍ରଭାଵମେତନ୍ମେ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ତାଙ୍କର ଖେଳା ଓ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୋତେ କହିବାକୁ ଉଚିତ।
ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସିଯଦ୍ଯତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହତି
ତୁମେ ଯାହା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହଁ, ସେ ସବୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ।
ପୁରତଃ କୁମ୍ଭଜାତସ୍ଯ ମୁନେରନ୍ତରଧାଦ୍ଧରିଃ
କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମୁନିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ହଯଗ୍ରୀଵେଣ ମୁନିନା ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ହୟଗ୍ରୀବ ମୁନି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ।
ହଯାନନମୁପାଗତ୍ଯାଗସ୍ତ୍ଯୋ ଵାକ୍ଯଂ ସମବ୍ରଵୀତ୍
ହୟାନନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—
ଲୋକାଭ୍ଯୁଦଯହେତୁର୍ହି ଦର୍ଶନଂ ହି ଭଵାଦୃଶାମ୍
ଲୋକମାନଙ୍କ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ, ତୁମପରି ମହାନ୍ଭାବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏକମାତ୍ର କାରଣ।
ଵିହାରଶ୍ଚୈଵ ମୁଖ୍ଯା ଯେ ତାନ୍ନୋ ଵିସ୍ତରତୋ ଵଦ
ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଖେଳାଗୁଡ଼ିକୁ ଆମକୁ ସବିସ୍ତାରେ କହ।
ଧ୍ଯାନୈକଦୃଶ୍ଯା ଧ୍ଯାନାଙ୍ଗୀ ଵିଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ହୃଦଯାସ୍ପଦା
ସେ ଧ୍ୟାନରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଧ୍ୟାନ ଓ ଜ୍ଞାନର ଆଧାର, ହୃଦୟରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଆତ୍ମୈକ୍ଯାଦ୍ଵ୍ଯକ୍ତିମାଯାତି ଚିରାନୁଷ୍ଠାନଗୌରଵାତ୍
ଆତ୍ମା ସହ ଏକତା ଦ୍ୱାରା, ଦୀର୍ଘ ସାଧନାର ଫଳରେ ସେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତିର୍ନାମ ସା ଖ୍ଯାତା ଦେଵାନାମିଷ୍ଟସିଦ୍ଧିଦା
ସେ ପ୍ରକୃତି ନାମରେ ପରିଚିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଶର୍ଵସଂମୋହଜନକମଵାଙ୍ମନସଗୋଜରମ୍
ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଶର୍ବଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରେ, ଯାହା କଥା, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅପହ୍ରାୟ, ସେହି ଅତୀତ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଵିସୃଜ୍ଯ ପାର୍ଵତୀଂ ଶୀଘ୍ରନ୍ତଯା ରୁଦ୍ଧୋ ଽତନୋଦ୍ରତମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରି, ସେ ନିଜ ରତିର ମୁକ୍ତିକୁ ଅଟକାଇଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଵୈ ଜନଯାମାସ ଶାସ୍ତାରମସୁରାର୍ଦନମ୍
ସେହି ମହିଳାରେ, ସେ ଶାସ୍ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯିଏ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଅହୋ ଵିମୋହିତୋ ଦେଵ୍ଯା ଜନଯାମାସ ଚାତ୍ମଜମ୍
ହାଁ! ଦେବୀଙ୍କ ମୋହରେ ପଡି, ସେ ନିଜ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପାଲଯାମାସ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍
ସେ ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମାନବ ସହିତ ତିନି ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ତଂ ପ୍ରମତ୍ତଂ ଵିଦିତ୍ଵାଥ ଭଵାନୀପତିଖ୍ଯଯଃ
ତାଙ୍କୁ ମଦରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦେଖି, ଭବାନୀଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତି ଜଣେ
ଉନ୍ମତ୍ତରୂପଧାରୀ ଚ ଯଯୌ ଵିଦ୍ଯାଧରାଧ୍ଵନା
ପାଗଳ ରୂପ ଧରି, ସେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେଙ୍କ ପଥରେ ଯାଇଲେ।
ଯଦୃଚ୍ଛଯାଗତା ତସ୍ଯ ପୁରଶ୍ଚାରୁତରାକୃତିଃ
ଏକ ଅପୂର୍ବ ରୂପର ମହିଳା ସଯ଼ଯୋଗରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତତ୍ସମର୍ପିତମାଲ୍ଯଂ ଚ ଲବ୍ଧ୍ଵା ସଂତୁଷ୍ଟମାନସା
ସେ ଦିଆଯାଇଥିବା ମାଳା ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କ ମନ ଖୁସି ହେଲା।
କୁତ୍ର ଵା ଗମ୍ଯତେ ଭୀରୁ କୁତୋ ଲବ୍ଧମିଦଂ ତ୍ଵଯା
ଭୟଭୀତ ଜଣେ, କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ଏହା କେଉଁଠୁ ପାଇଲୁ?
ଚିରେଣ ତପସା ବ୍ରହ୍ମନ୍ଦେଵ୍ଯା ଦତ୍ତଂ ପ୍ରସନ୍ନଯା
ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ପରେ, କୃପାଳୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀ ଏହା ଦେଇଥିଲେ।
ପୃଷ୍ଟମାତ୍ରେଣ ସା ତୁଷ୍ଟା ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ମହାତ୍ମନେ
କେବଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାରେ, ସେ ଖୁସି ହେଇ, ସେ ମହାତ୍ମାକୁ ଦେଇଥିଲେ।
ଦଧୌ ସ୍ଵଶିରସା ଭକ୍ତ୍ଯା ତାମୁଵାଚାତିର୍ଷିତଃ
ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ବହୁତ ଖୁସି ହେଇ କହିଲେ।
ଭକ୍ତିରସ୍ତୁ ପଦାଂଭୋଜେ ଦେଵ୍ଯାସ୍ତଵ ସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲା
ତୁମର ଦେବୀଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରହୁ।
ସା ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଯଯୌ ତୁଷ୍ଟା ଯଥାଗତମ୍
ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଖୁସି ହେଇ, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରଵଧୂହସ୍ତାତ୍ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ଵଲ୍ଲକୀମ୍
ବିଦ୍ୟାଧର ବଧୂଙ୍କ ହାତରୁ ସେ ବାଣୀ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
କ୍ଵଚିଦ୍ଗୃହ୍ଣନ୍କ୍ଵଚିଦ୍ଗା ଯନ୍କ୍ଵଚିଦ୍ଧସନ୍
କେବେ ଧରୁଥିଲେ, କେବେ ଗାଇଥିଲେ, କେବେ ହସୁଥିଲେ।
ସ୍ଵକରସ୍ଥାଂ ତତୋ ମାଲାଂ ଶକ୍ରାଯ ପ୍ରଦଦୌ ମୁନିଃ
ତାପରେ ନିଜ ହାତରେ ଥିବା ମାଳା ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ ମୁନି।