ଯେଭ୍ଯୋ ଽଧିକର୍ତ୍ତା ସଂଜଜ୍ଞେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞୋ ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ତ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯିଏ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ବୋଲି ଜଣାଶୁଣା ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅନୁତ୍ପାଦ୍ଯଂ ପରଂ ଧାମ ପରମାଣୁ ପରେଶଯମ୍
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମ ଅଜନ୍ମା, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାୟକ।
ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵସ୍ତିରୋଭାଵଃ ସ୍ଥିତିଶ୍ଚୈଵାପ୍ଯନୁଗ୍ରହଃ
ପ୍ରକାଶ, ଗୁପ୍ତି, ରକ୍ଷା ଏବଂ କୃପା—
ସତେଜା ଏଷ ତମସୋ ଯଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ପ୍ରକାଶକଃ
ଯିଏ ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ଆରମ୍ଭରୁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରକାଶିତ କରନ୍ତି।
ବୃହତ୍ତୁ ସର୍ଵତୋ ଵୃତ୍ତମୀଶ୍ଵରାତ୍ତଦ୍ଵ୍ଯଜାଯତେ
ସେଇ ବିଶାଳ, ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରୁଥିବା ମଣ୍ଡଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯୋନିଂ ପ୍ରକୃତି ମାଚଷ୍ଟେ ସା ଚ ନାରାଯଣାତ୍ମିକା
ସେ ପ୍ରକୃତିକୁ ଯୋନି ବୋଲି କହନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ନାରାୟଣ ର ସ୍ୱରୂପ।
ସନ୍ନିସର୍ଗଃ ସତତ୍ତ୍ଵାଚ୍ଚ ଲୋକଧାତୁର୍ମହାତ୍ମନଃ
ସଂଯୋଗ ଏବଂ ସତ୍ୟତ୍ୱରୁ ମହାଆତ୍ମାଙ୍କ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗଠନ ହୁଏ।
ତ୍ଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ପୁରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମନ ମଯମନାମଯମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ନଗର ଅଛି, ଯାହା ମନରୁ ତିଆରି ଏବଂ ଦୁଃଖରହିତ।
ଶିଵଂ ନାମ ପୁରଂ ତତ୍ର ଶରଣଂ ଜନ୍ମଭୀରୁଣାମ୍
ସେଠାରେ 'ଶିବ' ନାମକ ଏକ ନଗର ଅଛି, ଯାହା ଜନ୍ମକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ।
ଅଭ୍ଯନ୍ତରଂ ତୁ ଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ମହୀମଣ୍ଡଲସଂସ୍ଥିତମ୍
ଭିତରେ ଏହା ବହୁତ ବିସ୍ତୃତ, ବଡ଼ ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ଶାତ କୈଂଭେନ ମହତା ପ୍ରାକାରେଣାର୍କଵର୍ଚସା
ଏହା ଶାତକୌମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ବଡ଼ ପ୍ରାକାରରେ ଘେରାଯାଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ତପନୀଯନିଭୈଃ ଶୁଭ୍ରୈର୍ଗାଢଂ ସୁକୃତଵେଷ୍ଟନମ୍
ଶୁଧ୍ଧ, ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଘେରାଯାଇଛି, ଏହା ଶୁଧ୍ଧ ସୁନା ପରି ଚମକୁଛି।
ରମ୍ଯେ ପୁରଵରଶ୍ରେଷ୍ଠେ ତସ୍ମିନ୍ଵୈହାଯଭୂମିଷୁ
ସେଇ ଆନନ୍ଦମୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗରରେ, ଆକାଶ ଭୂମିରେ—
ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧେଷୁ ଵନୋପଵନଶୋଭିଷୁ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉଥିବା, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବନରେ ଶୋଭିତ—
ସଂଧ୍ଯାଭ୍ରସନ୍ନିକାଶେଷୁ କୈଲାସପ୍ରତିମେଷୁ ଚ
ସଂଧ୍ୟା ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, କୈଳାସ ପରି ମହାନ—
ପ୍ରାସାଦଵରପୃଷ୍ଠେଷୁ ତେଷୁ ମୋଦନ୍ତି ସୁଵ୍ରତାଃ
ସେଠାରେ ମହଲର ଉଚ୍ଚ ଛତରେ, ନିୟମିତ ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଗୀତଵାଦିତ୍ରଘୋଷାଶ୍ଚ ସଂସ୍ରଵାଶ୍ଚ ସମନ୍ତତଃ
ଗୀତ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଛି।
ଏଵମାଦୀନି ଵର୍ତନ୍ତେ ତେଷାଂ ପ୍ରାସାଦମୂର୍ଦ୍ଧନି
ଏପରି ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଦୃଶ୍ୟ ତାଙ୍କର ରାଜପ୍ରାସାଦର ଶୀର୍ଷଭାଗରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ଅନୌପମ୍ଯୈର୍ଵରୈ ରତ୍ନୈଃ ସର୍ଵତଃ ସଂଵିଭୂଷିତଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ବାଲସୁର୍ଯମଯୈଶ୍ଚାପି ସୌଵର୍ଣୈଶ୍ଚାଗ୍ନିସପ୍ରଭୈଃ
ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ଓ ସୁନା ର ଆଭା, ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଅଳଙ୍କୃତ।
ଆପନ୍ନସଂଶଯାଶ୍ଚେମଂ ଵାକ୍ଯମୂଚୁଃ ସମୀରଣମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ସମୀରଣଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅନୁଗ୍ରାହ୍ଯତମାଃ ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରମୋଦନ୍ତେ ପୁରୋତ୍ତମେ
ଯେମାନେ ସବୁଠୁ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ବସୁଥିଲେ।
ଶ୍ରୂଯତାଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଭକ୍ତିର୍ଯୈରନୁକଲ୍ପିତା
ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଯେମାନେ ଭକ୍ତି କରିଥିଲେ, ସେଇ ଭକ୍ତି ବିଷୟରେ ଏବେ ଶୁଣ।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ଵିଶୁଦ୍ଧେନାନ୍ତରାତ୍ମନା
କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ, ବାକ୍ୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା।
ତୈର୍ଲବ୍ଧଂ ରୁଦ୍ରସାଲୋକ୍ଯଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ପଦମଵ୍ଯଯମ୍
ଏହିପରି ଉପାୟରେ ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ, ଶାଶ୍ୱତ ଓ ଅବିନାଶୀ ପଦବି ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଵୈଶ୍ଵାନାରମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ଵିଶ୍ଵରୂପାଃ କପର୍ଦିନଃ
ସମସ୍ତେ ଅଗ୍ନିର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବ୍ୟାପି, ଜଟାଧାରୀ।
ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ରକୃତୋଷ୍ଣୀଷା ଜଟାମୁକୁଟ ଧାରିଣଃ
ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ପଗଡ଼ି ଓ ଜଟାର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ତରୁଣାଦିତ୍ଯସଂକାଶାଃ ସର୍ଵେ ତେ ପୀତଵାସସଃ
ସମସ୍ତେ ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ଶ୍ରିଯାନ୍ଵିତାଃ କୁଣ୍ଡଲିନୋ ମୁକ୍ତାହାରଵିଭୂଷିତାଃ
ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରପୂର, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମୁକ୍ତାମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ।
ଵିଭଜ୍ଯ ବହୁଧାତ୍ମାନଂ ଜରାମୃତ୍ଯୁଵିଵର୍ଜିତାଃ
ନିଜେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ।