ସ୍ଵର୍ଗୋପପାଦକୈସ୍ତୁଲ୍ଯା ଯାତନାସ୍ଥାନଵାସିନଃ
ଯେମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ସ୍ଥାନରେ ବସୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ଲୋକଙ୍କ ସମାନ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ରୌରଵେ ତମସି ହ୍ଯେତେ ଶୀତୋଷ୍ଣଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ତେ
ରୌରବ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ, ସେମାନେ ଥଣ୍ଡା ଓ ଗରମ ଦୁହିଁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଉଷ୍ଣସ୍ତୁ ରୌରଵୋ ଜ୍ଞେଯସ୍ତେଜୋଘୋରରସାତ୍ମକଃ
ରୌରବ ସ୍ଥାନଟି ଗରମ, ଭୟଙ୍କର ତାପ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ବୋଲି ଜାଣ।
ଏଵଂ ସୁଦୁର୍ଲଭାଃ ସଂତଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵା ଧାର୍ମିକା ନରାଃ
ଏଭଳି, ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଗଣାନା ଦିନିଵୃତ୍ତୈଷା ସଂଖ୍ଯା ବ୍ରାହ୍ମୀ ତ୍ଵମାନୁଷୀ
ଏହି ଦିନଗୁଡ଼ିକର ଗଣନା ଦେବମାନେ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମୀକ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମାନବ ଗଣନା ଜାଣ।
ଉକ୍ତା ହ୍ଯେତେ ତ୍ଵଯା ଲାକା ଲାକାନାମନ୍ତରଣ ଚ
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଲୋକମାନେ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଅନ୍ତରାଳ ବିବରଣ କରିଛ।
ସ ଵାଯୁର୍ଦୃଷ୍ଟତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥ ଇଦଂ ତତ୍ତ୍ଵମୁଵାଚ ହ
ସେ ବାୟୁ, ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ଦେଖି, ଏହି ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ତର୍କେଣ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଯୋଗାତ୍ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଦର୍ଶିନଃ
ଯେମାନେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସିଧାସଳଖ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ତର୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବୁଝନ୍ତି।
ଋଭୁଃ ସନତ୍କୁମାରାଦ୍ଯାଃ ସଂବୁଦ୍ଧାଃ ଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧଯଃ
ଋଭୁ, ସନତ୍କୁମାର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଜାଗୃତ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା।
ଅକ୍ଷଯାଃ ପ୍ରୀତିସଂଯୁକ୍ତା ବ୍ରାହ୍ମେ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଯୋଗିନଃ
ଯୋଗୀମାନେ ଅକ୍ଷୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମୀକ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଯଥାତ୍ରୈଵ ସଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ସାଂନିଧ୍ଯଂ ତତ୍ର କୁର୍ଵତା
ଯେପରି ଏଠାରେ ସାନିଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ଈଶ୍ଵରଃ ପରମାଣୁତ୍ଵାଦ୍ଭାଵଗ୍ରାହ୍ଯୋ ମନୀଷିଣାମ୍
ପ୍ରଭୁ, ପରମାଣୁଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଥିବାରୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି।
ଦ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵମାତ୍ମସଂବନ୍ଧମଧିଷ୍ଟାତୃତ୍ଵମେଵ ଚ
ସେ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ଆତ୍ମା ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଏବଂ ନିୟନ୍ତା।
ଵିଭୁତ୍ଵାତ୍ଖଲୁ ଯୋଗାଢ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽନୁଗ୍ରହେ ରତଃ
ତାଙ୍କର ବ୍ୟାପ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେ ଯୋଗରେ ସମୃଦ୍ଧ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ କୃପାରେ ଆନନ୍ଦିତ।
ଅକ୍ଷରଂ ଧ୍ରୁଵମଵ୍ଯଗ୍ରମଷ୍ଟମଂ ତ୍ଵୌପସର୍ଗିକମ୍
ଅଷ୍ଟମ, ଯାହା ଅକ୍ଷୟ, ନିରନ୍ତର ଓ ଅଚଳ, ଏହା ଉପସର୍ଗିକ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ମାଯଯା କୃତମାଚଷ୍ଟେ ମାଯୀ ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି, ମାୟାଧୀନ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ତାହା କହନ୍ତି।
ଵିସ୍ତରେଣାନୁପୂର୍ଵ୍ଯା ଚ ବ୍ରୁଵତୋ ମେ ନିବୋଧତ
ମୁଁ ଯେପରି ତୁମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଓ କ୍ରମକ୍ରମେ କହୁଛି, ଶୁଣ।
ଭୂଲୋକାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକୋ ଵୈ ଯୋଜନୈଃ ସଂପ୍ରକୀର୍ତ୍ଯତେ
ଭୂଲୋକରୁ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଦୂରତା ଯୋଜନାରେ ମାପାଯାଏ।
ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵ ଭାଗଵତୋ ଽଡଂ ତୁ ବ୍ରହ୍ମଲୋକାତ୍ପରଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଉପରେ ଭାଗବତ ଲୋକ ଅଛି, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଠାରୁ ବି ଉପରେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନିତ୍ଯା ହ୍ଯପରିସଂକ୍ଷାତାଃ ପରସ୍ପରଗୁଣାଶ୍ରଯାତ୍
ସେଗୁଡ଼ିକ ସଦା ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଅପରିମାପ୍ୟ, କାରଣ ସେମାନେ ପରସ୍ପରର ଗୁଣରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି।
ଯେଭ୍ଯୋ ଽଧିକର୍ତ୍ତା ସଂଜଜ୍ଞେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞୋ ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ତ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯିଏ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ବୋଲି ଜଣାଶୁଣା ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅନୁତ୍ପାଦ୍ଯଂ ପରଂ ଧାମ ପରମାଣୁ ପରେଶଯମ୍
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମ ଅଜନ୍ମା, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାୟକ।
ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵସ୍ତିରୋଭାଵଃ ସ୍ଥିତିଶ୍ଚୈଵାପ୍ଯନୁଗ୍ରହଃ
ପ୍ରକାଶ, ଗୁପ୍ତି, ରକ୍ଷା ଏବଂ କୃପା—
ସତେଜା ଏଷ ତମସୋ ଯଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ପ୍ରକାଶକଃ
ଯିଏ ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ଆରମ୍ଭରୁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରକାଶିତ କରନ୍ତି।
ବୃହତ୍ତୁ ସର୍ଵତୋ ଵୃତ୍ତମୀଶ୍ଵରାତ୍ତଦ୍ଵ୍ଯଜାଯତେ
ସେଇ ବିଶାଳ, ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରୁଥିବା ମଣ୍ଡଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯୋନିଂ ପ୍ରକୃତି ମାଚଷ୍ଟେ ସା ଚ ନାରାଯଣାତ୍ମିକା
ସେ ପ୍ରକୃତିକୁ ଯୋନି ବୋଲି କହନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ନାରାୟଣ ର ସ୍ୱରୂପ।
ସନ୍ନିସର୍ଗଃ ସତତ୍ତ୍ଵାଚ୍ଚ ଲୋକଧାତୁର୍ମହାତ୍ମନଃ
ସଂଯୋଗ ଏବଂ ସତ୍ୟତ୍ୱରୁ ମହାଆତ୍ମାଙ୍କ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗଠନ ହୁଏ।
ତ୍ଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ପୁରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମନ ମଯମନାମଯମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ନଗର ଅଛି, ଯାହା ମନରୁ ତିଆରି ଏବଂ ଦୁଃଖରହିତ।
ଶିଵଂ ନାମ ପୁରଂ ତତ୍ର ଶରଣଂ ଜନ୍ମଭୀରୁଣାମ୍
ସେଠାରେ 'ଶିବ' ନାମକ ଏକ ନଗର ଅଛି, ଯାହା ଜନ୍ମକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ।
ଅଭ୍ଯନ୍ତରଂ ତୁ ଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ମହୀମଣ୍ଡଲସଂସ୍ଥିତମ୍
ଭିତରେ ଏହା ବହୁତ ବିସ୍ତୃତ, ବଡ଼ ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।