ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକାଳରେ, ଦିନରେ ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ଦିନରେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ରାତିରେ ପ୍ରାଣବାୟୁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ସେମାନେ ରାତିରେ ଅଜୟ ଥିଲେ। ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ମାନବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି ଚଳିଗଲେ, ସେମାନେ ଚାନ୍ଦନି, ରାତି, ଦିନ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାର ଆକାର ଧାରଣ କଲେ। ଏହିପରି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଥମେ ଜଳ ତିଆରି କଲେ, ତାପରେ ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ମାନବମାନେ କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଚାନ୍ଦନିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ତାପରେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭୂକ୍କର୍ତ୍ତ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ କିଏ କହିଲେ, "ଆସ, ଏହି ଜଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବା।" ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ଏହି ଜଳକୁ ଶୁଖାଇଦେବା।" ଏହିଭଳି ସେମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କଲେ। ଏଠାରେ "ରକ୍ଷ" ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ରକ୍ଷା କରିବା, ତେଣୁ ଯେଉଁମାନେ ରକ୍ଷା କଲେ ସେମାନେ 'ରକ୍ଷ', ଯେଉଁମାନେ ନାଶ କଲେ ସେମାନେ 'ୟକ୍ଷ' ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହେଲେ। ସେମାନେ ଅନେକଥର ମୁଝିଗଲେ, ପୁନିପୁନି ଉଠିଲେ। ଶିଶୁସ୍ୱଭାବ ଥିବାରୁ ସେମାନେ 'ବ୍ୟାଳ', ଏବଂ ଅପରିପକ୍ୱତା ଦ୍ୱାରା 'ଅହି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ପୃଥିବୀରେ ସେମାନଙ୍କର ନାଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ମେଘ ମେଳିଯିବା ପରି। ଏହି ସମସ୍ତ ସର୍ପମାନେ ଉପରେ ବିଷକ୍ରିୟା ଥିବା ସେଇ ଦେବତା ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଭୟାନକ, ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର ଏବଂ ମାଂସାହାରୀ ଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଗୀତ ଗାଇବା ସମୟରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପାନ କରିବା ସମୟରେ ସେଇ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ଛନ୍ଦ ଓ ପକ୍ଷୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ମୁଁହଠାରୁ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଛାତିଠାରୁ ଅବୀସ୍ମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପାଦଠାରୁ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଗଧା, ଅରଣ୍ୟ ମହିଷ ଓ ହରିଣ ତିଆରି ହେଲେ। ଚୁଲିଠାରୁ ଔଷଧୀ, ଫଳ ଓ ମୂଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ, ସାତଟି ଗୃହପାଳିତ ପଶୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସାତଟି ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ତିଆରି ହେଲେ। ଛଅଟି ଜଳଚର ପଶୁ ଓ ସାତଟି ସର୍ପ ଥିଲେ। ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାନର ସପ୍ତମ ଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମୁଁହଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ମୁଁହଠାରୁ ବୃହତ୍ସାମନ୍ ଓ ବାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ପଶ୍ଚିମ ମୁଁହଠାରୁ ବୈରୂପ୍ୟ ଓ ଅତିରାତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଚତୁର୍ଥ ମୁଁହଠାରୁ ଅନୁଷ୍ଟୁଭ୍ ଓ ସବୈରାଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ପରିଜନ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଠାରୁ ବିଭିନ୍ନ ଆକାରର ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ପ୍ରଥମେ ଚାରି ପ୍ରକାର—ଦେବତା, ଋଷି, ପୂର୍ବଜ ଓ ମାନବ—ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ତାପରେ ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ଅବିନାଶୀ ଓ ବିନାଶୀ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ଏହି ଦୁଇ ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣୀ ତିଆରି କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆବାର ଆବାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି ଓ ସେହି ଆକାରକୁ ଫେରିଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ଯେଉଁ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଆକାର ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାହିଁ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଲେ। କିଛି ପଣ୍ଡିତ ଏହାକୁ ଦିବ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, କିଛି ଚିନ୍ତକ ଏହାକୁ ପ୍ରାକୃତିକ ଗୁଣ କହନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହାଠାରୁ ଅଲଗା କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ତାଙ୍କୁ ଜଣା ନାହିଁ।